27 Νοε 2009

Ἐπισημαίνει ὁ Ἱερεὺς Χριστόδουλος Μούγιας πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπον Κύπρου ΕΓΙΝΑ ΙΕΡΕΥΣ, ΔΙΑ ΝΑ ΖΩ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΔΙΑ ΝΑ ΖΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ

—Ὁ ἱερεὺς ἐτιμωρήθη ὑπὸ τοῦ Κύπρου, ἐπειδὴ συμμετεῖχεν εἰς τὰς ἀντι-
παπικὰς διαμαρτυρίας, αἱ ὁποῖαι ἔγιναν διὰ τὸν Θεολογικὸν Διάλογον.
—Ἂν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας δὲν ὑπεβάλλοντο εἰς μαρτύρια, δὲν θὰ
εἶχε ἑδραιωθῆ ἡ Ὀρθοδοξία, ἀπαντᾶ εἰς τὸν Ἀρχιεπίσκοπον Κύπρου καὶ
τοῦ διαμηνύει ὅτι δὲν τὸν ἐνδιαφέρει, ἐὰν θὰ τὸν παύση ἢ θὰ τοῦ κόψῃ τὸν
μισθὸν διὰ τὸ ἀντιπαπικὸν – ἀντιαιρετικόν του φρόνημα. Σκληρὴ κριτικὴ
καὶ διὰ τὸν Πάφου καὶ δι᾽ ὅσους συμπροσεύχονται μετὰ τῶν αἱρετικῶν.

«Ούρλιαζα από μέσα μου, μα δεν με άκουγε κανείς» - Ο ΤΙΤΛΟΣ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΤΩΝ "ΝΕΩΝ" ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟΣ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΤΑΥΤΙΖΟΥΝ ΤΟΝ "ΚΛΙΝΙΚΑ ΝΕΚΡΟ" ΜΕ ΤΟΝ "ΑΛΗΘΙΝΑ ΝΕΚΡΟ"

http://klasikoperiptosi.blogspot.com/

Έχει χυθεί πολύ μελάνι γύρω απο το ζήτημα των μεταμοσχεύσεων των "δωρητών σώματος" ,του "εγκεφαλικού" ή "κλινικού" κατ΄άλλους θανάτου καθώς και για τα ψευτοδιλήμματα που θέτουν κατά καιρούς οι διάφορες επιτροπές "βιοηθικής".

Δεν θα υπάρξει ούτε ένας που θα διαφωνήσει με το ηθικό μέγεθος της δωρεάς μοσχεύματος σε έναν ασθενή συνάνθρωπό μας.Αυτό βέβαια υπο την προϋπόθεση ότι δεν θα σκοτώσουμε τον "δότη" για να σώσουμε τον "δέκτη" του μοσχεύματος.Εκεί αρχίζει η διαφωνία μας με όλους εκείνους που θεωρούν νεκρό οποιονδήποτε έχει έλθει σε κατάσταση "εγκεφαλικού θανάτου" (όπως συνηθίζουν ευσχήμως να λένε όποιον έχει πέσει σε κώμα).Η ανθρώπινη ζωή έχει την ίδια αξία είτε αφορά ένα υγιή και αρτιμελή ,είτε κάποιον που βρίσκεται σε κώμα ,είτε εκείνον που βρίσκεται στην άσχημη θέση του ασθενούς.
Το ανθρώπινο σώμα είναι νεκρό όταν αποχωρισθεί απο την ψυχή και αυτό συμβαίνει μόνο όταν σταματήσει να λειτουργεί η καρδιά.Δεν υπάρχουν πολλών ειδών θάνατοι όπως δεν υπάρχουν και πολλές "ζωές".Αυτό θα πρέπει να γίνει επιτέλους σαφές και να σταματήσει η ύποπτη (αν μη τι άλλο) "φιλολογία" γύρω απο τον "εγκεφαλικό θάνατο" και τον "κλινικά νεκρό".Ο μόνος "θάνατος" που διαχέεται μέσω αυτής της νεο-εποχίτικης προπαγάνδας είναι ο πνευματικός που δυστυχώς πλήττει αποκλειστικά τους ...ζωντανούς.
Δεν θα πούμε τίποτε άλλο αφού το άρθρο των σημερινών "Νέων " τα λέει όλα:

Επί 23 χρόνια νόμιζαν ότι ήταν σε κώμα· όμως εκείνος καταλάβαινε τα πάντα

http://digital.tanea.gr/

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Νατάσα Μπαστέα

Επί 23 χρόνια ο Ρομ Χούμπεν ήταν παγιδευμένος μέσα στο σώμα του. Όλοι θεωρούσαν ότι βρισκόταν σε κωματώδη κατάσταση έπειτα από αυτοκινητικό δυστύχημα το 1983. Κι όμως, όπως λέει, «ούρλιαζα από μέσα μου, αλλά δεν μπορούσε να με ακούσει κανείς».

Ρομ Χούμπεν. Ο άλλοτε πρωταθλητής πολεμικών τεχνών επικοινωνεί πλέον με τη σύζυγό του μετά το «ξύπνημά» του

O Χούμπεν ήταν ανίκανος να επικοινωνήσει με τους γιατρούς ή την οικογένειά του. «Ήταν σαν να ζούσα επί 23 χρόνια σε ένα όνειρο», λέει ο 46χρονος σήμερα Χούμπεν, η πραγματική κατάσταση του οποίου αποκαλύφθηκε πριν από 3 χρόνια- αλλά μόλις χθες έγινε γνωστή- όταν οι γιατροί τού έκαναν ειδικές εξετάσεις απεικόνισης του εγκεφάλου και διαπίστωσαν ότι λειτουργεί σχεδόν φυσιολογικά. Ο γιατρός που έσωσε τον Χούμπεν, ο οποίος ήταν πρωταθλητής πολεμικών τεχνών, είναι ο νευρολόγος Στέιβιν Λορέις, του βελγικού Πανεπιστημίου της Λιέγης. Χθες δημοσίευσε επιστημονική μελέτη στην οποία αναφέρει ότι ο Χούμπεν μπορεί να είναι μόνο ένας από τους πολλούς που έχουν διαγνωσθεί λανθασμένα σε κωματώδη κατάσταση σε όλο τον κόσμο.

Μέσω υπολογιστή

Ο Χούμπεν, ο οποίος βρίσκεται σε νοσοκομείο κοντά στις Βρυξέλλες, μπορεί να επικοινωνεί πλέον μέσω ενός κομπιούτερ με ειδικό πληκτρολόγιο που χρησιμοποιεί με το δεξί του χέρι, το οποίο κινείται λίγο. Διηγείται ότι το σώμα του ήταν εντελώς παράλυτο όταν συνήλθε μετά το ατύχημα. Παρ΄ ότι μπορούσε να ακούσει κάθε λέξη των γιατρών, δεν μπορούσε να τους μιλήσει ή να κουνήσει τα μάτια του. Όταν οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι δεν βρισκόταν σε κωματώδη κατάσταση, λέει ο Χούμπεν, ήταν σαν να ξαναγεννήθηκε. «Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ημέρα που με ανακάλυψαν, ήταν σαν δεύτερη γέννα».

Σύμφωνα με τους ειδικούς, τα ευρήματα του Λορέις θα πυροδοτήσουν τις συζητήσεις σχετικά με το πότε πρέπει να λαμβάνεται η απόφαση τερματισμού της ζωής όσων βρίσκονται σε κώμα, ανθρώπων δηλαδή που δείχνουν ότι δεν έχουν καμία συνείδηση αλλά ο εγκέφαλός τους μπορεί να λειτουργεί κανονικά.

Οι Βέλγοι γιατροί χρησιμοποίησαν μια διεθνώς αποδεκτή κλίματα για να παρακολουθήσουν την κατάσταση του Χούμπεν όλα αυτά τα χρόνια. Γνωστή ως Κλίμακα Κώματος της Γλασκώβης, προϋποθέτει αξιολόγηση των ματιών, των λεκτικών και μηχανικών κινήσεων. Όμως οι ειδικοί δεν μπόρεσαν να εκτιμήσουν την κατάστασή του σωστά και παρέβλεψαν όλα τα σημάδια που έδειχναν ότι ο εγκέφαλός του λειτουργούσε.

Λάθος διαγνώσεις

Ο Λορέις, επικεφαλής του Νευρολογικού Τμήματος του Νοσοκομείου του Πανεπιστημίου της Λιέγης, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι γίνονται «λάθος διαγνώσεις κωματώδους κατάστασης σε τόσο συχνούς ρυθμούς που προκαλούν ανησυχία». Στο περίπου 40% των ανθρώπων που η διάγνωση θέλει να βρίσκονται σε κωματώδη κατάσταση, μια πιο προσεκτική εξέταση δείχνει ότι είχαν κάποιου είδους συνείδηση.

Ο Λορέις εξέτασε 44 ασθενείς που θεωρείτο ότι βρίσκονταν σε κώμα και διαπίστωσε ότι 18 εξ αυτών αντιδρούσαν στην επικοινωνία.
«Από τη στιγμή που κάποιος θεωρείται ότι δεν έχει κανέναν βαθμό συνείδησης, είναι πολύ δύσκολο να αντιστραφεί η γνώμη αυτή», δήλωσε ο Βέλγος επιστήμονας στο περιοδικό «Spiegel» ζητώντας μια συστηματική επανεξέταση των μεθόδων διάγνωσης, καθώς πολλοί από εκείνους που έχουν κάποια μορφή συνείδησης συχνά μπορεί με την κατάλληλη θεραπεία να σημειώσουν βελτίωση.

ΤΑΥΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ Ο ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ;

Το παρατιθέμενο κείμενο που έγραψε ο αναπληρωτής καθηγητής Α.Π.Θ και διευθυντής του Εργαστηρίου Πυρηνικής Ιατρικής του Ιατρικού Τμήματος του Α.Π.Θ., ΓΠΝ Θεσσαλονίκης «Ιπποκράτειο» κύριος Κωνσταντίνος Καρακατσάνης είναι αναδημοσίευση απο το ένθετο της "Ελευθεροτυπίας" της 19/11/2002.

Η αναδημοσίευση αυτή γίνεται εξ αιτίας της υπόδειξης του φίλου μας αναγνώστη Χρήστου με τον οποίο μέσω των σχολίων προηγούμενης ανάρτησης μας "διαφωνούσαμε συμφωνούντες".

Τον ευχαριστούμε για την ευγενική του υπόδειξη και του λέμε ότι είναι πολύ περισσότερα αυτά που μας ενώνουν παρά εκείνα που μας χωρίζουν.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

...διάφοροι ερευνητές θεωρούν ότι ο «ε.θ.» είναι έννοια διαφορετική απ' εκείνη του θανάτου του ανθρώπου και ότι επινοήθηκε για την απόκτηση οργάνων για μεταμοσχεύσεις...

Γράφει ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Γ. ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗΣ*

O θάνατος είναι ένα βιολογικό φαινόμενο και πρέπει να έχει εφαρμογή σε όλους τους ζωντανούς οργανισμούς, φυτικούς και ζωικούς. Τα κριτήρια του θανάτου, όμως, είναι δυνατόν να είναι διαφορετικά για τους διάφορους οργανισμούς. Το κατάλληλο κριτήριο θανάτου για τα θερμόαιμα ζώα είναι η οριστική διακοπή της κυκλοφορίας οξυγονωμένου αίματος, η οποία ακολουθείται από απώλεια της ακεραιότητας των κυτταρικών μηχανισμών από τους οποίους εξαρτάται η ζωή και από την έναρξη της αποσύνθεσης.

Ο θάνατος των ανθρώπων είναι ένα αντικειμενικό βιολογικό φαινόμενο και είναι δυνατόν να ορισθεί ως η αμετάκλητη διακοπή της λειτουργίας του οργανισμού, θεωρουμένου ως ενιαίου όλου. Το κατάλληλο κριτήριο διάγνωσης του θανάτου στον άνθρωπο είναι η μη αναστρέψιμη διακοπή της κυκλοφορίας οξυγονωμένου αίματος.

Όπως είναι γνωστό, μέχρι το έτος 1968 το κριτήριο διάγνωσης του θανάτου του ανθρώπου ήταν η μη αναστρέψιμη διακοπή της κυκλοφορίας του αίματος και της αναπνευστικής λειτουργίας. Το έτος 1968 η ad hoc επιτροπή της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Harvard των ΗΠΑ (Ad hoc Harvard Committee) εισηγήθηκε την αποδοχή ενός νέου, νευρολογικού, κριτηρίου θανάτου. Σύμφωνα με το κριτήριο αυτό, νεκροί είναι οι ασθενείς οι οποίοι ευρίσκονται σε βαθύ, μη αντιδρών, απνοϊκό κώμα και στους οποίους δεν υπάρχει «ευδιάκριτη» δραστηριότητα του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος («εγκεφαλικός θάνατος», «ε.θ.»).

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι ο καθηγητής R. Adams -στον οποίο η προαναφερθείσα επιτροπή ανέθεσε την εξεύρεση κατάλληλου νευρολογικού κριτηρίου για το νέο (νευρολογικό) ορισμό του θανάτου- έγραφε ότι στον «ε.θ.» υπάρχει πλήρης αδυναμία πρόσληψης ερεθισμάτων και απόκρισης σ'αυτά, η οποία αφορά όλες τις αποκρίσεις, δηλαδή του εγκεφάλου, του εγκεφαλικού στελέχους και του νωτιαίου μυελού. Ετσι, σύμφωνα με την επιτροπή του Harvard, οι «εγκεφαλικώς νεκροί» («ε.ν.») δεν εμφανίζουν κινήσεις ούτε οποιοδήποτε αντανακλαστικό.

• Ποιοι λόγοι επέβαλαν την αλλαγή της έννοιας του θανάτου;

Είναι πολύ ενδιαφέρον να γίνει γνωστό ότι οι λόγοι για τους οποίους η προαναφερθείσα επιτροπή (Ad hoc Harvard Committee) εισήγαγε την έννοια του «ε.θ.» ήταν, πρώτον, για να ελαττωθεί το «φορτίο» των συγγενών και των Μονάδων Εντατικής θεραπείας (ΜEΘ) από τους ασθενείς αυτούς, οι οποίοι δεν είχαν προοπτική αποκατάστασης, και δεύτερον, γιατί, αν εξακολουθούσε να ισχύει το παλαιό κριτήριο θανάτου, θα υπήρχαν διαφωνίες για τη λήψη ζωτικών οργάνων από τους «ε.ν.» ασθενείς προς μεταμόσχευση.

Ο πρόεδρος της ad hoc επιτροπής του Harvard, Henry Beecher, ήταν πολύ αποκαλυπτικός όταν έγραφε ότι η επιλογή του ορισμού του θανάτου είναι μια αυθαίρετη επιλογή και ότι ζωή είναι το να μπορείς να λειτουργείς.

Βλέπει επομένως σαφώς ο απροκατάληπτος μελετητής του θέματος ότι η έννοια του «ε.θ.», ως έννοια ταυτόσημη με το θάνατο, αναδύθηκε για καθαρά ωφελιμιστικούς λόγους. Εδώ πρέπει να λεχθεί ότι, ήδη από το 1959, Γάλλοι ιατροί είχαν μεν περιγράψει την κλινική εικόνα του απνοϊκού, βαθέος μη αντιδρώντος κώματος με τη μεγάλη αιμοδυναμική αστάθεια, αλλά δεν ταύτιζαν την κατάσταση αυτή με το θάνατο του ανθρώπου.

Κριτήρια για τον ορισμό του «ε.θ.»: Τα κριτήρια της επιτροπής του Harvard υπέστησαν τροποποιήσεις, και έτσι το 1981 ειδική επιτροπή εμπειρογνωμόνων επί του θανάτου στις ΗΠΑ εισήγαγε τον «ενιαίο» ορισμό του θανάτου, σύμφωνα με τον οποίο ένας άνθρωπος είναι νεκρός είτε με βάση το παλαιό καρδιο-αναπνευστικό κριτήριο είτε με βάση τη μη αναστρέψιμη απώλεια όλων των λειτουργιών ολοκλήρου του εγκεφάλου, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων του εγκεφαλικού στελέχους. Το 1971 εξάλλου, δύο νευροχειρουργοί στις ΗΠΑ (Mohandas & Chou) εισηγήθηκαν ότι η απώλεια των λειτουργιών μόνο του εγκεφαλικού στελέχους είναι αναγκαία και επαρκής συνθήκη για να χαρακτηρισθεί ο άνθρωπος «ε.ν.». Την τελευταία αυτή άποψη ασπάστηκε, με δύο διαδοχικές αποφάσεις της, τη δεκαετία του 1970, και η «αγγλική σχολή», αλλά και η χώρα μας, τόσο παλαιότερα όσο και πλέον πρόσφατα με το νόμο 2737/1998.

Σύμφωνα με το θεωρητικό της «αγγλικής σχολής» C. Pallis, «ο θάνατος ορίζεται ως η μη αναστρέψιμη απώλεια της ικανότητας για αυτόματη αναπνοή σε συνδυασμό με τη μη αναστρέψιμη απώλεια της ικανότητας για συνείδηση».

Από ετών, τέλος, συζητείται η καθιέρωση της θεωρούμενης απώλειας των ανώτερων διανοητικών λειτουργιών και της συνείδησης του ανθρώπου ως αναγκαίου και επαρκούς κριτηρίου θανάτου, χωρίς να εξετάζεται εάν υπάρχουν φυτικές λειτουργίες στους ασθενείς αυτούς (higher brain formulation of death). Σύμφωνα με τους εισηγητές αυτού του κριτηρίου του θανάτου, ο θάνατος θα πρέπει ν' αντανακλά το θάνατο του ανθρώπου ως προσώπου μάλλον, παρά το θάνατο του ανθρώπου ως οργανισμού.

Εάν επικρατήσει αυτό το κριτήριο για τη διάγνωση του «ε.θ.»,τότε νεκροί θα θεωρούνται όχι μόνον οι «ε.ν.», αλλά και οι ασθενείς οι οποίοι ευρίσκονται σε μόνιμη φυτική κατάσταση και, ενδεχομένως, όλοι οι βαριά απνοϊκοί ασθενείς, των οποίων η προσωπικότητα έχει πλήρως αποδιοργανωθεί.

Ενστάσεις στην έννοια του «ε.θ.»: Μολονότι η έννοια του «ε.θ.» έχει γίνει αποδεκτή από πλείστους ερευνητές σ' όλο τον κόσμο, έχουν εκφρασθεί και αντίθετες απόψεις, τόσο παλαιότερα όσο και πρόσφατα. Έτσι έχει υποστηριχθεί ότι η έννοια του «ε.θ.», τόσο αυτή που στηρίζεται στη (θεωρούμενη) μη αναστρέψιμη απώλεια μόνο των λειτουργιών του εγκεφαλικού στελέχους (Αγγλία, Ελλάδα) όσο και αυτή που στηρίζεται στη (θεωρούμενη) μη αναστρέψιμη απώλεια όλων των λειτουργιών ολόκληρου του εγκεφάλου (ΗΠΑ), είναι μια έννοια χωρίς ακριβή κλινική ή παθολογοανατομική βάση και γι' αυτόν το λόγο τα κριτήρια διαγνώσεώς του είναι αυθαίρετα, και ότι οι «ε.ν.» δωρητές οργάνων, με οποιοδήποτε εκ των προαναφερθέντων κριτηρίων, δεν είναι νεκροί.

Ο καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Harvard, Robert Truog, υποστηρίζει ότι η έννοια του «ε.θ.» παραμένει ασυνάρτητη στη θεωρία και συγκεχυμένη στην πράξη, ενώ ορισμένοι ερευνητές θεωρούν ότι ο «ε.θ.» είναι έννοια διαφορετική απ' εκείνη του θανάτου του ανθρώπου και ότι επινοήθηκε για την απόκτηση οργάνων για μεταμοσχεύσεις. Την ίδια θέση, ότι δηλαδή η αιτία της εφεύρεσης (ή επινόησης) του «ε.θ.» ήταν η ανάγκη για εξοικονόμηση οργάνων για μεταμοσχεύσεις, διατυπώνει πρόσφατα και ο εκδότης του παγκοσμίως γνωστού ιατρικού περιοδικού «British Medical Journal».

«Εγκεφαλικώς νεκροί» ασθενείς που υποστηρίζονται σε ΜΕΘ διατηρούν τη λειτουργία της κυκλοφορίας του αίματος και διάφορες υπολειπόμενες λειτουργίες του ΚΝΣ, αφομοιώνουν τροφές, διατηρούν τις λειτουργίες της ούρησης και της αφόδευσης, επουλώνουν τραύματα, κυοφορούν (έχουν παραμείνει μέχρι 3,5 μήνες στις ΜΕΘ) και γεννούν με καισαρική τομή βιώσιμα νεογνά.

• Υπάρχουν υπολειπόμενες λειτουργίες του εγκεφάλου σε «ε.ν.» ασθενείς;

Κατά τη διάρκεια των 34 ετών αφ' ότου ως νέο κριτήριο θανάτου ορίστηκε η έννοια του «ε.θ.» έχουν υπάρξει πάρα πολλές μαρτυρίες σύμφωνα με τις οποίες έχουν παρατηρηθεί σε «ε.ν.» ασθενείς τα παρακάτω:

v Ύπαρξη υποθαλαμικών-ενδοκρινικών λειτουργιών, όπως π.χ. διατήρηση του ισοζυγίου του ύδατος, διατήρηση σταθερής της θερμοκρασίας του ασθενούς κ.λπ.

v Διατήρηση σταθερής αιμοδυναμικής κατάστασης, συνήθως για λίγες ημέρες και σπανιότερα για εβδομάδες ή και μήνες.

v Διατήρηση πραγματικής ηλεκτροεγκεφαλογραφικής δραστηριότητας, η οποία επέμενε μέχρι 168 ώρες από τη διάγνωση του «ε.θ.». Σε ορισμένες, μάλιστα, περιπτώσεις υπάρχει πραγματική ηλεκτροεγκεφαλογραφική δραστηριότητα τουλάχιστον για λίγες ημέρες, παρά το γεγονός ότι δεν ήταν δυνατόν ν' αναδειχθεί η ύπαρξη εγκεφαλικής αιματικής ροής.

v Ύπαρξη εγκεφαλικής αιματικής ροής, η οποία αναδεικνύεται καλύτερα με τη χορήγηση λιπόφιλων ραδιοφαρμάκων, τα οποία προσλαμβάνονται από ζωντανά εγκεφαλικά κύτταρα (Τc99m-HMPAO) στα εγκεφαλικά ημισφαίρια, στην παρεγκεφαλίδα και το εγκεφαλικό στέλεχος ή στα βασικά γάγγλια του εγκεφάλου.

v Μερικοί «ε.ν.» ασθενείς, κατά τη διάρκεια της χειρουργικής τομής για λήψη των οργάνων τους, εμφανίζουν σαφή αιμοδυναμική απόκριση, υπό την έννοια ανάπτυξης ταχυκαρδίας και αύξησης της συστηματικής αρτηριακής πίεσης. Έχει επίσης παρατηρηθεί σε «ε.ν.» ασθενείς άνοιγμα των οφθαλμών με ελάχιστη ανύψωση των βλεφάρων (ώστε ν' αποκαλύπτεται η αρχή της ίριδας) σαν απάντηση σε επώδυνα ερεθίσματα.

v Πολλοί «ε.ν.» ασθενείς (μέχρι 75%) εμφανίζουν αυτόματες κινήσεις (αργή ανύψωση των βραχιόνων - ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλο - ρυθμική κάμψη του ισχίου και του γόνατος, στροφή της κεφαλής προς τη μία πλευρά, σταύρωμα των χειρών στο στήθος, κινήσεις των χειρών προς τον τράχηλο και την κάτω γνάθο, προσπάθεια να καθίσουν στο κρεβάτι τους κ.λπ.) συνήθως λίγα λεπτά μετά την προσωρινή ή οριστική αποσύνδεση από τον αναπνευστήρα, ακόμη όμως και στο νεκροτομείο.

Οι κινήσεις αυτές, που ονομάζονται «σημείο του Λαζάρου», έχουν χαρακτηρισθεί «σύνθετες νωτιαίες αποκρίσεις» ή «σύνθετα νωτιαία αντανακλαστικά», αλλά Αμερικανοί ερευνητές σχολιάζουν ότι δεν πρόκειται περί γνωστών αντανακλαστικών. Επιπροσθέτως, τόσο σύμφωνα με τα κριτήρια της επιτροπής του Ηarvard όσο και με τα κριτήρια της Μinnesota, δεν παρατηρούνται αυτόματες κινήσεις σε «ε.ν.» ασθενείς.

Το πλέον ενδιαφέρον είναι ότι οι κινήσεις αυτές χαρακτηρίστηκαν σχετικώς πρόσφατα, από τον καθηγητή Fred Plum, «συντονισμένες», «ημισκόπιμες» και «ημικατευθυνόμενες», διότι δίνουν σαφώς την εντύπωση ότι ενέχουν κάποιο σκοπό. Επειδή μάλιστα οι κινήσεις αυτές είναι «ενοχλητικές», όταν συμβαίνουν κατά την εγχείρηση για λήψη οργάνων από «ε.ν.» ασθενείς, συνιστάται να χορηγούνται παραλυτικά φάρμακα, για να μην εκλύονται οι κινήσεις αυτές.

v Έχει παρατηρηθεί σε «ε.ν.» η ύπαρξη ορισμένων αντανακλαστικών του εγκεφαλικού στελέχους, όπως είναι το αντανακλαστικό του μασητήρος, το στοματικό αντανακλαστικό, πλέον δε πρόσφατα και άλλες κινήσεις, αλλά συχνά και δακρύρροια κατά τη διάρκεια της τομής για λήψη οργάνων από τους ασθενείς αυτούς. Τα ευρήματα αυτά ακυρώνουν τη διάγνωση του «ε.θ.», δεδομένου ότι το εγκεφαλικό στέλεχος στους «ε.ν.» θεωρείται νεκρό, ενώ δεν είναι, αφού παρατηρούνται αντανακλαστικά τα οποία εδράζονται στο εγκεφαλικό στέλεχος.

v Για τη διάγνωση του θανάτου του εγκεφαλικού στελέχους ελέγχονται έξι αντανακλαστικά, από τα οποία σπουδαιότερο είναι το αντανακλαστικό της άπνοιας, που ελέγχεται με τη δοκιμασία της άπνοιας. Η δοκιμασία της άπνοιας στηρίζεται σε ανεπαρκή δεδομένα και είναι δυνατόν να είναι καθεαυτήν βλαπτική για ένα ήδη τόσο βεβλαμμένο εγκέφαλο ή ακόμη είναι δυνατόν ν' αποδειχθεί θανατηφόρος. Δεδομένου μάλιστα ότι η προαναφερθείσα δοκιμασία δεν έχει δυνητικό όφελος για τον ελεγχόμενο ασθενή, θεωρείται ότι η χρησιμοποίηση της είναι σαφώς ανήθικη.

Ο ουδός (το κατώφλι) του διοξειδίου του άνθρακος στο αρτηριακό αίμα, για να χαρακτηριστεί η δοκιμασία αυτή θετική (παθολογική), είναι τα 50mm Ηg στην Αγγλία, τα 50-55 στον Καναδά, τα 60 στις ΗΠΑ, ενώ πρόσφατα γίνεται σύσταση ο ουδός αυτός να είναι μεγαλύτερος από 100 mmHg, διότι υπήρξαν περιπτώσεις «ε.ν.» ασθενών οι οποίοι εμφάνισαν αυτόματη αναπνοή σε τιμές διοξειδίου του άνθρακος πολύ πάνω από τα 60 mm Hg30. Και ο χρόνος όμως της απνοϊκής οξυγόνωσης του ασθενούς ποικίλλει στα διάφορα πρωτόκολλα από 3-20 min.

Περαιτέρω, όπως αναγράφεται πρόσφατα, στο 41 % των χωρών ανά τον κόσμο (και στην Ελλάδα) η δοκιμασία της άπνοιας δεν εκτελείται επαρκώς σωστά (σύμφωνα με τις υποδείξεις της Αμερικανικής Νευρολογικής Ακαδημίας).

v Εχει παρατηρηθεί η ύπαρξη προκλητών δυναμικών του εγκεφαλικού στελέχους σε μικρό αριθμό «ε.ν.» ασθενών, εύρημα το οποίο επίσης ακυρώνει τη διάγνωση του «θανάτου του εγκεφαλικού στελέχους».

Τέλος, σε μικρό αριθμό «ε.ν.» παιδιατρικών ασθενών έχει πράγματι παρατηρηθεί μερική ανάκτηση των λειτουργιών του ΚΝΣ, η οποία διατηρήθηκε από λίγες ημέρες μέχρι λίγους μήνες.

• Υπάρχει συνείδηση στους «ε.ν.» ασθενείς;

Σύμφωνα με την κλασική Νευρολογία η συνείδηση του ανθρώπου διακρίνεται στην εγρήγορση («arousal») και στο περιεχόμενο της συνείδησης (content of consciousness). Σύμφωνα εξάλλου με τον προαναφερθέντα ορισμό του C. Pallis, ο οποίος ισχύει και στην Ελλάδα, ο θάνατος ορίζεται ως «η οριστική απώλεια της ικανότητας για συνείδηση, σε συνδυασμό με την οριστική απώλεια της ικανότητας για αυτόματη αναπνοή». Πρέπει να διευκρινισθεί ότι «η οριστική απώλεια της ικανότητας για συνείδηση», όπως διευκρινίζεται από τον εισηγητή της C. Pallis, αφορά μόνο την εγρήγορση.

Το περιεχόμενο της συνείδησης δεν είναι δυνατόν να επισκοπηθεί και να ελεγχθεί σήμερα από την Ιατρική επιστήμη με οποιαδήποτε ιατρική δοκιμασία, διότι αυτό είναι μια υποκειμενική εμπειρία. Ο περιορισμός αυτός ισχύει πολύ περισσότερο στις περιπτώσεις των «ε.ν.» ασθενών, όπου φαίνεται ότι η εγρήγορση είναι καταργημένη και επομένως δεν υπάρχει πρόσβαση στο περιεχόμενο της συνείδησης.

Aξίζει να σημειωθεί ότι, υπ' αυτές τις προϋποθέσεις, ο προαναφερθείς ισχύων ορισμός του θανάτου στη χώρα μας είναι δυνατόν να είναι επαρκής για ζώα, τα οποία κατά τεκμήριο στερούνται του περιεχομένου της συνείδησης (υπό την έννοια των προσωπικών αυτοσυνείδητων εμπειριών, σκέψεων, γνώσεων που έχουν αποκτηθεί, αποφάσεων, σχεδίων και μελλοντικών επιδιώξεων, αισθημάτων κ.λπ.), αλλ’ όχι για ανθρώπους, αφού δεν εξετάζεται το τι συμβαίνει με το περιεχόμενο της συνείδησης.

Από τα προαναφερθέντα γίνεται φανερό ότι η διάγνωση του θανάτου του ανθρώπου «στηρίζεται» σε μια αναπόδεικτη υπόθεση, ότι δηλαδή δεν υπάρχει περιεχόμενο της συνείδησης, ενώ αυτό δεν είναι δυνατόν ν' αποδειχθεί.

Στο Β' Παγκόσμιο Συμπόσιο για τον «ε.θ.», το οποίο έγινε το 1996, τονίσθηκε από τη γερμανική αντιπροσωπεία ότι «ασθενείς σε βαθιά κωματώδη κατάσταση με κατεστραμμένο εγκεφαλικό στέλεχος, που πληρούσαν όλα τα κριτήρια θανάτου του εγκεφαλικού στελέχους αλλά με διατηρημένα τα εγκεφαλικά ημισφαίρια, θα ήταν δυνατόν να σκεφθούν, αισθανθούν κ.λπ.».

Οι σημαντικές εξάλλου δυσχέρειες στην ορθή διάγνωση του «ε.θ.» καταδεικνύονται από το γεγονός ότι, σύμφωνα με τους Goudreau και συν., λιγότερο από 15% των ιατρών εκτελούσαν επαρκώς τη βασική, για τη διάγνωση του «ε.θ.», δοκιμασία της άπνοιας στο Colorado και την California και ότι, σύμφωνα με τον καθηγητή Wijdicks, σε σύνολο 93 «ε.ν.» παιδιών, τα οποία νοσηλεύονταν σε ΜΕΘ στις ΗΠΑ, στο 22% εξ αυτών η διάγνωση του «ε.θ,» ήταν εσφαλμένη.

Απ' όλα όσα αναφέρθηκαν προηγουμένως, καταλήγει κανείς στο συμπέρασμα ότι ο «ε.θ.» δεν ταυτίζεται με το θάνατο του ανθρώπου.

Το συμπέρασμα αυτό στηρίζεται στο γεγονός ότι στους «ε.ν.» ασθενείς υπάρχουν υπολειπόμενες λειτουργίες του εγκεφάλου και σχεδόν πλήρεις λειτουργίες του υπόλοιπου σώματος με την κατάλληλη υποστήριξη στις ΜΕΘ και ότι η διάγνωση του «ε.θ.», τουλάχιστον στο μέρος που αφορά τη μη ύπαρξη περιεχομένου της συνείδησης, στηρίζεται σε μια αναπόδεικτη υπόθεση.

«Εγκεφαλικός θάνατος» και μεταμοσχεύσεις οργάνων

Όπως έγινε εμφανές από το πρώτο δημοσίευμα της ad hoc επιτροπής του Harvard, το 1968, για το θέμα του «ε.θ.» και επιβεβαιώθηκε και στην Ελλάδα με τους σχετικούς νόμους που ακολούθησαν, η έννοια του «ε.θ.» συνδέθηκε εξαρχής με τις μεταμοσχεύσεις. Όπως μάλιστα προαναφέρθηκε, διάφοροι ερευνητές θεωρούν ότι ο «ε.θ.» είναι έννοια διαφορετική απ' εκείνη του θανάτου του ανθρώπου και ότι επινοήθηκε για την απόκτηση οργάνων για μεταμοσχεύσεις.

Άλλοι θεωρούν ότι αποδεκτές είναι μόνον οι μεταμοσχεύσεις που γίνονται αφιλοκερδώς, από υγιείς δωρητές εν ζωή, και αφορούν είτε διάφορους ιστούς είτε τον ένα νεφρό, τμήμα του ήπατος ή των πνευμόνων. Οι προαναφερθείσες μεταμοσχεύσεις προϋποθέτουν, οπωσδήποτε, την ελεύθερη συγκατάθεση του δωρητή, αφού προηγηθεί ενημέρωση για τις πιθανές βραχυπρόθεσμες ή μακροπρόθεσμες συνέπειες αυτής της δωρεάς,

Η χώρα μας είναι από τις πρώτες χώρες σ' αυτού του είδους τις μεταμοσχεύσεις, οι οποίες χαρακτηρίζονται από υψηλό αίσθημα φιλαλληλίας και αγάπης για τον πάσχοντα συνάνθρωπο. Είναι αξιοπρόσεκτο το γεγονός ότι σε πρόσφατη έκκληση από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης προσφέρθηκαν τέσσερις εθελοντές να δωρίσουν τμήμα του ήπατος τους σε παιδάκι που το είχε άμεση ανάγκη. Με έκπληξη, όμως, οι υποψήφιοι δωρητές πληροφορήθηκαν ότι ο ισχύων νόμος στη χώρα μας, ο 2737/1999, δεν επιτρέπει μεταμοσχεύσεις από μη συγγενείς δωρητές.

Οι μεταμοσχεύσεις, όμως, από «εγκεφαλικώς νεκρούς» προσκρούουν στο ηθικό δίλημμα ότι οι ασθενείς αυτοί, σύμφωνα με τα προαναφερθέντα, δεν είναι δυνατόν να χαρακτηρισθούν νεκροί.

Βέβαια, κάθε κοινωνία είναι δυνατόν να νομοθετεί και να μεταθέτει τα όρια της ζωής και του θανάτου κατά το δοκούν, με την προϋπόθεση, όμως, ότι έχει ενημερώσει επαρκώς τους πολίτες της και έχει εξασφαλίσει τη συγκατάθεση τους.

Φρονούμε ότι και στην προκειμένη περίπτωση, η έλλειψη κλινών στις ΜΕΘ και η έλλειψη οργάνων για μεταμοσχεύσεις δεν αποτελούν επαρκείς λόγους για αλλαγή της έννοιας του θανάτου, διότι το τίμημα αυτού του εγχειρήματος είναι ανυπολόγιστο. Οι προτάσεις που έχουν γίνει για νομοθετική ρύθμιση της αγοραπωλησίας και άλλων οικονομικών συναλλαγών, που αφορούν τη διάθεση ανθρωπίνων οργάνων, ίσως δεν είναι οι σοβαρότερες συνέπειες. Σε διάφορες χώρες έχει ήδη νομοθετηθεί η «τεκμαιρόμενη συναίνεση», ενώ υποστηρίζεται και η άποψη ότι τα όργανα των πολιτών αποτελούν «εθνικό πλούτο» και επομένως είναι στη διάθεση, με την καθιέρωση σχετικής νομοθεσίας, των εκάστοτε κρατούντων!!!

Η πρόσφατα εφαρμοζόμενη πρακτική των μεταμοσχεύσεων από «δωρητές», των οποίων έχει σταματήσει η καρδιακή λειτουργία (non-heart beating donors) είτε αυτόματα (χωρίς να έχει γίνει προσπάθεια καρδιοπνευμονικής αναζωογόνησης) είτε κατόπιν άρσης της θεραπευτικής αγωγής του ασθενούς (με τη συγκατάθεση του ίδιου ή του περιβάλλοντος του) συνιστά στην πραγματικότητα μία συγκεκαλυμμένη μορφή ευθανασίας σε συνδυασμό με την «τεκμαιρόμενη συναίνεση», σε ορισμένες τουλάχιστον περιπτώσεις.

Εάν, τέλος, επικρατήσει, όπως διαφαίνεται, ως κριτήριο «ε.θ.» η θεωρούμενη απώλεια των ανώτερων διανοητικών λειτουργιών και της προσωπικότητας του ανθρώπου, τότε θα χαρακτηρίζουμε νεκρούς -και θα χρησιμοποιούνται ως «αναλώσιμα υλικά»- ακόμη και ασθενείς που έχουν δική τους αυτόματη αναπνοή. Ήδη, άλλωστε, ο όρος «υλικό» άρχισε να χρησιμοποιείται για τα έμβρυα, με σκοπό τη νομική κάλυψη των πειραμάτων για δημιουργία οργάνων με την τεχνική της (θεραπευτικής) κλωνοποίησης!

Είναι επαρκώς ενημερωμένες οι συντεταγμένες εξουσίες, αλλά και οι Έλληνες πολίτες, για όλες αυτές τις δυνητικές συνέπειες;
(το κείμενο το αντιγράψαμε απο το http://www.alopsis.gr/alopsis/egg_than.htm)

Ζήτησε απ τους μαθητές να καταγγείλουν τους εκπαιδευτικούς που πιέζουν για πρωινή προσευχή

http://orthodox-watch.blogspot.com/

Na της καταγγείλουν τον δάσκαλο ή τον καθηγητή που πιέζει μαθητές να συμμετέχουν στην πρωινή προσευχή ή να εκκλησιαστούν προέτρεψε τους μαθητές η υπ. Παιδείας Αννα Διαμαντοπούλου...

....στη διάρκεια συζήτησης μαζί τους στο πλαίσιο της 4ης συνάντησης της Ομάδας.
^{Εφήβων Συμβούλων (σ.σ. είναι μαθητές Γυμνασίου- Λυκείου) με θέμα: «Σχολικοί Κανονισμοί και Δημοκρατική Διοίκηση στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση», που διοργάνωσε ο Συνήγορος του παιδιού..}^{«Επ΄ ουδενί δεν συμβαίνει, κι αν συμβαίνει αυτό θέλω να μου το αναφέρετε» είπε χαρακτηριστικά η κ. Διαμαντοπούλου απαντώντας σε σχόλιο μαθητή και σημείωσε:«Δεν μπορεί κανείς δάσκαλος να επιβάλλει σε παιδί να συμμετέχει σε προσευχή, είτε είναι μετανάστης, είτε είναι παιδί δηλ. που προέρχεται από άλλη χώρα και άλλη θρησκεία, είτε είναι και Έλληνας» .

Ο υπ. Παιδείας υπογράμμισε πως «η χώρα έχει ανεξιθρησκεία» .

« Επομένως, πρόσθεσε η κ. Διαμαντοπούλου, επ’ουδενί δεν υπάρχει το θέμα της επιβολής του να συμμετέχει κάποιος στην πρωινή προσευχή ή σε οποιαδήποτε διαδικασία που αφορά τα θρησκευτικά ή τα συγκεκριμένα θέματα της θρησκείας»}
http://www.esos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3021&Itemid=79

^{Σχόλιο του "Ο.Π"}

^{Επιτέλους βρέθηκε κάποιος να "προστατεύσει" τα παιδιά μας απο τις ...καταστροφικές συνέπειες της προσευχής.}

^{Δυστυχώς η κ. Υπουργός με τέτοιου είδους μισαλλόδοξες δηλώσεις επιβεβαιώνει την φήμη που την ακολουθεί ειδικά μετά τις διαδοχικές συμμετοχές της στις μυστικες συνεδριάσεις της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ.}

^{Για άλλη μια φορά το έλασσον μετασχηματίζεται τεχνηέντως σε μείζον.Επί υπουργείας της κ. Γιαννάκου η εξομολόγηση ήταν άλλος ένας "κίνδυνος" απο τον οποίο έπρεπε να προστατευτούν οι μαθητές.}

^{Σήμερα το πάζλ συμπληρώνεται με την προτροπή της υπουργού να "καρφώνουν" εκείνο τον δάσκαλο που θα κάνει το έγκλημα να τα καλέσει σε πρωινή προσευχή.}

^{Αυτό μας θυμίζει το Γ΄Ράϊχ ή τον Σταλινικό Σοβιετισμό που καλούσε τα παιδιά να καρφώνουν ακόμα και τους γονείς τους αν "παρεκτρέποντο" απο τις ντιρεκτίβες του καθεστώτος.Στην Σοβιετική Ένωση αν ένας γονιός μιλούσε στο παιδί του για τον Χριστό θεωρείτο "έγκλημα κατά του λαού" και τιμωρείτο αυστηρά.Και στο Γ΄Ράϊχ αν ο πατέρας ασκούσε κριτική στις απάνθρωπες μεθόδους του καθεστώτος επικαλούμενος τις εντολές του Χριστού πάλι θεωρείτο εγκληματίας.}

^{Αυτά και τέλος.Τα σχόλια δικά σας.}

22 Νοε 2009

Ἡ Γρίπη τῶν χοίρων καί ἡ παπική ἐκκλησία : Θεία Κοινωνία ἤ ἁπλό ψωμί καί κρασί;

«Προφυλάξεις ἀπό τήν γρίπη τῶν Χοίρων: Ὁ Μητροπολίτης Μ.Α. ζήτησε ἀπό ὅλες τίς ἐνορίες τοῦ Ὤστιν (Τέξας, ΗΠΑ) νά προσφέρουν ὡς «Θεία Μετάληψη» ΜΟΝΟ τό ψωμί» (δήλ «σῶμα» - καί ἄρα ὄχι καί τό κρασί-«αἷμα». Προφανῶς πρός ἀποφυγή τῆς κοινῆς πόσεως ἀπό τό ἴδιο ποτήρι γιά νά μήν «κολλήσει» κανείς !!

http://www.orthros.org/Greek/Eidiseis/Sx_GripiXoirwn.htm

Δημητρίου Χιωτακᾶκου

«Γρίπη τῶν χοίρων» λοιπόν δυνάμει παγκοσμίων ἐπιδημικῶν διαστάσεων. Τώρα, κατά πόσο θά ἔχουμε πολυάριθμα θύματα σέ παγκόσμια κλίμακα; Ὅσο εἴχαμε καί στίς ἄλλες «παγκόσμιες» ἐπιδημικές κρίσεις πού ἡ Νέα Ἐποχή ἄλλες φορές δημιουργεῖ ἄμεσα, εἴτε ἁπλῶς ἐκμεταλλεύεται, ἔμμεσα, γεννήματα τῆς ἀποστασίας τῶν ἀνθρώπων προκειμένου νά σπείρει τόν πανικό καί τήν ἀπόγνωση. Νά γίνουμε ὅλοι ἄβουλα καί φοβισμένα ρομποτάκια, φυτά καί γουρουνάκια - φυτά στήν ἀντίληψη, γουρουνάκια κυλιόμενα στό βόρβορο τοῦ καταναλωτισμοῦ καί τῆς φιληδονίας ὡς ἀμοιβής μας γιά τήν «ἐν φυτῷ» κατάστασή μας.

Σημείωση: Ὑπάρχει βέβαια πάντα τό ἐνδεχόμενο οἱ προηγούμενες δῆθεν ἐπιδημίες νά ὑπῆρξαν πρόδρομοι μίας ἤ πολλῶν ἐπικειμένων ἐπιδημιῶν - δημιουργήματα ἐργαστηρίων(;;) - μέ πολυάριθμα θύματα. Στά σίγουρα «τά παγκόσμια ἀφεντικά εἶναι ἀδίστακτα προκειμένου: α) Νά μειώσουν δραστικά τόν παγκόσμιο πληθυσμό (ἤδη τό 1976 ὁ πολύς Χένρυ Κίσσινγερ δήλωνε ὅτι ὁ παγκόσμιος πληθυσμός πρέπει νά μειωθεῖ ἀπό 5 σέ 1 δίς!) καί β) νά θησαυρίσουν. Εἶναι γνωστή ἡ περίπτωση τῆς Bayer, πού διέθεσε στήν ἀγορά φάρμακό της γιά αἱμοφιλικούς ἐν γνώσει της ὅτι ἦταν μολυσμένο! (βλ, http://my.1club.fm/profiles/blogs/baxter-avian-flu-virus-fiasco). … ἐξελίσσεται (ὁ ἰός τῶν χοίρων) ὅπως φαίνεται, σέ ἄλλο ἕνα ὅπλο πλανητικῆς καταστολῆς διά τῆς καλλιέργειας τρομοϋστερίας» (περιοδικό «ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ» Τεῦχος 66, Μάιος-Ἰούνιος 2009, σελ 23).

Ἄς ἐπανέλθουμε ὅμως στό θέμα μας, πρός μεγάλη εὐχαρίστηση τῶν μεταρρυθμιστῶν τοῦ Παγκοσμίου Status Quo ἡ γρίπη τῶν χοίρων μέσα σέ ἐλάχιστο χρονικό διάστημα κατάφερε νά ἀναστατώσει σέ παγκόσμιο ἐπίπεδο τό «πλήρωμα» τῆς παπικῆς ἐκκλησίας, ὅσον ἀφορᾶ μία νέα ἀπειλῆ: Τήν μετάδοση/ἐξάπλωση τοῦ «θανατηφόρου ἰοῦ» μέσω τῆς «Θείας Κοινωνίας»!

Ἀπό τίς δεκάδες (ἐάν ὄχι ἑκατοντάδες) ἀναφορές στό διαδίκτυο, ἀναφέρουμε ἐνδεικτικά τίς ἑξῆς:

·         «Μήν κοινωνήσεις ἄν πάσχεις ἀπό τήν γρίπη». Ἡ Ἀρχιεπισκοπή Βοστόνης ἐλπίζει νά ἀποφύγει τήν διάδοση τοῦ ἰοῦ (μέσω “Θείας Κοινωνίας”!!!) http://www.msnbc.msn.com/id/3801467/ .

·         «Ὁ φόβος τῶν χοίρων (τοῦ ἰοῦ τῆς γρίπης αὐτῶν) κάνει τίς ἐκκλησίες νά ἐπανεξετάζουν τή μετάδοση τῆς Θείας Κοινωνίας». Ὑπογραμμίζεται ὅτι πρέπει νά ληφθεῖ ἡ ἄζυμη μερίδα (τό «Σῶμα» ἐάν ὑποθέσουμε ὅτι πρόκειται περί Θείας κοινωνίας καί ὄχι περί ἁπλοῦ ψωμιοῦ, καίτοι ἄζυμου) ἀπ’ εὐθείας στό στόμα τοῦ πιστοῦ (καί ὄχι νά δοθεῖ στό χέρι του ἀπό ὅπου καί θά τό φάει, κατά τήν συνήθεια ἀρκετῶν παπικῶν ἱερέων) http://wcbstv.com/health/swine.flu.church.2.999372.html.

·         «Ἡ Γρίπη τῶν Χοίρων ἀπειλεῖ τήν ἀλλαγή τῆς τάξεως τῆς Θείας Κοινωνίας τῆς Καθολικῆς (Παπικῆς) Ἐκκλησίας» http://www.huffingtonpost.com/2009/04/30/swine-flu-fears-changing_n_193590.html.

·         «Προφυλάξεις ἀπό τήν γρίπη τῶν Χοίρων: Ὁ Μητροπολίτης Μ.Α. ζήτησε ἀπό ὅλες τίς ἐνορίες τοῦ Ὤστιν (Τέξας, ΗΠΑ) νά προσφέρουν ὡς «Θεία Μετάληψη» ΜΟΝΟ τό ψωμί» (δήλ «σῶμα» - καί ἄρα ὄχι καί τό κρασί-«αἷμα». Προφανῶς πρός ἀποφυγή τῆς κοινῆς πόσεως ἀπό τό ἴδιο ποτήρι γιά νά μήν «κολλήσει» κανείς !! http://www.huffingtonpost.com/2009/04/30/swine-flu-fears-changing_n_193590.html

· «Ἀρχιεπίσκοπος προτείνει προφύλαξη κατά τήν διάρκεια τῆς Θείας κοινωνίας λόγω ἔξαρσης τῆς Γρίπης τῶν Χοίρων»! http://www.baltimoresun.com/news/health/bal-obrien0430,0,3594047.story

· Κάποιοι ἄλλοι ἀρκέστηκαν σέ μάσκες … (βλέπε φωτογραφίες)

Νά ὅμως πώς ὁ καλός Θεός φροντίζει γιά ὅλα, μέσω καί αὐτῶν τῶν ἰδῖων ἁμαρτιῶν μας ἀκόμα καί τῆς ἰδῖας ἀποστασίας μας.

Γιατί ἄραγε ὅλοι αὐτοί μιλοῦν γιά ψωμί καί κρασί; Μήπως τελικά ἀποδέχονται ὅλοι ὅτι ἡ «Θεία Μετάληψη» τῆς «Ἐκκλησίας» τους δέν πρόκειται περί Σώματος καί Αἵματος Χριστοῦ; Βέβαια, μέχρι τώρα τουλάχιστον ὁ Ποντίφικας δέν ἔχει λάβει ἐπίσημη θέση στό θέμα αὐτό. Τό γεγονός ὅμως ὅτι σωρεία παπικῶν ἐπισκόπων σπεύδουν νά ἐκφράζονται μέ αὐτόν τόν τρόπο μπροστά στό «τέρας» τῆς ἐπιδημίας χωρίς δισταγμό, τί θά μποροῦσε ἄραγε νά δείχνει; Τό ὅτι ἡ «Μία καί μοναδική Ἐκκλησία» (“The One True Church”) δέν πιστεύει στήν οὐσία ὅτι τό «ψωμί» καί τό «κρασί» μετουσιώνονται σέ «Σῶμα καί Αἷμα» Χριστοῦ; Ἀληθῶς λέγουν, ἀπίστευτη ὁμολογία «πίστεως» ἀπό αἱρετικούς !

Ἄραγε, γιά πιό Χριστό μιλᾶμε; γιά ποιό σῶμα καί γιά ποιό αἷμα; Στά σίγουρα ὄχι γιά Αὐτόν τῆς «Μίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας» πού διακηρύττουμε στό σύμβολο τῆς Ὀρθοδόξου πίστεώς μας ἀπό τόν ὁποῖον μάλιστα προσδοκοῦμε «ἀνάσταση νεκρῶν καί ζωή τοῦ μέλλοντος αἰῶνος». Μᾶλλον γιά κάποιον ἀνθρώπινο, σαρκικό «Χριστό» μιλᾶμε, πού ἄν δέν δύναται ἰόν χοιρινῶν φυγεῖν, πόσο μᾶλλον Διάβολον φυγεῖν ἢ Ἀνάστασιν νεκρῶν προσδοκεῖν!

Ὁ Ἀληθινός Χριστός θεράπευσε χωλούς, παραλυτικούς, τυφλούς, λεπρούς … ἀνέστησε Ἑαυτόν καί νεκρούς καί μάλιστα πολλάκις χωρίς κάν νά τούς ἀγγίξει. Τι θά φοβηθεῖ, τά γουρουνάκια;. Οἱ Ἱερεῖς μας (πού καταλύουν ὅση Θεία Κοινωνία περισσέψει στό δισκοπότηρο), κοινωνοῦν πρῶτα ὅλο τόν λαό καί πολλές φορές μάλιστα ἑκουσίως (σέ νοσοκομεῖα) καρκινοπαθεῖς, φορεῖς τοῦ AIDS καί πάσης φύσεως ἀρρώστους χωρὶς νὰ πάθουν ποτέ τίποτα ! Ἀλλά φυσικά, οὔτε καί οἱ πιστοί πού μεταλαμβάνουν ἀπό τό ἴδιο κουταλάκι (λαβίδα) ΔΕΝ δύνανται νά κολλήσουν ὁ ἕνας τόν ἄλλο. Ὅποιος τό ἀμφισβητεῖ αὐτό, μᾶλλον ἀμφισβητεῖ καί τήν ἴδια τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, στήν ὁποία βασίζεται ἡ πίστη μας.

Ὑπάρχουν βέβαια καί ἐκεῖνοι οἱ ἐκλεκτοί πού ἀξιώθηκαν τήν ὥρα τῆς προσκομιδῆς ἤ τῆς θείας μεταλήψεως νά δοῦν τόν ζῶντα Χριστό στό Ἅγιο Δισκοπότηρο … ἀκόμα καί νά γευτοῦν Αἷμα καί Σάρκα …

Εὐχόμαστε αὐτή ἡ ἀκούσια, ἔμμεση, ἀντιφατική καί παράπλευρη «ὁμολογία πίστεως» τῶν ἐν λόγῳ παπικῶν ἐπισκόπων καί τοῦ ποιμνίου τους νά εἶναι μία ἀνορθόδοξη ἀρχή πρός τήν πορεία τους στήν ὀρθόδοξη πίστη «ἴνα γνωρίσωσι Αὐτόν πάντες οἱ λαοί τῆς γῆς καθώς Ἐστί» (Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης).

Ἡ ἀνομία τῶν λειτουργικῶν μεταφράσεων καί ἡ διαστροφή τῆς ὀρθοδόξου Λατρείας.

http://orthodox-watch.blogspot.com/2009/11/blog-post_19.html

Στόχος τῶν παρακάτω σκέψεων εἶναι ἡ μέσω παραδειγμάτων παρουσίαση τῶν ἁπτῶν συνεπειῶν μιᾶς συγκεκριμένης πειραματικῆς ἐφαρμογῆς, δηλαδή μεταφράσεων κειμένων τῆς ἀμωμήτου ὀρθοδόξου λατρείας οἱ ὁποῖες ἐπεβλήθησαν ὑπό συγκεκριμένου Μητροπολίτου στούς ἱερεῖς πρός χρῆσιν στήν καθ’ ἡμέραν Λατρεία.

Πρωτοπρεσβυτέρου Ἰωάννου Φωτοπούλου

(συνυπογράφουν 13 πατέρες).

[Ὅσα ἀκολουθοῦν δέν ἔχουν σκοπό τήν ἀναίρεση τῶν ἐπιχειρημάτων τῶν ἐπιδόξων μεταρρυθμιστῶν τῆς ὀρθοδόξου Λατρείας καί δή τῶν ὑπερμάχων τῆς μεταφράσεως τῶν κειμένων της. Αὐτό ἔχει γίνει πρό πολλοῦ μέ τή δημοσίευση εἰσηγήσεων καί κειμένων τῶν καθηγητῶν Πανεπιστημίου π. Θεοδώρου Ζήση[1], κ. Σταύρου Κουρούση[2] καί τοῦ δόκτορος Φιλοσοφίας κ. Φώτη Σχοινᾶ. Ὁ τελευταῖος εἰδικά ἐπέφερε συντριπτικά κατάγματα στήν ἀναγεννησιακή μανία «διορθώσεως» τῶν μεταρρυθμιστῶν μέ τή βοήθεια ὄχι μόνο τῆς Παραδόσεως ἀλλά καί πάσης ἀνθρωπιστικῆς ἐπιστήμης δηλ. μέ γλωσσολογικά, φιλολογικά, φιλοσοφικά, ψυχολογικά καί λογικά ἐπιχειρήματα καί τήν παράθεση πλουσιωτάτης ἑλληνικῆς καί ξένης βιβλιογραφίας[3]. Νηφάλιες καί πολύ χρήσιμες κρίνουμε καί τίς τοποθετήσεις τοῦ πρεσβυτέρου π. Ἀθανασίου Λαγουροῦ διατυπωμένες ὑπό μορφή 14 ἐρωτήσεων καί δημοσιευμένες πρόσφατα στό περιοδικό Χριστιανική Βιβλιογραφία[4].

Στόχος τῶν παρακάτω σκέψεων εἶναι ἡ μέσω παραδειγμάτων παρουσίαση τῶν ἁπτῶν συνεπειῶν μιᾶς συγκεκριμένης πειραματικῆς ἐφαρμογῆς, δηλαδή μεταφράσεων κειμένων τῆς ἀμωμήτου ὀρθοδόξου λατρείας οἱ ὁποῖες ἐπεβλήθησαν ὑπό συγκεκριμένου Μητροπολίτου στούς ἱερεῖς πρός χρῆσιν στήν καθ’ ἡμέραν Λατρεία].

Τίς δώσει κεφαλῇ μου ὕδωρ καί ὀφθαλμοῖς μου πηγήν δακρύων καί κλαύσομαι τόν λαόν τοῦτον; ...βολίς τιτρώσκουσα ἡ γλῶσσα αὐτῶν, δόλια τά ρήματα αὐτῶν...Ἡ σκηνή μου ἐταλαιπώρησεν, ὤλετο, καί πᾶσαι αἱ δέρρεις μου διεσπάσθησαν...οἱ ποιμένες ἠφρονεύσαντο...Οὐκ ἐκάθισα ἐν συνεδρίῳ αὐτῶν παιζόντων» ( Ἱερεμ. 8, 23· 9, 7· 10, 20-21· 15, 17) .

Μέ λύπη παρατηροῦμε ὅτι τά τελευταῖα χρόνια ἡ ἁγιωτάτη, Ὀρθόδοξη Λατρεία καί ὅ,τι σχετίζεται μέ αὐτήν ὑπόκειται σέ μιά δῆθεν ἐπιστημονική κριτική, ἐνῷ στήν πραγματικότητα πολεμεῖται καί ἀλλοιώνεται. Ἡ τυπική Tάξις καταπατεῖται στό βωμό μιᾶς δῆθεν ποιμαντικῆς· οἱ μυστικές εὐχές θεατρίζονται χάριν μιᾶς προτεσταντικοῦ εἴδους συμμετοχῆς · καινούργιες ἀκολουθίες καί καινούργιες εὐχές ἐφευρίσκονται· τελοῦνται δύο ἤ καί τρεῖς λειτουργίες τήν ἴδια ἡμέρα, γίνονται λειτουργίες τό ἀπόγευμα ἤ οἱ λειτουργοί κατά τήν προσφορά τῆς Θ. Εὐχαριστίας στρέφονται πρός δυσμάς λειτουργοῦντες «κατενώπιον τοῦ λαοῦ», παρά πᾶσαν ἀρχαίαν ἐκκλησιαστικήν παράδοσιν. Κάποιοι κατέβασαν χαμηλά τό ἱερό τέμπλο ἤ τό κατήργησαν. Τό κακό εἶναι ὅτι ἐπί ἀρχιεπισκοπείας Χριστοδούλου αὐτή ἡ ἐπίθεση κατά τῆς λατρείας ἐνδύθηκε ἐπίσημο μανδύα μέ τή λεγομένη «Ἐπιτροπή Λειτουργικῆς ἀναγεννήσεως», ἡ ὁποία συστηματικῶς ἐργαζόταν γιά τήν εἰσαγωγή καινοτομιῶν στή Λατρεία. Ὑπό τήν ἐπίδρασή της δι’ Ἐγκυκλίου ὁ ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ἐπέβαλε τήν ἀνάγνωση τοῦ Ἀποστόλου καί τοῦ Εὐαγγελίου καί στή δημοτική[5]. Σέ μιά Ἀνακοίνωση μετά ἀπ’ αὐτή τήν Ἐγκύκλιο προετοιμάζονταν οἱ χριστιανοί νά δεχθοῦν στή λατρεία καί καινούργιους ὕμνους στή δημοτική[6]. Ἄν καί αὐτό τό «πιλοτικό» πρόγραμμα κατέρρευσε, τό κακό προηγούμενο βρῆκε τούς μιμητές καί συνεχιστές του.

Ι. Οἱ κακές παραφράσεις τοῦ Μητροπολίτου Μελετίου

Μεταξύ αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι μετέρχονται ποικίλες ἀντιπαραδοσιακές «ποιμαντικές» εἶναι ὁ μητροπολίτης Νικοπόλεως καί Πρεβέζης κ. Μελέτιος, ὁ ὁποῖος ἐπιβάλλει στούς ἱερεῖς τῆς Μητροπόλεώς του α) νά τελοῦν τή Θ. Λειτουργία τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου ἀπό ΔΙΚΗ ΤΟΥ φυλλάδα στήν ὁποία οἱ μυστικές εὐχές, γραμμένες στή δημοτική πρέπει νά διαβάζονται ἐκφώνως. β) νά τελοῦν τά Ἱ. Μυστήρια καί νά διαβάζουν τίς ποικίλες ἱερατικές εὐχές στή δημοτική γλώσσα ἀπό ΔΙΚΟ ΤΟΥ εὐχολόγιο. Σ’ αὐτό τό «εὐχολόγιο» περιέλαβε τήν Ἀκολουθία τοῦ Μικροῦ Ἁγιασμοῦ, τοῦ Ἁγιασμοῦ στά Σχολεῖα, τίς εὐχές τῆς πρώτης, ὀγδόης καί τεσσαρακοστῆς ἡμέρας ἀπό τῆς γεννήσεως τοῦ παιδίου, τήν εὐχή στή γυναῖκα ὅταν ἀποβάληται, τήν ἀκολουθία τοῦ Βαπτίσματος, τοῦ Εὐχελαίου, τοῦ Γάμου καί διάφορες εὐχές ὑπέρ ὑγείας, εἰς βασκανίαν κλπ.[7] γ) νά διαβάζουν σέ ΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ἐμπνεύσεως λαϊκή μετάφραση τίς εὐχές τοῦ Μ. Ἁγιασμοῦ καί τῆς Γονυκλισίας κατά τίς ἑορτές τῶν Θεοφανείων καί τῆς Πεντηκοστῆς ἀντιστοίχως.

ΙΙ. Καινοτομίες σέ ὅλα τά πεδία

Σέ σχέση μέ τήν ἀπ’ αἰῶνος λειτουργική πράξη τῆς Ἐκκλησίας οἱ ἐνέργειες αὐτές τοῦ Σεβασμιωτάτου ἀποτελοῦν ἀνεπίτρεπτες καινοτομίες, στήν οὐσία ἀλλοιώσεις, οἱ ὁποῖες διαστρέφουν τό πνευματικό αἰσθητήριο, τό ὀρθόδοξο φρόνημα τῶν χριστιανῶν καί τήν πλήρη ἐμπιστοσύνη τους στήν Ἁγία Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία.

Οἱ ἀλλοιώσεις αὐτές πραγματοποιοῦνται στά ἑξῆς πεδία : α) στό γλωσσικό (λεκτικό-ἐκφραστικό) β) στό ποιητικό γ) στό θεολογικό δ) στό ἑρμηνευτικό ε) στό ἐπίπεδο τῆς τυπικῆς Τάξεως καί στ) στό επίπεδο τοῦ οὐσιώδους περιεχομένου τῶν εὐχῶν.

Α) Στό γλωσσικό (λεκτικό - ἐκφραστικό) πεδίο.

Οἱ μεταφράσεις-παραφράσεις, στήν ἀγχώδη προσπάθεια τοῦ μεταφραστοῦ νά δοθοῦν στόν λαό κατανοητά, «μασημένα» τά ὑψηλά νοήματα τῆς λατρείας καταντοῦν πρόχειρες καί λαϊκιστικές. Κι αὐτό γιατί ἐκλαϊκευμένη μετάφραση τῶν κειμένων τῆς θείας λατρείας εἶναι ἀδύνατον νά γίνει χωρίς ἀλλοίωση τοῦ περιεχομένου γιά παρά πολλούς λόγους, π.χ. λόγῳ τοῦ ὑψηλοῦ λατρευτικοῦ ὕφους ἤ τῶν ὑψηλῶν νοημάτων πού περικλείονται στίς εὐχές ἤ λόγῳ τῶν ποιητικῶν σχημάτων πού δέν μεταφράζονται.

Παραδείγματα[8]

	ΚΕΙΜΕΝΟ	ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΜΕΛΕΤΙΟΥ
1.	Κλῖνον, Κύριε, τό οὗς σου	Σκύψε, Κύριε, γύρισε τ’ αὐτί σου.
2.	Μή ἀποστρέψεις τό πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ καί ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον.	Μήν αποστρέψεις τό πρόσωπό σου από μένα καί καταντήσω πεθαμένος!
3.	Σήμερον ὁ Δεσπότης πρός τό βάπτισμα ἐπείγεται	Σήμερα ὁ Δεσπότης τρέχει στό Βάπτισμα.

Οἱ μεταφράσεις αὐτές στεροῦνται σοβαρότητος καί προκαλοῦν θυμηδία.

Ἡ προχειρότητα ἐπίσης, ὁ λαϊκισμός καί ἡ ποιμαντική «ἀγωνία» ὁδηγεῖ σέ φοβερές ἀνακρίβειες πού «στεγνώνουν» τούς πνευματικούς χυμούς τῶν εὐχῶν καί τίς μεταμορφώνουν σέ πρόχειρες, αὐτοσχέδιες προσευχές.

Παραδείγματα

	ΚΕΙΜΕΝΟ	ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΜΕΛΕΤΙΟΥ
1.	… καί ἐπίστρεψον τήν αἰχμαλωσίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν, τήν οἰκείαν συμπάθειαν ἔχων ὑπέρ ἡμῶν πρεσβεύουσαν	Ἀπάλλαξέ μας ἀπό τήν αἰχμαλωσία τῶν ψυχῶν μας, Σύ πού πονᾶς τόσο γιά μᾶς..
2.	..καί πρόσχες ἡμῖν ἐν εὐμενείᾳ καί χάριτι.	Ρίξε μας μιά σπλαχνική ματιά!

Ἄλλη γλωσσική συνέπεια τῶν μεταφράσεων εἶναι ἡ ἀφαίρεση ἀπό τό λεξιλόγιο τῶν χριστιανῶν ποικίλων λέξεων τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας πού εἶναι φορτισμένες μέ μοναδικό περεχόμενο καί εἶναι συνδεδεμένες μέ τήν Ἁγία Γραφή καί τήν θεολογική και ἀσκητική Παράδοση τῶν Ἁγίων Πατέρων. Αὐτό σημαίνει παντελῆ ἀποξένωση τῶν πιστῶν ἀπό τά ἐμπεριεχόμενα στίς λέξεις αὐτές σωτηριώδη νοήματα καί πλήρη ἀποκοπή τους ἀπό τό πρωτότυπο κείμενο τῆς ἁγίας Γραφῆς, τά κείμενα καί τή θεολογία τῶν Ἁγίων Πατέρων.

Παράδειγμα

ΚΕΙΜΕΝΟ	ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΜΕΛΕΤΙΟΥ
Αδελφοί ὑπόδειγμα λάβετε τῆς κακοπαθείας καί τῆς μακρο-θυμίας τούς Προφήτας (Ἰακ. 5, 10)	Αδελφοί μου πάρτε για παρά-δειγμα καρτερικότητας στις θλίψεις τους προφήτες.

Οἱ λέξεις «ὑπόδειγμα», «κακοπάθεια», «μακροθυμία» ἐξορίζονται ἀπό τόν πνευματικό-μορφωτικό ὁρίζοντα τῶν πιστῶν. Οἱ Χριστιανοί κατατάσσονται στούς ἠλιθίους, ἀμορφώτους, καί ἀνικάνους νά κατανοήσουν τί σημαίνουν οἱ λέξεις αὐτές. Ταυτόχρονα ἀπομακρύνονται ἀπό τό νόημα τῆς «κακοπαθείας», ὅπως ὁρίζεται αὐτή στά ἀσκητικά κείμενα. Τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ τόν ὅρο «μακροθυμία» πού ἔχει εὐρύτερο καί δυναμικώτερο περιεχόμενο ἀπό τή λέξη καρτερία καί τά παράγωγά της καί χρησιμοποιεῖται πολύ συχνά γιά νά ἐκφράσει τή....μακροθυμία ( πῶς ἀλλιῶς νά τή μεταφράσουμε ;) τοῦ Δεσπότου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ[9].

Β) Στό ποιητικό πεδίο. Οἱ μεταφράσεις τοῦ Μητροπολίτου ἀποτελοῦν ἀληθῆ καταστροφή τοῦ ποιητικοῦ λόγου καί τοῦ ρυθμοῦ.

Παράδειγμα

ΚΕΙΜΕΝΟ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

Εὐλογητός Κύριος ὁ Θεός ἡμῶν ὁ τοῦ μυστικοῦ γάμου ἱερουργός καί τοῦ σωματικοῦ νομοθέτης ὁ τῆς ἀφθαρσίας φύλαξ καί τῶν βιωτικῶν ἀγαθός οἰκονόμος

Ευλογητός είσαι Κύριε και Θεέ μας που είσαι ιερουργός του μυστικού γάμου των ψυχών μας μαζί Σου, και νομοθέτης του σωματικού γάμου. Σύ που είσαι φύλακας της πνευματικής ακεραιότητας και ρυθμιστής καλός των βιωτικών αναγκών.

Ἄν καί ἡ ποιητική τῶν εὐχῶν εἶναι εὐκολότερα αἰσθητή στόν ἀναγινώσκοντα ἱερέα, ὅμως καί οἱ ἀκροατές πιστοί δέν εἶναι ἄμοιροι αἰσθήσεως τοῦ κάλλους τῶν εὐχῶν. Κάθε εἰλικρινής ἀναγνώστης μπορεῖ νά δεῖ ἀπό τή μιά τό ζωηρό κείμενο μέ τίς μετρημένες συλλαβές, τόν προσεκτικό τονισμό καί τίς ἐπιλεγμένες λέξεις στήν κατάλληλη σειρά, κι από τήν ἄλλη τήν καταλογάδην μετάφραση · νά συγκρίνει τό ἄψογο ἀπό πάσης πλευρᾶς τῆς εὐχῆς[10] μέ τήν πεζότητα τῆς δῆθεν ἠθικοπλαστικῆς μεταφράσεως. Ἄς μή μᾶς πεῖ κανείς ὅτι αὐτά δέν ἔχουν σημασία! Δηλαδή σημασία ἔχει μόνο νά ἐπιβάλλουμε στανικῶς τό θέλημά μας στήν Ἐκκλησία;

Ἐπιτρέπεται νά θυσιάζουμε κυριολεκτικῶς τά πάντα στό βωμό τῆς κατανοήσεως καί μάλιστα κατανοήσεως ἀπό τούς πιστούς τῆς δικῆς μας ἑρμηνείας τῶν εὐχῶν; Ἠ μήπως θά φροντίσουμε νά κάνουμε καλλίτερες, ποιητικότερες μεταφράσεις; Οἱ νοῦν ἔχοντες ἀντιλαμβάνονται ὅτι αὐτό εἶναι αδύνατον.

Γ) Στό θεολογικό πεδίο. Κατά τήν παράφραση τῶν εὐχῶν, ψαλμῶν καί ἀναγνωσμάτων φαίνεται ὅτι μαζί μέ τόν ὑπέρμετρο λαϊκισμό συμβαδίζει ἡ ἐπιπόλαιη θεώρηση τῶν θεολογικῶν νοημάτων τῶν ἱερῶν κειμένων.

Παραδείγματα

	ΚΕΙΜΕΝΟ	ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΜΕΛΕΤΙΟΥ
1.	Τριάς ὑπερούσιε, ὑπεράγαθε, ὑπέρθεε, παντοδύναμε, παντεπίσκοπε, ἀόρα-τε, ἀκατάληπτε...(Ἀπό τήν εὐχή τοῦ Ἁγίου Σωφρονίου-Θεοφάνεια).	Ἁγία τριάς, ὑπερούσια, ὑπεράγαθη, παντοδύναμη, ἀόρατη, ἀκατάληπτη...
2.	Σήμερον ὁ ἄκτιστος ὑπό τοῦ ἰδίου πλάσματος βουλῇ χειροθετεῖται ( Ὡς ἄνω).	Σήμερα ὁ ἄκτιστος καί δημιουργός Θεός, τό θέλησε, καί δέχθηκε ἑκούσια, νά βάλει τό χέρι του ἐπάνω στό κεφάλι Του ἕνα πλάσμα του, γιά νά Τοῦ δώσει εὐλογία!
3.	Σήμερον ρείθροις μυστικοῖς πᾶσα ἡ κτίσις ἀρδεύεται ( Ὡς ἄνω).	Σήμερα τό ἁγιασμένο αὐτό νερό, τό παίρνει καί τό πίνει ὁ κόσμος ὅλος.
4.	Σήμερον λαμπαδοφεγγεῖ πᾶσα ἡ κτίσις ἄνωθεν ( Ὠς ἄνω).	Σήμερα ὁλόκληρος ὁ ἄνω κόσμος πανηγυρίζει, σκιρτάει ἀπό χαρά, κρατάει κεριά!
5.	Ἄχραντε, ἀμίαντε....φῶς οἰκῶν ἀπρόσιτον (Α΄εὐχή γονυκλισίας).	Ἄχραντε ἀμίαντε..τό φῶς τό ἀπρόσιτον.
6.	Καί καταξίωσον αὐτήν διά τῶν εὐχῶν τοῦ τιμίου πρεσβυτερίου καταφυγεῖν ἐν τῇ ἀγίᾳ σου καθολικῇ Ἐκκλησίᾳ..» (Β΄ Εὐχή τοῦ ἐκκλησιασμοῦ).	Και καταξίωσέ την δια των ευχών των πρεσβυτέρων της Εκκλησίας Σου, να καταφύγει στην αγία Σου Ἐκκλησία….

Σχόλια στίς παραπάνω θεολογικές ἀστοχίες

· Στήν 1^η περίπτωση ἀπουσιάζουν ἀπό τή μετάφραση τά ἐπίθετα «ὑπέρθεε» καί «παντεπίσκοπε». Γιατί; Εἶναι κατά τή γνώμη τοῦ μεταφραστοῦ περιττά, δέν κατάφερε νά τά ἀποδώσει στή δημοτική ἤ στή βιασύνη του τά λησμόνησε; Σέ κάθε περίπτωση φανερώνεται ἐλλιπής σεβασμός πρός τήν ἀκρίβεια τῆς ἁγιαστικῆς εὐχῆς.

· Στή 2^η περίπτωση, ἐκτός ἀπό τίς ἀναλυτικές ἑρμηνευτικές παρεμβάσεις ὁ μεταφραστής μᾶς λέγει κάτι παράδοξο · ὅτι ὁ Χριστός δέχεται «εὐλογία» ἀπό τόν Πρόδρομο! Ἴσα -ἴσα ὁ ὑμνογράφος στόν προεόρτιο Οἶκο τῆς 5^ης Ἰανουαρίου θέτει στό στόμα τοῦ Κυρίου τήν ἑξῆς προτροπή πρός τόν Πρόδρομο : «μόνον βάπτισόν με σ ι ω π ῶ ν καί προσδοκῶν τά ἀπό τοῦ Βαπτίσματος». Ἐκεῖνο πού διαβάζουμε στήν Εὐχή εἶναι ὅτι ὁ Κύριος «χειροθετεῖται» ἀπό τόν Τίμιο Πρόδρομο καί οὐδέν ἄλλο.

· Στήν 3^η περίπτωση τά «μυστικά ρεῖθρα» πού ἀρδεύουν τήν κτίση εἶναι οἱ θεῖες ἄκτιστες ἐνέργειες, οἱ ὁποῖες ἁπλοῦνται σέ ὅλη τή δημιουργία διά τοῦ ἁγιασμοῦ τῶν ὑδάτων. Πάντως δέν εἶναι ἁπλῶς «τὀ ἁγιασμένο νερό πού τό παίρνει καί τό πίνει ὁ κόσμος ὅλος».

· Στήν 4^η περίπτωση ἡ μετάφραση δέν ἀποτελεῖ ἁπλή ἀστοχία, ἀλλά ὀλισθαίνει πρός τόν εὐτελισμό τοῦ θεολογικοῦ νοήματος : «Σήμερα ὁλόκληρος ὁ ἄνω κόσμος πανηγυρίζει, σκιρτάει ἀπό χαρά, κρατάει κεριά»!!! Έδῶ ὁ ἅγιος ποιητής τῆς εὐχῆς ὁμιλεῖ γιά τήν ἄκτιστο θεοποιό χάρη, τό ἄκτιστο φῶς διά τοῦ ὁποίου καταλάμπονται τά ἀγγελικά τάγματα κατά τήν βάπτιση τοῦ Κυρίου. Μέσα ἀπό τήν Παρακλητική γίνεται συνεχῶς λόγος περί τῆς ἐλλάμψεως τῶν ἀγγέλων. Ἕνα ἀπό τά ἀπειράριθμα παραδείγματα: «Φωτί θεουργῷ τά Σεραφείμ ἀμέσως πλησιάζοντα καί πολλαχῶς αὐτῷ ἐμπιπλάμενα, ταῖς πρωτοδότοις σαφῶς ἐλλάμψεσι, πρωτουργῶς λαμπρύνονται...» (Παρακλητική Ἦχος α΄ , Δευτέρα, Κανών Ἀσωμάτων Ὠδή γ΄ α΄τροπ.). Τό νά ποῦμε ὅτι οἱ Ἄγγελοι «κρατοῦν κεριά» δέν ἀποτελεῖ φθηνή καί ρηχή παράφραση τοῦ ἱεροῦ νοήματος; Κι ἔπειτα ποῦ βρῆκε ὁ μεταφραστής ὅλες αὐτές τίς λέξεις πανηγυρίζει, σκιρτάει ἀπό χαρά;

· Στήν 5^η περίπτωση τό θεολογικό ὅρο «φῶς οἰκῶν ἀπρόσιτον», μέ τόν ὁποῖο ἀπευθύνεται ἡ Ἐκκλησία πρός τόν Πατέρα, κατά τήν Α ΄ Εὐχή τῆς Γονυκλισίας, ὁ μεταφραστής τόν ἀποδίδει ὡς «φῶς ἀπρόσιτον». Ὅμως ὁ ὅρος «φῶς οἰκῶν ἀπρόσιτον» εἶναι τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ( Α΄Τιμ. 6, 16) καί ἔχει βαθύτατο θεολογικό περιεχόμενο. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες (π.χ. ὁ Μ. Βασίλειος, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης, ὁ Ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης) δίδουν βαθύτατη ἑρμηνεία στήν μετοχή «οἰκῶν». Ἐξηγοῦν ποιός εἶναι ὁ «οἰκῶν» καί ποιό εἶναι τό «ἀπρόσιτον φῶς». Γι’ αὐτό δέν ἐπιτρέπεται νά ἰσοπεδωθεῖ ἡ θεολογική αὐτή φράση μέ τήν παράλειψη τῆς μετοχῆς, ὅπως συμβαίνει στή δεδομένη μετάφραση.

· Στήν 6^η περίπτωση παραλείπει τό ἐπίθετο «Καθολική» πού χαρακτηρίζει τήν Ἐκκλησία. Τοῦ ἀρκεῖ ἴσως τό «ἁγία» ; ἤ φοβᾶται ὅτι ἀκούγοντας οἱ πιστοί τή μετάφρασή του θά νομίσουν ὅτι πρόκειται γιά τή λεγομένη ρωμαικαθολική ἐκκλησία; Ὅπως κι ἄν ἔχει τό πρᾶγμα ἡ παράλειψη εἶναι σοβαρή ἀφοῦ ἡ Εὐχή ἀπαιτεῖ νά γίνει λόγος γιά τήν καθολικότητα τῆς Ἐκκλησίας καί γιά τήν «καταφυγή» τῆς μητέρας καί τοῦ ἐκκλησιαζομένου βρέφους, ὄχι σέ ὁποιαδήποτε «ἐκκλησία», ἀλλά στήν ἁγία Καθολική, δηλαδή τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Δ) Στό ἑρμηνευτικό πεδίο.

Ὁ μεταφραστής στήν προσπάθειά του νά κάμει κατανοητά τά κείμενα καταφεύγει σέ ποικίλες ἑρμηνεῖες μέ τίς ὁποῖες εἴτε ὑποκαθιστᾶ τό κείμενο τῶν ψαλμῶν ἤ τῶν εὐχῶν εἴτε τίς παρεμβάλλει στή μετάφρασή του ὡς συμπλήρωμα κατά τό δοκοῦν.

Παράδειγμα

ΚΕΙΜΕΝΟ	ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΜΕΛΕΤΙΟΥ
(Ἀπό τόν Ν΄ Ψαλμό) Ἰδού γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην. Ραντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι	Μέσα στόν κύκλο τῆς παράβασης καί τῆς φθορᾶς ἄρχισε καί ἡ δική μου ἡ ζωή Θά καθαρίσεις την ψυχή μου με το Πνεύμα Σου τό άγιο και με το Βάπτισμα λευκότερο από το χιόνι θα με κάνεις.

Εἶναι φανερό ὅτι δέν εἶναι ἐπιτρεπτό νά παρεμβάλλουμε μέσα στό κείμενο τοῦ Προφητάνακτος τήν ὁποιαδήποτε ἑρμηνεία. Εἶναι ἄλλο νά ἑρμηνεύουμε τά ἱερά κείμενα στό πλαίσιο ἑνός κηρύγματος ἤ μιᾶς συγγραφῆς καί ἄλλο μέσα στή λατρεία νά παρεισάγουμε δικές μας ἑρμηνεῖες κατά τήν ἀνάγνωση τῶν Ψαλμῶν ἤ τῶν λοιπῶν ἁγιογραφικῶν ἀναγνωσμάτων. Παύει πλέον π.χ. στή συγκεκριμένη περίπτωση ὁ ψαλμός νά εἶναι ὁ Ν΄ Ψαλμός τοῦ Δαυΐδ. Μπροστά μας ἔχουμε ἕνα ἀλλόκοτο μίγμα μεταφράσεως καί ἑρμηνείας τοῦ Ψαλμοῦ.

Αὐτή ἡ διαρκής προσπάθεια, ὁ πειρασμός τοῦ μεταφραστοῦ νά ἑρμηνεύει, ἔχει συνέπειες καί στά ἄλλα ἐπίπεδα ἀλλοιώσεως.

Ε) Στό ἐπίπεδο τῆς Τάξεως ἤ ἀλλιῶς τοῦ Τυπικοῦ τῶν Ἱερῶν ἀκολουθιῶν.

Οἱ Ἀκολουθίες τελοῦνται στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πάντοτε κατά τήν Τάξη πού ὥρισαν οἱ θεοφόροι Πατέρες. Δέν ἐπιτρέπονται οἱ αὐτοσχεδιασμοί κατά τήν κρίση τοῦ κάθε ἱερέως, ἀρχιερέως, ἤ καί μιᾶς Συνόδου ἀκόμη, τοὐλάχιστον ὅσον ἀφορᾶ στήν βασική δομή τῶν Ἀκολουθιῶν καί τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων, τίς συγκεκριμένες εὐχές καί τά ἀναγνώσματα πού εἶναι θησαυρισμένα στό λειτουργικά βιβλία τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἄν ἡ ἐκκλησιαστική τυπική τάξις καταφρονεῖται, σύντομα θά φτάσουμε στήν προτεσταντική καί πεντηκοστιανή ἀταξία, ἀναρχία καί σύγχυση. Στήν περίπτωση τοῦ Μητροπολίτου Πρεβέζης ἔγιναν πολύ «τολμηρά», γιά νά μή χαρακτηρισθοῦν ἀλλιῶς, βήματα εἰς βάρος τῆς τάξεως.

Στό Εὐχολόγιο ΤΟΥ ὁ Μητροπολίτης δίπλα στήν καινοτομία τῆς μεταφράσεως ὅλων τῶν εὐχῶν διέπραξε καί τά ἀκόλουθα ἀτοπήματα :

· 1) Στήν Ἀκολουθία τοῦ Μικροῦ Ἁγιασμοῦ κατήργησε τήν μεγάλη, ὑπέροχη εὐχή : «Κύριε ὁ Θεός ἡμῶν, ὁ μέγας τῇ βουλῇ καί θαυμαστός τοῖς ἔργοις...» καί τήν ὑποκατέστησε μέ μία μικρή εὐχή- τίς οἶδεν ἀπό ποῦ τήν ἀνέσυρε- ἀγνώριστη κι αὐτή ἀπό τήν κακή μετάφρασή της. (Λείπουν καί ὁ Ν΄ Ψαλμός τό «Θεός Κύριος» καί τά μετ’ αὐτό τροπάρια, τά τροπάρια πρό τοῦ τρισαγίου και τό Εὐαγγέλιο καί ὁ Ἀπόστολος. Πιστεύουμε ὅτι παραλείπονται ὡς ἀναγινωσκόμενα ἀπό τό κανονικό εὐχολόγιο).

· 2) Κατήργησε πλήρως τίς τρεῖς εὐχές πού διαβάζονται τήν πρώτη ἡμέρα γεννήσεως τοῦ παιδιοῦ καί τίς ὑποκατέστησε μέ κάποια εὐχή πού δέν μπορεῖς λόγῳ τῆς μεταφράσεως νά ἀναγνωρίσεις ἄν εἶναι παλαιά πού ἔχει περιπέσει σέ ἀχρησία ἤ εἶναι εὐχή δικῆς του ἐπινοήσεως.

· 3) Ἀπό τίς εὐχές τοῦ ἐκκλησιασμοῦ τῶν παιδιῶν (σαραντισμοῦ) κατήργησε τήν εὐχή «Ὁ Θεός, ὁ Πατήρ, ὁ Παντοκράτωρ» καί διέστρεψε καί σφαγίασε τήν εὐχή «Κύριε ὁ Θεός ἡμῶν, ὁ διά τῆς ἐνανθρωπήσεως», ἡ ὁποία κανονικά ἀπευθύνεται στόν Πατέρα. Τήν «κουτσoύρεψε» καί τήν ἀπευθύνει στόν Χριστό.

· 4) Ἀπό τήν Τάξη τελέσεως τοῦ Μυστηρίου τοῦ Εὐχελαίου κρατεῖ μόνο τό Τρισάγιο, τόν Πεντηκοστό ψαλμό, τά Εἰρηνικά, τήν πρώτη εὐχή «Κύριε ὁ ἐν τῷ ἐλέει καί τοῖς οἰκτιρμοῖς», τρία τροπάρια, τόν Α΄ Ἀπόστολο καί τό Α΄ Εὐαγγέλιο, τήν αἴτηση «Ἐλέησον ἡμᾶς», τίς εὐχές «Βασιλεῦ ἅγιε, εὔσπλαχνε», «Ἄναρχε, ἀδιάδοχε» καί «Πάτερ ἅγιε ἰατρέ τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων» μετά ἀπό τίς ὁποῖες τελειώνει μέ τό «Δι’ εὐχῶν» ἄνευ ἀπολύσεως. Παραλείπει πλήν τοῦ Κανόνος, 6 Εὐαγγέλια, 6 Ἀποστόλους καί 6 εὐχές!

· 5) Κατήργησε πλήρως τήν ἀκολουθία τοῦ Ἀρραβῶνος.

· 6) Μέσα στήν Ἀκολουθία τοῦ Μυστηρίου τοῦ Γάμου μετέφερε τήν α΄ εὐχή τοῦ Ἀρραβῶνος «Ὁ Θεός ὁ αἰώνιος» (ἐννοεῖται μεταφρασμένη). Μετά ἀπ’ αὐτήν γράφει : «καί θέτει [ ἐνν. ὁ ἱερεύς] τά δαχτυλίδια στά χέρια τους, χωρίς νά λέγει κάτι». Μέ τόν τρόπο αὐτό προκλητικά ἀρνεῖται τόν ἀρραβῶνα ( «ἀρραβωνίζεται ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ.... ) ὅπως τόν ἔχει θεσπίσει ἡ Ἐκκλησία. Ἐπίσης καταργεῖ τήν Α΄ Εὐχή τοῦ γάμου «Ὁ Θεός ὁ ἄχραντος» καί τήν εὐχή «Ὁ Θεός, ὁ Θεός ἡμῶν ὁ παραγενόμενος ἐν Κανᾷ τῆς Γαλιλαίας».

ΣΤ) Στό ἐπίπεδο τοῦ περιεχομένου τῶν εὐχῶν τῆς θείας Λατρείας.

Ὁμιλοῦμε ἐδῶ γιά «διόρθωση» τῶν εὐχῶν, δηλαδή «διόρθωση» τῶν Ἁγίων Πατέρων, κατ’ ἐπέκτασιν «διόρθωση» τῆς Ἐκκλησίας. Παραθέτουμε τίς κυριώτερες περιπτώσεις ἀλλοιώσεως τοῦ περιεχομένου τῶν εὐχῶν :

· 1) Διαφωνεῖ εὐθέως μέ τό περιεχόμενο τῶν εὐχῶν «Εἰς γυναῖκα λεχώ» πού διαβάζονται τήν πρώτη ημέρα τῆς γεννήσεως τοῦ παιδιοῦ. Τόν ἐνοχλεῖ, ὡς φαίνεται, τό γεγονός ὅτι, ὅπως ἀναφέρει ἡ α΄ Εὐχή «κατά τόν τοῦ προφήτου Δαυΐδ λόγον, ἐν ἀνομίαις συνελήφθημεν καί διά ρύπου πάντες ἐσμέν ἐνώπιόν σου». Τόν ἐνοχλεῖ ἡ ἱκεσία τοῦ ἱερέως γιά τή λεχώνα : «τοῦ ρύπου κάθαρον ... καί καθάρισον αὐτήν ἀπό τοῦ σωματικοῦ ρύπου...»( β΄ Εὐχή). Τόν ἐνοχλεῖ καί ἡ γ΄ συγχωρητική Εὐχή «συγχώρησον τῇ δούλῃ σου...καί τοῖς ἁψαμένοις....». Ἀδιαφορεῖ γιά τήν παλαιοτάτη παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. Καταργεῖ τίς εὐχές αὐτές πού δέν συνάδουν μέ τό ἐκσυγχρονιστικό, φεμινιστικό πνεῦμα μέ τό πνεῦμα τῆς ἑωσφορικῆς ἀνταρσίας κατά τῆς Παραδόσεως καί τήν ψευδοεπιστημονική νοοτροπία τῶν ποικίλων «λειτουργιολόγων». Διαφωνεῖ μέ τό πνεῦμα τῶν ἁγίων Πατέρων. Μέ τήν εἰσαγωγή μιᾶς ἄλλης εὐχῆς στή δημοτική, ἀλλοιώνει τό πλῆρες περιεχόμενο καί νόημα τῶν εὐχῶν τῆς πρώτης ἡμέρας. Καί ἐκτός ἀπό τά «ἐπίμαχα» σημεῖα πού προαναφέραμε, παραλείπει καί ὅλα τά ἄλλα πού περιλαμβάνονται στίς εὐχές καί στερεῖ ἀπό τίς λεχῶνες τήν ἰαματική χάρη καί τήν θεία προστασία πού προσφέρονται σ’ αὐτές (τίς λεχῶνες) μέ τίς ἅγιες εὐχές τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀντί ὅλων ὅσων ἀναφέρουν οἱ εὐχές, ἀποκλειστικά γιά τή μητέρα, γράφει ὁ Μητροπολίτης περιληπτικά στήν «εὐχή» του ( σέ μονοτονική, βέβαια, γραφή): «Την δούλη Σου (....) προστάτευσέ την και απάλλαξέ την από κάθε πόνο και ανάγκη, και περιέθαλψέ την[11] με αγγέλους σου φαιδρούς[12] και φωτεινούς».

· 2) Ἐξ αἰτίας τοῦ ἰδίου πνεύματος σφαγιάζει τήν α΄ Εὐχή καί καταργεῖ τήν γ΄ Εὐχή τοῦ ἐκκλησιασμοῦ (σαραντισμοῦ). Διότι, κατά τήν Εὐχή αὐτή, ὁ μέν Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ἄν καί συνελήφθη ἀσπόρως «μετά τήν ἐκπλήρωσιν τῶν ἡμερῶν τοῦ καθαρισμοῦ τῷ Ἱερῷ προσαχθῆναι ἠνέσχετο», ὁ δέ Μητροπολίτης Μελέτιος δέν ἀνέχεται νά μνημονεύσει «καθαρισμό» τῶν γυναικῶν!

· 3) Ἀπό τήν Εὐχή «εἰς γυναῖκα ὅταν ἀποβάληται» στήν κακοποιημένη παράφρασή της ἐκτός πολλῶν ἄλλων διαστρεβλώσεων, ἀφαιρεῖ τή φράση «τήν σήμερον ἐν ἁμαρτίαις εἰς φόνον περιπεσοῦσαν ἑκουσίως ἤ ἀκουσίως». Ἡ φράση αὐτή περιλαμβάνεται δύο φορές στήν Εὐχή γιά νά τονίσει ἡ Ἐκκλησία τή σημασία τῆς ἀποβολῆς τοῦ ἐμβρύου, ὅτι πρόκειται δηλαδή γιά φόνο ἑκούσιο ἤ ἀκούσιο ἀνάλογα μέ τήν διάθεση τῆς ἐγκύου. Καί ἔτσι νά καλύψει διά τῆς συγχωρήσεως πλήρως ἀκόμη καί τήν πιθανή ἐνδόμυχη, ὁμολογημένη ἤ ὄχι ἐπιθυμία τῆς ἐγκύου γυναίκας νά «ξεφορτωθεῖ» τό συλληφθέν. Ἀποβάλλει λοιπόν ὁ μητροπολίτης τή φράση αὐτή καί μαζί της τή χάρη τῆς συγχωρήσεως πρός τήν ταλαιπωρημένη διά τῆς ἀποβολῆς γυναῖκα.

· 4) Στήν παραφρασμένη καί κατακρεουργημένη Εὐχή τοῦ Γάμου « Εὐλογητός Κύριε ὁ Θεός ἡμῶν»[13] παρερμηνεύει τή φράση πού ἀκολουθεῖ :

Παράδειγμα

ΚΕΙΜΕΝΟ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

«Αὐτός καί νῦν Δέσποτα, Κύριε ὁ Θεός ἡμῶν, κατάπεμψον τήν χάριν σου τήν ἐπουράνιον ἐπί τούς δούλους σου τούτους...καί δός τῇ παιδίσκῃ ταύτῃ ἐν πᾶσιν ὑποταγῆναι τῷ ἀνδρί καί τόν δοῦλον σου τοῦτον εἰς κεφαλήν τῆς γυναικός...»

Σύ λοιπόν και τώρα, Δέσποτα Κύριε ο Θεός, ευλόγησε τους δούλους σου τούτους...και κάνε την κοπέλα αὐτή να αγαπά και να υποτάσσεται στον άνδρα της, και ο δούλος σου τούτος να είναι κεφαλή της ενώσεώς τους...

α) Θεωρεῖ περιττή τήν δωρεά τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ πρός τούς μελλονύμφους ; Ἀλλιῶς πῶς τήν ὑποκαθιστᾶ μέ τήν εὐλογία («ευλόγησε τους δούλους σου») ἡ ὁποία σύμφωνα μέ τήν Εὐχή προσφέρεται ἐπανειλημμένως στούς μελλονύμφους, μ ε τ ά ὅμως τήν ἐπίκληση τῆς «ἐπουρανίου Χάριτος»[14];

β) Διά τῆς Εὐχῆς παρακαλεῖται ὁ Θεός νά δώσει τή Χάρη Του ὥστε ἡ γυναῖκα νά ὑποταχθεῖ καθ’ ὅλα στόν ἄνδρα της ( «ἐν πᾶσιν ὑποταγῆναι τῷ ἀνδρί»). Πρόκειται γιά ἕνα δύσκολο κατόρθωμα, τήν ἑκούσια ὑπακοή στό σύζυγο, τό ὁποῖο γιά νά ἐπιτευχθεῖ, χρειάζεται τή Χάρη τοῦ Θεοῦ. Ὁ μεταφραστής σέ μιά πιό ἀποδεκτή ἀπό τό σύγχρονο ἐκκοσμικευμένο πνεῦμα, πιό...light ἐκδοχή παρακαλεῖ «νά ἀγαπᾶ καί νά ὑποτάσσεται στόν ἄνδρα της» μειώνοντας τόν σταυρό τῆς ὑπακοῆς.

γ) Ἐπίσης ὁ ποιητής τῆς Εὐχῆς ζητεῖ ἀπό τή Χάρη τοῦ Θεοῦ νά διακονήσει τήν ἕνωση ἀνδρός καί γυναικός δίδοντας στόν ἄνδρα τή θέση τῆς κεφαλῆς τῆς γυναικός. Ὅσα λέγει ἡ Εὐχή εἶναι ἁπλῶς ἐπανάληψη τῶν λόγων τοῦ Ἀποστόλου «ὁ ἀνήρ εστί κεφαλή τῆς γυναικός, ὡς καί ὁ Χριστός κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας». Εἶναι ἐπανάληψη ὅμως πλήρης Χάριτος διά τῆς προσφερομένης ἱερατικῆς εὐλογίας.

«Διορθώνοντας» τόν Ἀπόστολο ὁ μεταφραστής ἐμφανίζει τόν ἄνδρα «κεφαλή της ενώσεως» ἀνδρός καί γυναικός. Πρόκειται γιά τραγελαφική ἑρμηνεία. Σύμφωνα μ’ αὐτήν ὑπόκειται ἡ ἕνωση ἀνδρός καί γυναικός καί πάνω ἀπό τήν ἕνωση αὐτή βρίσκεται πάλι ὁ ἄνδρας!

Ὅλες οἱ μεταφραστικές καινοτομίες πού ἐπιφέρουν ἀλλοιώσεις τῶν εὐχῶν, ἔχουν ἕνα κοινό παρανομαστή : τό φεμινιστικό σύνδρομο, τόν τρόμο μήπως παρεξηγηθοῦμε ἀπό τίς φεμινίστριες ὡς Ἐκκλησία ἐφαρμόζοντες τήν ἁγιογραφική καί Πατερική διδασκαλία!

ΙΙΙ. Λειτουργική ἀνομία

Τό σύνολο τῶν ἀλλοιώσεων πού προαναφέραμε συνιστοῦν λ ε ι τ ο υ ρ γ ι κ ή ἀ ν ο μ ί α, ἀθέτηση δηλαδή καί καταφρόνηση τῆς καθιερωθείσης καί καθαγιασθείσης Όρθοδόξου λατρείας. Καί πρέπει νά ἐξηγήσουμε τί ἐννοοῦμε:

α) Ὁ Μητροπολίτης Μελέτιος ἐνεργεῖ ἀθέσμως ἐκκλησιολογικά 1) διότι ἡ πρωτοβουλία του εἶναι ἀντίθετη ἀπό τήν πράξη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας 2) διότι - ἄν ἀληθεύουν οἱ πληροφορίες μας - ἐξαναγκάζει τό πρεσβυτέριο, τό ὁποῖο ἐκκλησιολογικά εἶναι ἁρμοσμένο μ’ αὐτόν «ὡς χορδαί ἐν κιθάρᾳ» καί παρακάθηται μαζί του στό σύνθρονο, νά ἀκολουθεῖ τίς καινοτομίες του 3) διότι ἀδιαφορεῖ γιά τήν κατακραυγή τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ πού ὑποχρεώνεται νά μετέχει στά Ἱερά Μυστήρια, τά ὁποία τελοῦνται μέ κακοποιημένες καί ἐν πολλοῖς γελοιοποιημένες τίς ἅγιες εὐχές. Μέ ὅλα αὐτά φαίνεται νά ἀπαιτεῖ παρά πάντων, κλήρου καί λαοῦ, μιά ἀπροϋπόθετη, πέραν ὁποιωνδήποτε ὀρθοδόξων ἐκκλησιαστικῶν προδιαγραφῶν, «ὑπακοή».

β) Ἐνεργεῖ ἀσεβῶς ὡς πρός τήν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ὡς πρός τό περιεχόμενο καί τό νόημά της, ὡς ἐάν νά μήν ἔχει ἀνάγκη νά παραλαμβάνει ὑπό τῆς Ἐκκλησίας καί νά παραδίδει στούς ἀδελφούς του συμπρεσβυτέρους, τόν λαό καί τά πνευματικά του τέκνα ὅ, τι ἡ Ἐκκλησία κέκτηται ὡς πολύτιμο θησαυρό καί παρακαταθήκη διά μέσου τῶν αἰώνων.

γ) Ἐνεργεῖ καταφρονητικῶς ἔναντι τῶν Ἁγίων Πατέρων ἐπωνύμων καί ἀνωνύμων τῶν συνταξάντων τίς Ἱερές Ἀκολουθίες καί τίς φρικτές εὐχές διά τῶν ὁποίων τελοῦνται τά Μυστήρια, θεοῦνται καί ἁγιάζονται οἱ πιστοί, ἁγιάζεται ὅλη ἡ δημιουργία καί ἡ ζωή τῶν χριστιανῶν. Τό ἴδιο διαπράττει καί ἔναντι τῶν μετ’ αὐτούς ἁγίων Πατέρων, ἐπωνύμων καί ἀνωνύμων, οἱ ὁποῖοι παρέλαβαν «τῇ χαρᾷ καί τῷ φόβῳ» τήν ἱερά παρακαταθήκη τῆς Λατρείας, καί ὅπως εἶπε εὐλαβέστατος ἐπίσκοπος, «ἐχρύσωσαν» τά θεῖα λόγια τῶν Ἀκολουθιῶν μέ τά ἁγιασμένα χείλη τους.

IV. Δύο καταλυτικές μαρτυρίες

Στό σημεῖο αὐτό εἶναι, φρονοῦμε, χρήσιμο νά παραθέσουμε δύο μαρτυρίες βαρυτίμου ἀξίας γιά τό θέμα μας.

α ΄ μαρτυρία

Ἡ μαρτυρία αὐτή εἶναι τοῦ Μ. Ἀθανασίου, ὁ ὁποῖος στήν εἰσαγωγή του στήν Ἑρμηνεία τῶν Ψαλμῶν[15] παραθέτει τή γνώμη ἑνός ἀνωνύμου ἁγίου Γέροντος, ὡς γνώμη πού ἐκφράζει τήν ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας. Ἀρνεῖται λοιπόν ὁ ἅγιος Γέρων καί βεβαίως ὁ Μ. Ἀθανάσιος ὁποιαδήποτε ἀλλαγή λέξεων, διόρθωση καί παρέμβαση μέσα στό κείμενο τῶν Ψαλμῶν ἐξηγώντας καί τήν αἰτία τῆς ἀρνήσεώς του.

Παράδειγμα:

ΚΕΙΜΕΝΟ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

«...Μή περιβαλλέτω μέντοι τις αὐτά τοῖς ἔξωθεν πιθανοῖς ρήμασι, μηδέ πειραζέτω τάς λέξεις μεταποιεῖν ἤ ὅλως ἐναλλάσσειν· ἀλλ’ οὕτως ἀτεχνῶς τά γεγραμμένα λεγέτω καί ψαλλέτω, ὥσπερ εἴρηται, ὑπέρ τοῦ καί τούς διακονήσαντας ἀνθρώπους αὐτά ἐπιγινώσκοντας τό ἑαυτῶν συνεύχεσθαι ἡμῖν· μᾶλλον δέ ἵνα καί τό Πνεῦμα τό λαλῆσαν ἐν τοῖς ἁγίοις θεωροῦν τούς παρ’ αὐτοῦ λόγους ἐνηχηθέντας ἐκείνοις, συναντιλαμβάνηται ἡμῖν.

Ὅσῳ γάρ τῶν ἁγίων ὁ βίος βελτίων τῶν ἄλλων ἐστί, τοσούτῳ καί τά παρ’ αὐτῶν ρήματα τῶν παρ’ ἡμῶν συντιθεμένων βελτίονα καί ἰσχυρότερα ἄν τις εἴποι δικαίως...

Ὅθεν καί καταγνώσεως πάσης ἀξίους εἶναι ἔλεγε τούς ταῦτα μέν ἀφιέντας, συντιθέντας δέ ἑαυτοῖς ἔξωθεν πιθανά ρήματα, καί ἐν τούτοις εξορκιστάς ὀνομάζοντας...Ταῦτα μέν γάρ ἀκούοντες παρά τῶν τοιούτων οἱ δαίμονες παίζουσι· τά δέ τῶν ἁγίων ρήματα φοβοῦνται, ἤ καί φέρειν αὐτά οὐ δύνανται».

… Λοιπόν ἄς μήν ντύνει κανείς αὐτά (δηλ. τά λόγια τῶν Ψαλμῶν) μέ λέξεις κοσμικές καί ἑλκυστικές. Οὔτε νά ἀποπειραθεῖ νά μεταποιήσει τίς λέξεις τῶν Ψαλμῶν ἤ νά τίς ἀλλάξει διόλου. Ἀλλά, ὅπως ἔχει εἰπωθεῖ, ἔτσι ὅπως εἶναι ἄτεχνα γραμμένα ἄς τά λέγει κι ἄς τά ψάλλει, ὥστε καί ἐκεῖνοι πού διακόνησαν στή συγγραφή τους (δηλ ὁ Ἅγιοι) νά τά ἀναγνωρίζουν ὡς ἰδικά τους καί νά προσεύχονται μαζί μας· μᾶλλον γιά νά βλέπει καί τό Ἅγιο Πνεῦμα, τό ὁποῖο ὁμίλησε στούς Ἁγίους, τούς ἴδιους λόγους πού τούς ἐνέπνευσε καί νά νά γίνεται συνεργός καί βοηθός μας.

Θά μποροῦσε δικαίως νά εἰπεῖ κάποιος ὅτι ὅσο καλλίτερος εἶναι ὁ βίος τῶν Ἁγίων ἀπό τόν βίο τῶν ἄλλων, τόσο καί τά λόγια τους εἶναι καλλίτερα καί ἰσχυρότερα ἀπό ἐκεῖνα πού συνθέτουμε ἐμεῖς....

Γι’ αὐτό ἔλεγε ( ὁ Γέρων) ὅτι εἶναι ἄξιοι κάθε ἐπικρίσεως αὐτοί πού ἀφήνουν αὐτά ( αὐτά τά ἴδια τά λόγια τῶν Ψαλμῶν), συνθέτουν δέ ἰδικά τους μέ κοσμικές ἑλκυστικές λέξεις καί μ’ αὐτά τά κατασκευάσματά τους αὐτο-αποκαλοῦνται ἐξορκιστές. Ὅταν οἱ δαίμονες ἀκοῦνε ἀπ’ αὐτούς τά λόγια τοῦτα, κοροϊδεύουν. Τούς λόγους ὅμως τῶν ἁγίων τούς φοβοῦνται καί δέν μποροῦν νά τούς ἀντέξουν.

Εἶναι βεβαίως καταλυτική ἡ μαρτυρία τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου. Οἱ Ἅγιοι εἴτε τῆς Παλαιᾶς εἴτε τῆς Καινῆς Διαθήκης πόρρω ἀπέχουν ἀπό τη δική μας πνευματική κατάσταση καί οἱ Εὐχές τους σέ μιά ἀκατάλυτη ἑνότητα μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα, ὅπως λέγει ὁ Μ. Ἀθανάσιος, ἔχουν φοβερή δύναμη σωστική, ἰαματική καί φωτιστική. Μέ τίς δικές μας προσευχοῦλες ἤ τήν «ἐναλλαγή» καί «μεταποίηση» τῶν λέξεων τῶν Ἁγίων οἱ δαίμονες-ἔτσι λέει ὁ ἅγιος – κοροϊδεύουν καί χορεύουν («παίζουσιν»)! [16] Καί μιᾶς καί γίνεται λόγος ἀπό τόν ἅγιο Ἀθανάσιο γιά ἐξορκισμούς μέ λόγια διαφορετικά ἀπό τά λόγια τῶν Ἁγίων, παραθέτουμε ἀντικρυστά μέρος τοῦ κειμένου τῶν Ἐξορκισμῶν καί λίγη ἀπό τήν «μεταποίηση» πού τόλμησε νά κάμει ὁ Μητροπολίτης Νικοπόλεως στίς λέξεις τῶν ἐξορκισμῶν πού τελοῦνται πρό τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος :

Παραδείγματα:

	ΚΕΙΜΕΝΟ	ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΜΕΛΕΤΙΟΥ
1.	«...καί σέ, καί τήν συνεργόν σου δύναμιν, κολάσει εἰς τήν γέενναν τοῦ πυρός, παραδούς εἰς τό σκότος τό ἐξώτερον, ὅπου ὁ σκώληξ ὁ ἀκοίμητος καί τό πῦρ οὐ σβέννυται» (Β΄ Εύχή ἀφορκισμῶν)	Καί σένα καί κάθε συνεργάτη σου θά σᾶς στείλει στήν κόλαση· στή γέενα τοῦ πυρός· θά σᾶς παραδώσει στό σκότος τό ἐξώτερο· ἐκεῖ πού η ταλαιπωρία εἶναι μόνιμη.
2.	Ἀποτάσσῃ τῷ Σατανᾷ; Καί πᾶσι τοῖς ἔργοις αὐτοῦ; καί πᾶσι τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ; καί πάσῃ τῇ λατρείᾳ αὐτοῦ; καί πάσῃ τῇ πομπῇ αὐτοῦ; »[17]	Ἀποτάσσεσαι τόν σατανά ; καί τά ἔργα του; καί τούς ὑπηρέτες του ; καί κάθε τι πού ἔχει σχέση μαζί του;

Ἀλήθεια, τί ἀπέγιναν κατά τήν μετάφραση στήν πρώτη περίπτωση ἡ φράση «ὅπου ὁ σκώληξ ὁ ἀκοίμητος καί τό πῦρ οὐ σβέννυται» καί στή δεύτερη ἡ «λατρεία» καί ἡ «πομπή» τοῦ Διαβόλου; Ἀσφαλῶς θά χαίρεται καί θά «παίζει» ὁ διάβολος γι’ αὐτή τήν παράλειψη τῶν λέξεων τῶν Ἁγίων καί τήν «ἐναλλαγή» τους στήν μέν πρώτη περίπτωση μέ τή φράση «ἐκεῖ πού ἡ ταλαιπωρία εἶναι μόνιμη»[18] στή δέ δεύτερη μέ τήν ἀόριστη φράση «κάθε τι πού ἔχει σχέση μαζί του».

β΄ μαρτυρία

(Ἡ μαρτυρία αὐτή ἀνήκει στόν Γέροντα Σωφρόνιο Σαχάρωφ) :

«Ἔχοντες ὑπ’ ὄψιν τήν <ἐξηρτημένην-ἀντανακλαστικήν> ἐνέργειαν τῶν λόγων, ὀφείλομεν ἰδιαιτέρως νά δώσωμεν προσοχήν εἰς τήν λειτουργικήν γλῶσσαν, ἥτις σκοπόν ἔχει νά γεννήσῃ ἐν τῷ νοΐ καί τῇ καρδίᾳ τῶν προσευχομένων τήν αἴσθησιν ἄλλου κόσμου, τοῦ ὑψίστου. Τοῦτο ἐπιτυγχάνεται διά τῆς παρουσίας ὀνομάτων καί ἐννοιῶν ἀνηκόντων ἀποκλειστικῶς εἰς τό θεῖον ἐπίπεδον, ὡς καί διά τῆς χρήσεως μικροῦ ἀριθμοῦ εἰδικῶν μορφῶν ἐκφράσεως.

Οἱ Ἕλληνες διά τῆς φιλοσοφίας ἔφθασαν εἰς τά ὑψηλότερα δυνατά ὅρια ἀναπτύξεως τοῦ ἀνθρωπίνου πνεύματος καί διά τῆς γλώσσης παρουσίασαν τήν τελειοτέραν δυνατήν μορφήν ἐκφράσεως τοῦ ἀνθρωπίνου λόγου. Τήν μορφήν ταύτην τῆς ἐκφράσεως προσέλαβε καί ἐχρησιμοποίησε κατά Πρόνοιαν Θεοῦ εἰς τήν λατρείαν ἐπί δύο χιλιετίας ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ Λειτουργία ὡς τό κορυφαῖον μέσον ἀναφορᾶς τοῦ ἀνθρώπου πρός τόν Θεόν, εἶναι φυσικόν νά ἔχῃ ὡς ἐκφραστικόν ὄργανον τήν κατά τό δυνατόν τελειοτέραν γλῶσσαν...

Ἡ ἐπί τοσοῦτον χρόνον χρησιμοποιηθεῖσα καί καθαγιασθεῖσα γλῶσσα τῆς Θείας Λειτουργίας, ἥτις δύναται νά χαρακτηρισθῇ καί ὡς κατηγόρημα τῆς ὀρθοδόξου λατρείας, εἶναι ἀδύνατον νά ἀντικατασταθῇ ἄνευ οὐσιώδους βλάβης αὐτῆς ταύτης τῆς λατρείας.

(Ὑποσημ. τοῦ π. Σωφρονίου: «Διαφωτιστική ἴσως ἐνταῦθα δύναται νά θεωρηθῇ καί ἡ πεῖρα ἐκ τῆς ἀλλαγῆς τῆς λειτουργικῆς γλώσσης ἐν τῇ Ἀγγλικανικῇ ἐκκλησίᾳ. Οὕτως, ἡ εἰσαγωγή ἁπλουστέρας λειτουργικῆς γλώσσης εἰς τήν λατρείαν τῆς ἐν λόγῳ ἐκκλησίας ἤμβλυνε τήν λατρευτικήν διάθεσιν τῶν πιστῶν καί ἐζημίωσε τάς λατρευτικάς συνάξεις»).

Διά τούς λόγους τούτους εἴμεθα κατηγορηματικῶς πεπεισμένοι ὅτι εἶναι ἀναγκαία ἡ χρῆσις τῆς παραδεδομένης Λειτουργικῆς γλώσσης ἐν ταῖς ἐκκλησιαστικαῖς ἀκολουθίαις· οὐδόλως ὑπάρχει ἀνάγκη ἀντικαταστάσεως αὐτῆς ὑπό τῆς γλώσσης τῆς καθ’ ἡμέραν ζωῆς, πρᾶγμα ὅπερ ἀναποφεύκτως θά καταβιβάσῃ τό πνευματικόν ἐπίπεδον καί θά προξενήσῃ οὕτως ἀνυπολόγιστον ζημίαν. Εἶναι ἄτοποι οἱ ἰσχυρισμοί περί τοῦ δῆθεν ἀκατανοήτου διά πολλούς συγχρόνους ἀνθρώπους τῆς παλαιᾶς ἐκκλησιαστικῆς γλώσσης, μάλιστα δέ δι’ ἀνθρώπους ἐγγραμμάτους καί πεπαιδευμένους εἰσέτι...Πάντες ἀνεξαιρέτως καταβάλλουν τεραστίας προσπαθείας διά τήν ἀφομοίωσιν πολυπλόκων ὁρολογιῶν διαφόρων τομέων τῆς ἐπιστημονικῆς ἤ τῆς τεχνικῆς γνώσεως, τῆς πολιτικῆς, τῆς νομικῆς καί τῶν κοινωνικῶν ἐπιστημῶν...γλώσσης φιλοσοφικῆς ἤ ποιητικῆς καί τά παρόμοια. Διατί λοιπόν ἀναγκάζομεν τήν Ἐκκλησίαν νά ἀπολέσῃ γλῶσσαν ἀπαραίτητον διά τήν ἔκφρασιν ὑψίστων μορφῶν τῆς θεολογίας καί τῶν πνευματικῶν βιωμάτων;

Πάντες ὅσοι εἰλικρινῶς ἐπιθυμοῦν νά γίνουν κοινωνοί τῆς αἰωνοβίου παραδόσεως τοῦ Πνεύματος, εὐκόλως θά ἀνεύρουν τήν δυνατότητα νά ἐξοικειωθοῦν μετά τοῦ ἀτιμήτου θησαυροῦ τῆς ἱερᾶς λειτουργικῆς γλώσσης, ἥτις κατά τρόπον ὑπέροχον προσιδιάζει εἰς τά μεγάλα μυστήρια τῆς λατρείας...

Οἱ λόγοι τῆς Λειτουργίας, καί ἐν γένει τῶν προσευχῶν, δέν εἶναι μόνον ἀνθρώπινοι, ἀλλά καί Ἄνωθεν δεδομένοι»[19].

V. Ὀλέθριες οἱ συνέπειες τῆς διαστροφῆς τῆς θείας Λατρείας

Δι’ ὅλου αὐτοῦ τοῦ φρονήματος τῆς καινοτομίας καί τῶν ἐπί μέρους ἀλλοιώσεων προκύπτει διαστροφή τῆς Ὀρθοδόξου Λατρείας. Ἡ «ἐναλλαγή» καί «μεταποίηση» τῶν λόγων τῶν Ἁγίων συνεπάγεται, κατά τόν Μ. Ἀθανάσιο, τήν ἀποστασιοποίηση τῶν πιστῶν ἀπό τήν ἐνεργό παρουσία καί «συναντίληψιν» τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἡ ἀντικατάσταση «τῆς παραδεδομένης Λειτουργικῆς γλώσσης... ὑπό τῆς γλώσσης τῆς καθ’ ἡμέραν ζωῆς», ὅπως γράφει προφητικῶς ὁ Γέρων Σωφρόνιος «θά καταβιβάσῃ τό πνευματικόν ἐπίπεδον καί θά προξενήσῃ οὕτως ἀνυπολόγιστον ζημίαν». Σ’ αὐτό συνίσταται καί ἡ διαστροφή τῆς Λατρείας. Μέ τίς φοβερές ἀλλοιώσεις πού προαναφέραμε δέν μπορεῖ νά ἐπιτελέσει τό ἀναγωγικό της ἔργο, τήν ἁγιαστική της λειτουργία, τή φανέρωση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Καθηλώνει καί ἐγκλωβίζει τούς χριστιανούς στήν επίπεδη πεζότητα, τήν ὁποία ἐνδύει μέ εὐτελές θρησκευτικό ἔνδυμα.

Στή συνάφεια αὐτή θά πρέπει νά τονίσουμε ὅτι ὁ μεταφραστής διά τῶν μεταφράσεών του ἐνεργεῖ ἀδιαφόρως, προχείρως, ἀκαλλῶς καί ἀκόμψως, ἔναντι τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσας ἑνός θησαυρίσματος πολυτίμου καί ἀναγκαίου διά τήν διατήρηση καλλιέργεια καί ἐπιβίωση τοῦ ἑλληνισμοῦ, ἑνός ἀμυθήτου ἀξίας μέσου ἐκφράσεως ποικίλων νοημάτων καί πρό πάντων τῶν ὀρθοδόξων δογμάτων, ἐργαλείου σκέψεως, ποιήσεως καί πολιτισμοῦ. Διά τῶν μεταφράσεών του εὐτελίζει τήν ἀρχαία ἑλληνική γλῶσσα, ὑποβαθμίζει τήν ἀξία της, ἰσοπεδώνει καί διαστρεβλώνει τά νοήματά της, ἐνῷ δίνει καί χαριστικές βολές κατά τῆς ἱστορικῆς ὀρθογραφίας μέ τή μονοτονική ἔκδοση τοῦ «εὐχολογίου» του.

Ἄν θά θέλαμε τώρα νά ἀναφέρουμε τίς ἁπτές συνέπειες τῆς διαστροφῆς τῆς Λατρείας, τήν «ἀνυπολόγιστον ζημίαν» θά τίς συγκεφαλαιώναμε ὡς ἑξῆς:

Α) Ἀπώλεια ἐκ τῆς συνειδήσεως τῶν πιστῶν τῆς ἱερότητος, τῆς μοναδικότητος τῆς Λατρείας· τῶν ὑψηλῶν νοημάτων καί τοῦ ὑπερφυοῦς περιεχομένου τους. Εἶναι αὐτό πού ὀνομάζει ὁ Γέρων Σωφρόνιος καταβίβασις «τοῦ πνευματικοῦ ἐπιπέδου». Θά ἀπωλεσθεῖ ἡ σαφής δογματική τους συνείδηση ὅταν βιώνουν μέσα στούς ναούς τελούμενη τή λατρεία σ’ αὐτή τήν τετριμμένη γλῶσσα. Ἐξ αὐτοῦ θά ψυχρανθεῖ τό ἐνδιαφέρον τους καί ἡ ἀγάπη γιά τόν Θεό καί τή σωτηρία τους.

Β) Χάνοντας τή δογματική συνείδησή τους καί μή μπορώντας νά διακρίνουν τήν ἀλλοιωμένη ὀρθόδοξη ὑμνολογία ἀπό τά θρησκευτικά τραγούδια τῶν αἱρέσεων θά ἀποτελοῦν εὔκολη λεία τῶν αἱρετικῶν. Καί ἐξηγούμεθα. Οἱ χριστιανοί λόγῳ τῆς συμμετοχῆς τους στή Θεία Λατρεία εἶναι ἐξοικειωμένοι μέ τό πρωτότυπο κείμενο τῶν Ἁγίων Γραφῶν καί γνωρίζουν ἀπό μνήμης παρά πολλά χωρία κρίσιμα γιά τήν πίστη καί τήν ἐν Χριστῷ ζωή. Ἄν μέ τίς εὐτελεῖς μεταφράσεις ἀποσυνδεθοῦν ἀπό τό διά τῶν χειρῶν τῶν Ἀποστόλων παραδοθέν κείμενο τῆς Καινῆς Διαθήκης, θά ἀναγκάζονται νά διαλέγονται μέ τούς αἱρετικούς ἐπί ἴσοις ὅροις, χωρίς ἀναφορά στό ἱερό κείμενο. Αὐτό ἐξυπηρετεῖ τούς τελευταίους, οἱ ὁποῖοι ἀποφεύγουν, ὡς καιόμενοι, τίς συζητήσεις ἐπί τῇ βάσει τοῦ πρωτοτύπου κειμένου. Ἄν μάλιστα πραγματοποιηθεῖ - Θεός φυλάξοι! – καί τό ἄλλο σκέλος τῶν μεταρρυθμίσεων δηλ. ἡ μετάφραση τῆς Ὑμνολογίας στή Δημοτική ἤ ἡ δημιουργία νέων ὕμνων τότε οἱ διαφορές Ὀρθοδοξίας -αἱρέσεων θά εἶναι δυσδιάκριτες καί ἡ σύγχυση τῶν πιστῶν δέν θά ἔχει προηγούμενο.

Γ) Μετά τήν καθιέρωση τῆς ἀναγνώσεως στή Δημοτική τῶν εὐχῶν θά ἀκολουθήσει εἰσροή μέσα στή Λατρεία καί ἄλλων εὐχῶν, καί σταδιακά ἄλλων ὕμνων κατά τήν αὐθαίρετη κρίση τῶν λειτουργῶν. Ἤδη οἱ «εὐχές» τοῦ μακαριστοῦ ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, γιά τό Μετρό, γιά τίς πυρκαϊές καί τό Ἀεροδρόμιο σκόρπισαν νότες θυμηδίας ἀλλά καί νέφη ἀνησυχίας γιά τό λειτουργικό μας μέλλον.

Δ) Ἀπεριόριστες σέ ποικιλία καινοτομίες θά ἀκολουθήσουν μέσα στή λατρεία μέ τήν κατάργηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς βυζαντινῆς μουσικῆς, τοῦ Ἱεροῦ Τέμπλου, τή μεταφορά τῆς ἁγίας Τραπέζης στό μέσον τοῦ Ναοῦ, μέ τήν ὑποχρεωτική καθιέρωση μικτῶν χορωδιῶν καί μέ κάθε ἄλλη ψευδοποιμαντική πρακτική πού θά ἐφευρίσκουν οἱ καινοτομοῦντες κληρικοί.

Ε) Ἡ θεία λατρεία θά γίνει πεδίο πειραματισμοῦ, πεδίο διακινήσεως ποικίλων ἰδεῶν «εὐγενῶν» καί μή, σύμφωνα μέ τήν ὄρεξη καί τίς ἰδεοληψίες τῶν μοντερνιστῶν καί μεταμοντερνιστῶν κληρικῶν. Καθώς θά αὐξάνονται σάν ἀκατάσχετη πλημμύρα οἱ αὐθαίρετες καινοτομίες, τίποτε δέν θά μπορέσει νά τίς συγκρατήσει νά τίς ἐλέγξει καί νά τίς ἐκλογικεύσει μέ θεσμικό τρόπο (μέ ἐγκυκλίους κλπ)[20]. Τό ἀποτέλεσμα θά εἶναι μιά ἀταξία καί σέ μικρό χρόνο σύγχυση καί λειτουργική καί ἐκκλησιολογική ἀναρχία.

ΣΤ) Μέσα στό εὐρύτερο πλαίσιο οἱ καινοτομίες θά συνεισφέρουν στήν γενικώτερη ἀλλοίωση τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος, στόν συγχρωτισμό μέ τούς αἱρετικούς καί σέ διάχυτες παντοῦ συμπροσευχές μέ ἑτεροδόξους καί ἑτεροθρήσκους.

Ὑπάρχει μήπως τίποτε χειρότερο;

VI. Ἡ διαστροφή τῆς ὀρθοδόξου Λατρείας τό «βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως ἑστώς ἐν τόπῳ ἀγίω»;

Ὁ Κύριος μας μᾶς προειδοποιεῖ ὅτι θά δοῦμε κάποια στιγμή «τό βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως», τόν Ἀντίχριστο, «ἑστώς ἐν τόπῳ ἀγίῳ» (Ματθ. 24, 15).

Στή Β΄ Ἐπιστολή πρός Θεσσαλονικεῖς διαβάζουμε ἐπίσης ὅτι «ὁ υἱός τῆς ἀπωλείας» δηλ. ὁ Ἀντίχριστος «ὁ ὑπεραιρόμενος ἐπί πάντα λεγόμενον Θεόν ἤ σέβασμα, ὥστε αὐτόν εἰς τόν ναόν τοῦ Θεοῦ καθίσαι, ἀποδεικνύοντα ἑαυτόν ὅτι ἐστί Θεός». Θά θελήσει ἑπομένως νά καθίσει στό ναό καί νά λατρεύεται ὡς Θεός. Ὁ ἱερός Χρυσόστομος ἑρμηνεύοντας τό παραπάνω χωρίο λέγει ὅτι ὁ Ἀντίχριστος «καθεσθήσεται εἰς τόν ναόν τοῦ Θεοῦ, οὐ τόν ἐν Ἱεροσολύμοις μόνον, ἀλλά καί εἰς τάς πανταχοῦ Ἐκκλησίας» (P.G. 62, 482). Πῶς θά καθίσει ὁ Ἀντίχριστος σέ ὅλες τίς Ἐκκλησίες; Ἀσφαλῶς μέσω τῆς λατρείας του ἐντός τῶν ναῶν. Θά ἐπέλθει τέτοια ἀλλοίωση στήν τέλεση τῆς λατρείας, ὥστε μέ φυσικότητα θά ἔλθει νά «δέσει» ἡ λατρεία αὐτοῦ τοῦ ὑπερόχου, πράου, εἰρηνικοῦ βασιλέως, ὅπως περιγράφει τόν Ἀντίχριστο ὁ Ὅσιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος, στήν ὁμιλία του περί τῆς Δευτέρας Παρουσίας. Πῶς μπορεῖ νά γίνει αὐτό;

Ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ μέσῳ τῶν λαϊκῶν μεταφράσεων τῶν εὐχῶν καί τῶν καινούργιων ὕμνων πού θά ἐπενδυθοῦν μέ καινούργια μουσική θά ὑποστεῖ σταδιακά τίς φοβερές ἀλλοιώσεις πού προαναφέραμε. Εὔκολα στή συνέχεια μπορεῖ νά ἀποβάλει τά δογματικά της στοιχεῖα, χριστολογικά, τριαδολογικά, ἐσχατολογικά, σωτηριολογικά. Ἔπειτα μπορεῖ μέσω τῆς καθημερινῆς γλώσσας καί στά πλαίσια τῆς «προσλήψεως καί μεταμορφώσεως τοῦ κόσμου», ὅπως τήν ἐννοεῖ ἡ ψευδοθεολογία τοῦ Σμέμαν καί τῆς «Συνάξεως» νά προσλάβει ἡ λατρεία «προσευχές» πχ ὑπέρ τοῦ περιβάλλοντος, κατά τῆς τρομοκρατίας, ὑπέρ τῆς εἰρήνης, κατά τοῦ ρατσισμοῦ κλπ. καί νά μεταμορφωθεῖ ἔτσι σέ λατρεία τοῦ Ἀντιχρίστου.

Μήπως ὅλα αὐτά μοιάζουν μέ ἐφιαλτικό σενάριο; Μήπως καί ἡ διαστροφή τῆς Λατρείας πού πραγματώνεται μέσω τῆς Μητροπόλεως Πρεβέζης σέ ὅλα τά πεδία πού προαναφέραμε δέν μοιάζει, γιά ὅσους δέν τήν βιώνουν, μέ ἐφιαλτικό ὄνειρο; Καί ὅμως αὐτή τή στιγμή αὐτό τό «ὄνειρο» εἶναι γιά τούς χριστιανούς τῆς Πρεβέζης μιά ἐφιαλτική πραγματικότητα.

VII. Ἀκαινοτόμητη ἡ Θεία Λατρεία

Γιά ὅλους τούς ἀνωτέρω λόγους δηλ. τήν ἀπροσμέτρητη πνευματική βλάβη τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία προκύπτει ἀπό τή δ ι α σ τ ρ ο φ ή τ ῆ ς Ὀ ρ θ ο δ ό ξ ο υ Λ α τ ρ ε ί α ς ἐναντιούμεθα σφοδρῶς στήν καινοτομία τῶν μεταφράσεων ὄχι μόνον τοῦ Μητροπολίτου Πρεβέζης ἀλλά καί ὁποιουδήποτε ἄλλου διαπράττει τήν ἱεροσυλία τῆς εἰσαγωγῆς μέσα στό ἄβατο τῆς Λατρείας μεταφράσεων τῶν ἱερῶν ἀναγνωσμάτων καί εὐχῶν · δηλαδή ὁποιουδήποτε ἐπιχειρεῖ ὑποκατάσταση, ἑρμηνεία καί συμπλήρωση τῶν λόγων τοῦ Κυρίου, τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων μέ δικά του ἐγωϊστικά καί εὐτελῆ λόγια, ἀπό τά ὁποία κατά τήν διδασκαλία τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου ἀπουσιάζει ἡ Χάρις τοῦ ἁγίου Πνεύματος.

Μήπως λοιπόν πρέπει νά διερωτηθοῦμε κατά πόσον μέ τίς αὐθαίρετες ἀλλοιώσεις καί προσθαφαιρέσεις στούς λόγους τῶν ὑπό τῶν Ἁγίων συντεθειμένων Εὐχῶν ἐνεργεῖ ἡ θεία Χάρις κατά τήν τέλεση τῶν Μυστηρίων;

Ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις Πατράσι φρονοῦμε ὅτι μόνο μιά λατρεία θεόπνευστη, ὀρθόδοξη, ἀκαινοτόμητη εἶναι ὁ φραγμός διά τοῦ ὁποίου ὁ Χριστός περιφράττει τήν Ἐκκλησία Του. Λέγει ὁ ἴδιος : «...καί φραγμόν αὐτῷ [δηλ. τῷ ἀμπελῶνι] περιέθηκε» (Ματθ. 21, 33). Ἑπομένως ἡ ὀρθόδοξη λατρεία, ὁ ὀρθός, θεοπαράδοτος, ἀποστολοπαράδοτος καί πατροπαράδοτος τρόπος τῆς λατρείας τοῦ Χριστοῦ μᾶς ἑνώνει μέ τόν Κύριο μας Ἰησοῦ Χριστό καί τήν Ἁγία Τριάδα καί μᾶς ἀσφαλίζει ἀπό τήν πλάνη καί τό ὀλίσθημα σέ ψευδοχριστιανικές λατρεῖες, πού τελικά θά συγκλίνουν στή λατρεία τοῦ Ἀντιχρίστου.

Ἐφόσον πιστεύουμε ὅτι ἔτσι ἔχουν τά πράγματα θά πρέπει ὅλοι μας, κληρικοί καί λαϊκοί νά παραμένουμε ἑδραῖοι καί ἀμετακίνητοι στήν ἐκκλησιαστική παράδοση τῆς λατρείας μας, ἀποφεύγοντας ὄχι μόνο εἰσαγωγή ξένων ἀντιεκκλησιαστικῶν πρακτικῶν, ἀλλά καί δικῶν μας ἐφευρημάτων πού θά τραυματίσουν τή Λατρεία μας. Νά μήν ἀνεχόμεθα μέσα στούς ναούς μας κληρικοί καί λαϊκοί λατρευτικές αὐθαιρεσίες καί καινοτομίες γιατί αὐτές ἀντιτίθενται στήν Παράδοση τῶν ἁγίων Πατέρων. Νά μήν τείνομε εὐήκοον οὖς σέ ψευδο-επιστημονικές θεωρίες καί προτάσεις περί «ἀναγεννήσεως» τῆς Λατρείας, οἱ ὁποῖες ἐμβάλλουν στήν καρδιά μας ἀμφιβολίες γιά τήν ὀρθότητα τοῦ Τυπικοῦ, τό ὁποῖο μέ φόβο καί τρόμο καί κατόπιν πολλῆς δοκιμασίας ἐθέσπισαν οἱ Ἅγιοί μας. Νά μήν δεχόμεθα θεωρίες περί «σκουριᾶς» πού ἐπεσώρευσαν οἱ αἰῶνες στή Λατρεία μας. Νά ἀποκτήσουμε τήν αἴσθηση ὅτι εἴμαστε κληρονόμοι ὅλης αὐτῆς τῆς πλουσίας θεολογικῆς, ὑμνολογικῆς καί μουσικῆς παραδόσεως τῶν Ἁγίων γιά τή διαφύλαξη καί τή διάδοση τῆς ὁποίαςθά κριθοῦμε ἀπό τόν Χριστό, πρό πάντων οἱ κληρικοί, ἄν φανήκαμε πιστοί καί φρόνιμοι ἤ ἄπιστοι καί ἄφρονες οἰκονόμοι. Τέλος θά πρέπει νά ἐνθυμούμεθα τούς λόγους τοῦ ἱεροῦ Δαμασκηνοῦ πρός τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας :

«Διό δυσωπῶ τόν τοῦ Θεοῦ λαόν, τό ἔθνος τό ἅγιον, τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀνθέξεσθαι παραδόσεων· ἡ γάρ κατά μικρόν τῶν παραδεδομένων ἀφαίρεσις ὡς ἐξ οἰκοδομῆς λίθων θᾶττον ἅπασαν τήν οἰκοδομήν καταρρήγνυσιν. Εἴη δέ ἡμᾶς ἑδραίους, ἀκαμπεῖς, ἀκλονήτους διαμένειν, ἐπί πέτραν ὀχυράν ἐστηριγμένους, ἥτις ἐστίν ὁ Χριστός, ᾧ πρέπει δόξα, τιμή καί προσκύνησις σύν τῷ πατρί καί τῷ Πνεύματι, νῦν τε καί ἀεί καί εἰς τούς ἀπεράντους αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν[21].

Τίς θέσεις του κειμένου ὑπογράφουν οἱ κάτωθι πατέρες :

Π. Ἰωάννης Φωτόπουλος, εφημ. Ἱ. Ν. Ἁγ. Παρασκευῆς Ἀττικῆς
Π. Ἀθανάσιος Μηνᾶς, πρώην εφημ. Ἱ. Ν. Ἁγ. Ελευθερίου Ἄρεως
Π. Γεώργιος Διαμαντόπουλος ἐφημ. Ἱ. Ν. Ἁγ. Ἀνδρέου Λαυρίου
Π. Βασίλειος Κοκολάκης ἐφημ. Ἱ. Ν. ‘Υψώσεως Τ. Σταυροῦ Χολαργοῦ
Π. Σταῦρος Τρικαλιώτης, ἐφημ. Ἱ.Ν. Ἁγ. Παρασκευῆς Ἀττικῆς
Π. Ἀντώνιος Μπουσδέκης, ἐφημ. Ἱ. Ν. Ἁγ. Νικολάου Νικαίας
Π. Γεώργιος Παπαδάκης ἐφημ. Ἱ.Ν. Ἁγ. Νικολάου Ἀμαρουσίου
Π. Νικόλαος Πουρσανίδης ἐφημ. Ἱ.Ν. Παμμ. Ταξιαρχῶν Ἀχαρνῶν
Π. Γεώργιος Χρόνης, ἐφημ. Ἱ.Ν. Ἁγίου Ἀνδρέου Παιανίας
Π. Ἰωάννης Χατζηθανάσης ἐφημ. Ἰ. Ν. Ἁγίας Παρασκευῆς Ἀττικῆς
Π. Εὐθύμιος Μουζακίτης, ἐφημ. Ἱ. Ν. Ἁγ. Κοσμᾶ Αἰτ. Ἀμαρουσίου
Π. Χρῆστος Κατσούλης, ἐφημ. Παναγίας Βλαχερνῶν Ἀμαρουσίου
Ἀρχιμ. Σαράντης Σαράντος ἐφημ. Ἱ. Ν. Κοιμ. Θεοτόκου Ἀμαρουσίου

[1] ΠΡΩΤ. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ, Πρέπει νά μεταφρασθοῦν τά λειτουργικά κείμενα ; Πρακτικά Λειτουργικοῦ Συνεδρίου τῆς Ἑταιρείας Ὀρθοδόξων Σπουδῶν «Τό μεγαλεῖο τῆς θείας Λατρείας. Παράδοση ἤ ἀνανέωση;» περιοδ. Θεοδρομία, ἔτος Δ΄ τεύχη 1-3 σ. 347-416).

[2] ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΟΥΡΟΥΣΗ, Ἡ ἀνάγκη ἁγιογραφικῶν μεταφράσεων, περιοδ. Θεοδρομία, Ἔτος Ζ΄ Τεῦχος 1 σ. 11-20. ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ Καί πάλιν ὁ... πειρασμός τῶν μεταφράσεων, Ορθόδοξος Τύπος, 13-3-09 (Πρόκειται γιά τό πλέον πρόσφατο, σχετικό μέ τό θέμα μας κείμενο, τοῦ κ. Καθηγητοῦ).

[3] ΦΩΤΗ ΣΧΟΙΝΑ, Λειτουργική γλῶσσα (δοκίμια προβληματισμοῦ), Ἐκδόσεις ΤΗΝΟΣ, Ἀθήνα 2006

[4] π.ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΛΑΓΟΥΡΟΥ, «Ὁ Μικροαστός», Ἕνα ἐρωτηματολόγιο περί τῆς «μεταφράσεως» λειτουργικῶν κειμένων ἐν ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚῌ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙᾼ 42 Ἰαν-Μάρτ. 2009 σσ. 1, 3-8).

[5] Ἐγκύκλιος ὑπ’ ἀρ. ΙΓ ΄( Σειρά Β΄ Λειτουργικά καί τελετουργικά θέματα) 1-9-04

[6] « Ἴσως ἡ μελλοντική παραγωγή νέων ὕμνων σέ προσιτότερο ἰδίωμα, χωρίς νά ἀντικατασταθοῦν οἱ ἐν χρήσει σήμερα, θά μποροῦσε νά ἐπιλύσει ἐν μέρει τό πρόβλημα τοῦτο [δηλ. τῆς κατανοήσεως τῶν ψαλλομένων]. Καί ἔχουν γίνει πρός τήν κατεύθυνση αὐτή σχετικοί πειραματισμοί ἀπό ἐγκρίτους κληρικούς καί λαϊκούς χωρίς νά ἔχουν τύχει τῆς ἐπίσημης ἔγκρισης τῆς Ἱερᾶς Συνόδου». (Ἀνακοίνωσις 6/9/04 ἀναγνωσθεῖσα στούς Ναούς τήν 19 Σεπτ. 2004).

[7] Χάριν τοῦ ....λαοῦ πάντοτε, τό ὑποτιθέμενο εὐχολόγιο είναι γραμμένο στή μονοτονική γραφή!

[8] Κατά τήν ἀνάλυση τῶν μεταφράσεων δέν χρησιμοποιήσαμε καθόλου τίς εὐχές τῆς Θ. Λειτουργίας σέ ἀντιπαράθεση μέ τή μετάφραση τοῦ Μητροπολίτου Μελετίου ἀπό φόβο Θεοῦ.

[9] Ἀλήθεια, ἡ δοξολογική κατακλεῖδα μετά τήν ἀνάγνωση καθενός ἀπό τά 12 Εὐαγγέλια τῆς Μ. Πέμπτης, τό γνωστό «Δόξα τῇ μακροθυμίᾳ σου, Κύριε δόξα σοι», πῶς θά μεταφρασθεῖ; Μήπως, «Δόξα στήν ...καρτερικότητά σου Κύριε; »

[10] Ὁ μακαρίτης καθηγητής Ἰω. Φουντούλης τή χαρακτήριζε ὑποτιμητικά «λαϊκότροπη»!

[11] Ώραιότατη προστακτική !!

[12] Τό ἐπίθετο «φαιδρός», τό ὁποῖο ἀφήνει ὁ μεταφραστής ἀμετάφραστο ἔχει βέβαια τή σημασία ἀστεῖος στή Ν. Ἐλληνική.

[13] Μέσα στό πλαίσιο τῆς κακοποιημένης καί κακοποιούσης μεταφράσεως ὁ μεταφραστής παραλείπει τίς φράσεις «Διαφύλαξον αὐτούς Κύριε ὁ Θεός ἡμῶν ὡς διεφύλαξας τόν Νῶε ἐν τῇ κιβωτῷ» «ὕψωσον αὐτούς ὡς τάς κέδρους τοῦ Λιβάνου», «ὡς ἄμπελον εὐκληματοῦσαν», «ὡς νεόφυτα ἐλαιῶν», «λάμψωσιν ὡς φωστῆρες ἐν οὐρανῷ», πιθανόν ὡς εἰκόνες μιᾶς ἄλλης ἐποχῆς καί ἄρα ὡς περιττά! Ἴσως στά πλαίσια τοῦ μεταμοντέρνου θά μποροῦσε π.χ. ἡ φράση «ὕψωσον αὐτούς ὡς τάς κέδρους τοῦ Λιβάνου» νά ὑποκατασταθεῖ μέ τή φράση «ὕψωσέ τους σάν τούς οὐρανοξύστες τῆς Ν. Ὑόρκης»!

[14] Ἡ μή ἐπίκληση τῆς Θ. Χάριτος ὁμοιάζει μέ τήν πρακτική τῶν παπικῶν, οἱ ὁποῖοι κατά τήν τέλεση τῆς Λειτουργίας τους δέν ἐπικαλοῦνται τό ἅγιο Πνεῦμα πρός καθαγιασμό τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου.

[15] ΕΠΕ 32,λα΄-λγ΄ σ. 28-29

[16] Δέν πρέπει νά συγχέουμε τίς μεταφράσεις τῶν κειμένων τῆς Θείας Λατρείας πού γίνονται πάντοτε μετά φόβου ἀπό τήν ἑλληνική σέ ξένες γλῶσσες, μέ τίς στρεβλωτικές τῶν ἑλληνικῶν κειμένων μεταφράσεις ἀπό ἑλληνικά σέ...ἑλληνικά γιατί αὐτές φθείρουν καί νοθεύουν τό πρωτότυπο κείμενο. Αὐτό εἶναι πού ἐπικρίνει ὁ Μ. Ἀθανάσιος.

[17] Ὑπ’ ὄψιν ὅτι ἡ ἀπόταξις τοῦ Σατανᾶ μ’ αὐτά τά συγκεκριμένα λόγια αὐτά ἔχει ἀρχαιότατες, πρωτοχριστιανικές ρίζες, αφοῦ ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων (313-386) ἑρμηνεύει στίς Μυσταγωγικές Κατηχήσεις του κάθε λέξη τῆς ἀποτάξεως. Μεταξύ αὐτῶν ἑρμηνεύει λεπτομερῶς καί τίς λέξεις «λατρεία» καί «πομπή» τοῦ Σατανᾶ. ( P.G.33 1069C – 1073B)

[18] Ἡ φράση «ὅπου ὁ σκώληξ ὁ ἀκοίμητος καί τό πῦρ οὐ σβέννυται» δέν εἶναι δημιούργημα τοῦ ἁγίου συντάκτου τοῦ Ἀφορκισμοῦ, ἀλλά μικρή παραλλαγή τῶν ἰδίων τῶν λόγων τοῦ Κυρίου «ὅπου ὁ σκώληξ αὐτῶν οὐ τελευτᾶ καί τό πῦρ οὐ σβέννυται» ( Μαρκ. 9, 44· 46· 49·), τούς ὁποίους ὁ Κύριος ἐπαναλαμβάνει τρεῖς φορές. Εἶναι λοιπόν ἀσήμαντη ἡ διαστροφή τῶν λόγων τοῦ Χριστοῦ πού ἐπιτελεῖται μέ τή μετάφραση «ἐκεῖ πού ἡ ταλαιπωρία εἶναι μόνιμη», ὡσάν ἡ κόλαση νά εἶναι μιά ταλαιπωρία παρόμοια π.χ. μέ τή μόνιμη ταλαιπωρία τῆς ἀναμονῆς τοῦ λεωφορείου ἤ μέ τή μόνιμη ταλαιπωρία στίς δημόσιες ὑπηρεσίες;

[19] ΑΡΧΙΜ. ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ ΣΑΧΑΡΩΦ, Ὀψόμεθα τόν Θεόν καθώς ἐστί, Ἱ. Μονή Τιμίου Προδρόμου Ἔσσεξ Ἀγγλίας 1993, σ. 374-376.

[20] Ὠς τώρα δέν εἴδαμε συνοδική βούληση καί ἀποφασιστικότητα νά παύσουν καινοτομίες ὅπως πχ τῶν «παπαροκάδων» καί ποικίλων ἄλλων ἀντιχριστιανικῶν κακοδιδασκαλιῶν, ὅπως π.χ. τῶν δημοσίων διακηρύξεων κληρικῶν ὑπέρ τῆς ὁμοφυλοφιλίας.

[21] ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ, Περί εἰκόνων Λόγος Α΄ ΕΠΕ 3 σ. 104, 68

Μιά σπάνια, θαρραλέα ὀρθόδοξη Ὁμολογία.

Ἐπιστολή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφείμ πρός τόν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ελλάδος κ. Ἱερώνυμο καί τήν Διαρκῆ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 23ῃ Μαΐου 2008

Τῷ Μακαριωτάτῳ Ἀρχιεπισκόπῳ Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος Κυρίῳ Ἱερωνύμῳ καί τῇ Ἁγίᾳ καί Ἱερᾷ Συνόδῳ εἰς Ἀθήνας

Μακαριώτατέ μοι Δέσποτα,

Κατόπιν τῆς πρότριτα γενομένης ἐκλογῆς νέου Ἐπισκόπου τῶν ἐν Ἑλλάδι Οὐνιτῶν δι’ ἀποφάσεως τοῦ Πάπα Βενεδίκτου 16^ου ἐπιβεβαιοῦται πέραν οἱασδήποτε ἀμφιβολίας, ὅτι ἡ αἱρετική Παπική παρασυναγωγή, ὡς ἀπεκάλει αὐτήν ὁ ἀοίδιμος πνευματικός ἡμῶν πατήρ Ἀρχιεπίσκοπος κυρός Σεραφείμ, οὐδ’ ὅλως μετέβαλε τήν θηριώδη αὐτῆς στάσιν ἔναντι τῆς Ἀδιαιρέτου Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἐξ ἥς ἀπεκόπη ὁδηγηθεῖσα εἰς μυρίας πτώσεις διαστρεβλώνουσα ὑπαιτίως καί μεθοδικῶς καί τό δόγμα καί τό πολίτευμα καί τό ἦθος τῆς ἀδιαιρέτου Ἐκκλησίας.

Ἡ ἐνθρόνισις δέ, ἐν μέσαις Ἀθήναις τήν 24^ην λήγοντος μηνός Μαΐου ἐ. ἔ. τοῦ κ. Δημητρίου Σαλάχα ὡς ἐπισκόπου τῶν ἐν Ἑλλάδι Οὐνιτῶν, ἀποβάλλει τό προσωπεῖον τῆς δῆθεν ἀγαπητικῆς σχέσεως καί τῆς θεωρίας τῶν «ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν» καί ἀποκαλύπτει τό ἀληθές δυσειδέστατον πρόσωπον τοῦ Παπισμοῦ, τοῦ πλήξαντος καιρίως τήν ἀλήθειαν τῆς πίστεως καί ἐμμένοντος σατανικῶς ἐν τῇ ἀφορήτῳ αὐτοῦ κακίᾳ.

Ὅθεν εὐλόγως φρονῶ ὅτι χρέος ἔχομεν, ὅπως ἐπανεκτιμήσωμεν κατόπιν καί τοῦ ἐπαισχύντου διά τήν Ἀδιαίρετον Καθολικήν Ἐκκλησίαν κειμένου τῆς Ραβέννας, τήν περαιτέρω μετοχήν ἡμῶν, ὡς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας, εὐθέως πλησσομένης ὑπό τῆς κακοτρόπου Ρώμης, ἐν τῷ διεξαγομένῳ μετ’ αὐτῆς διαλόγῳ καί ἐν ταυτῷ ὅπως ἐπανεκτιμήσωμεν τήν μετοχήν ἡμῶν εἰς τό συμπίλημα τῶν αἱρετικῶν παραφυάδων τοῦ παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν λεγομένων «Ἐκκλησιῶν» ὡς καί τό λυσιτελές ἤ μή τῆς μετοχῆς ἡμῶν εἰς τούς λοιπούς μετά τῶν ἑτεροδόξων διαλόγους, διότι φοβοῦμαι ὅτι τό μόνον ἐπιτυγχανόμενον εἶναι ἡ παροχή διά τῆς ἡμετέρας συμμετοχῆς ἄλλοθι εἰς τάς ἡγεσίας αὐτῶν περί τῆς δῆθεν πνευματικῆς ἰσοτιμίας μετά τῆς Θεοϊδρύτου Ἀδιαιρέτου Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ ἐκλογή καί ἡ ἐνθρόνισις τοῦ νέου Οὐνίτου ἐπισκόπου ἐν Ἀθήναις, θέτει ἕκαστον ἐξ ἡμῶν πρό τῶν ἱστορικῶν εὐθυνῶν αὐτοῦ καί ταπεινῶς φρονῶ, ὅτι ἐπιτέλους ἦλθεν ἡ ὥρα νά ἀντιδράσωμεν εἰς τόν ἐπιχειρούμενον βιασμόν τῆς ἀξιοπρεπείας τῆς ἀδιαιρέτου Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τόν ὁποῖον ἐπιχειρεῖ ἀνερυθριάστως ἡ ἐκπεσοῦσα Ρώμη. Θά ἐνθυμεῖσθε ἀσφαλῶς τήν τραγικήν ἐκείνην εἰκόνα, τήν ὁποίαν ἐπαρουσίασεν ἡ τηλοψία ἐκ τῆς ἐξοδίου ἀκολουθίας τοῦ Πάπα Ρώμης Ἰωάννου Παύλου Β΄ , ὅτε εἷς θίασος οὐνιτῶν ἀλλοεθνῶν ἔψαλλον εἰς τήν Ἑλληνικήν γλῶσσαν διά τούς προφανεῖς λόγους τῆς δῆθεν οἰκουμενικότητος τοῦ Παπικοῦ θρόνου ἐπιμνημόσυνον δέησιν παρουσίᾳ Ἀρχηγῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν.

Δι’ ὅ καί πάνυ εὐλαβῶς εἰσηγοῦμαι, ὅπως, δι’ Ἀποφάσεως Ὑμῶν συμπεριληφθῇ τό ἄκρως αὐτό ἐπίκαιρον θέμα εἰς τά πρός συζήτησιν θέματα τῆς ἡμερησίας διατάξεως τῆς συγκληθησομένης τακτικῆς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τοῦ προσεχοῦς Ὀκτωβρίου ἐ.ἔ. μέ ὁρισθησόμενον εἰσηγητήν τόν βαθυνούστατον καί ἀκραιφνέστατον θεολόγον καί πολυγραφώτατον συγγραφέα καί ἀγαπητόν ἐν Χριστῷ ἀδελφόν Σεβ. Μητροπολίτην Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου κ.κ. Ἱερόθεον, ὅστις σημειωτέον οὐδεμίαν γνῶσιν τῆς ἡμετέρας προτάσεως κέκτηται.

Ἐπί δέ τούτοις ὑποβάλλων τήν ἀδιάπτωτον ἀφοσίωσίν μου Ὑμῖν, διατελῶ μετ’ ἀδελφικῆς ἀγάπης καί τῆς προσηκούσης τιμῆς.

Ἐλάχιστος ἐν Χριστῷ ἀδελφός

+ Ὁ Πειραιῶς Σεραφείμ

Πρόκειται γιά μιά Ἐπιστολή πού φανερώνει τήν Ὀρθόδοξη αὐτοσυνειδησία τοῦ Μητροπολίτου Πειραιῶς, διά τῆς ὁποίας κηρύττεται ἡ Ἀλήθεια τῆς Μιᾶς Ἁγίας Καθολικῆς καί ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας. Ἐλέγχεται μ’ αὐτήν ἡ μέχρι τώρα ἀβελτηρία καί ἀδράνεια τῶν ὀρθοδόξων, οἱ ὁποῖοι ὑπέγραψαν τό ἐπαίσχυντο κείμενο τῆς Ραβέννας, διά τοῦ ὁποίου ἀναγνωρίζεται τό Πρωτεῖο τοῦ Πάπα καί στήν Ὀρθοδοξία· οἱ ὁποῖοι συνεχίζουν τόν Διάλογο μέ τούς Παπικούς παρά τή συνεχιζόμενη δραστηριοποίηση τῆς Οὐνίας· οἱ ὁποῖοι παρά τήν ἐνθρόνιση τοῦ Δ. Σαλάχα ὡς ἐπισκόπου τῶν Οὐνιτῶν τῶν Ἀθηνῶν σιωποῦν ἐξ... ἀγάπης!

Ζητεῖται ἐπίσης ἡ ἐπανεκτίμηση τῆς συμμετοχῆς στό Διάλογο μέ τούς Παπικούς καί στό Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν.

Ἀκολουθεῖ συγχαρητήριος ’Επιστολή τοῦ ἀρχιμανδρίτου Σαράντου Σαράντου πρός τόν Μητροπολίτην Πειραιῶς γιά τήν θαραλλέα ὁμολογιακή του στάση.

Σεβασμιώτατε Ἅγιε Πειραιῶς

κ. Σεραφείμ,

Ἀσπάζομαι εὐλαβῶς τήν Δεξιά σας

Χριστός Ἀνέστη!

Μαρούσι 3-6-2008

Ἐπείγομαι εὐσεβάστως νά διατυπώσω τά εἰλικρινῆ συγχαρητήριά μου γιά τήν ἐπιστολή Σας πρός τόν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμο.

Ἡ ἀφορμή γιά τήν ἀποστολή τῆς ἐπιστολῆς Σας εἶναι πολλαπλῶν διαστάσεων καί ἐπιπτώσεων γιά τήν ἱστορία καί τήν ἐν Χριστῷ ὀρθόδοξο πορεία τῆς Ἐκκλησίας μας, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ὄντως ἡ ἐκλογή νέου ἐπισκόπου τῶν ἐν Ἑλλάδι Οὐνιτῶν δι’ ἀποφάσεως τοῦ Πάπα Βενεδίκτου 16^ου ἀποτελεῖ τεράστιο σκάνδαλο γιά τήν ἐκκλησία μας μέ ἀντίστοιχες ἐπιπτώσεις στά ἐθνικά μας θέματα.

Σᾶς συγχαίρω ἰδιαιτέρως γιά τή θαρραλέα ἐν Χριστῷ ὁμολογία Σας, γιατί γίνεσθε δυνατό ἀρχέτυπο πρός ἀφύπνιση ὅλων μας, γιατί ἀποκαλεῖτε ὀρθῶς, ὀρθοδοξῶν «αἱρετική παπική παρασυναγωγή» τό κράτος τοῦ Βατικανοῦ, γιατί μᾶς υπενθυμίζετε τήν ὄντως σεμνή προσωπικότητα τοῦ ἀρχιεπισκόπου Σεραφείμ, ὡς θαρραλέου ὁμολογητοῦ τῆς Μιᾶς, Ἁγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, γιά τή δυσμενῆ ἀναφορά Σας στό ὅλως ἀναμφίβολα ἐπαίσχυντο κοινό ντοκουμέντο τῆς Ραβέννας πού δυστυχῶς συνυπεγράφη ἀπό τούς ὀρθοδόξους ἐπισκόπους τῆς Ἐπιτροπῆς διαλόγου παπικῶν καί ὀρθοδόξων.

Συγχαρητήρια, Σεβασμιώτατε, γιατί χωρίς φανατισμό καί χωρίς αἰσθήματα μειονεκτικότητος προκαλεῖτε τόν Σεπτό καί λίαν ἀγαπητό σέ ὅλους μας Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμο καί τούς σύν Αὐτῷ Ἁγίους Ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, χωρίς φόβο καί πάθος, νά ἀναλάβουν τίς εὐθῦνες τους καί νά ἀντιδράσουν σέ καιρούς τόσο χαλεπούς καί ὁριακούς.

Ἀσφαλῶς, Σεβασμιώτατε, δέν ὑπαρχει κανείς λόγος νά συμφυρόμαστε μέ τήν αναίρεση τοῦ Παπισμοῦ καί νά συμμολυνόμαστε ὅλοι μας μέ τίς κακοδοξίες του καί τίς κακοβουλίες του.

Θερμότατα Σᾶς εὐχαριστῶ προσωπικῶς καί μετά τῶν σαρκικῶν μου καί πνευματικῶν μου τέκνων, Σεβασμιώτατε, γιά τήν ἀκεραία ὁμολογία Σας, χάριν τῆς ὁποίας εὐελπιστοῦμε ὅτι δέ θά ἀποσύρει τή Χάρη Του ὁ ἐν Τριάδι Θεός ἀπό τήν ἁγία Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία μας, ἀλλά θά ἀναδείξει καί ἄλλες φωνές ὁμολογίας Χριστοῦ, μήπως κάποτε ἀφυπνισθοῦν, τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος, καί καλοπροαίρετοι ἄνθρωποι ἀπό τόν σκιώδη χῶρο τοῦ Παπισμοῦ ἤ καί τοῦ Προτεσταντισμοῦ, γιά νά ἀναγεννηθοῦν μέ τό ὀρθόδοξο Βάπτισμα καί χρῖσμα καί τά ἄχραντα Μυστήρια πού μόνο ἡ ἁγία Ὀρθοδοξία μας κατέχει καί μεταδίδει.

Ζῆθι, ἄνερ ἐπιθυμιῶν, Σεβασμιώτατε ἅγιε Πειραιῶς, βασίλευε και χαίρου τή «βασιλεία» ἥν Σοί ἔδωκεν ὁ Σταυρωθείς καί Ἀναστάς Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός.

Ὑἱκῶς Σᾶς παρακαλῶ, ἄν εἶναι εὐλογημένο, κάνετε ἕνα σχόλιο στό ντοκουμέντο τῆς Ραβέννας γιά νά μή μείνει ἀθρόα ἡ συμμετοχή τῶν ὀρθοδόξων στήν ἐκκλησιολογική ἰσοπέδωση μετά τῶν παπικῶν ἤ μᾶλλον ἡ σταδιακή ὑποτέλεια τῶν ὀρθοδόξων στό παπικό πρωτεῖο τοῦ «πρώτου» καί ἑνός δῆθεν ἐπισκόπου τῆς Ρώμης.

Τέλος ἐπιτρέψατε μου ταπεινῶς νά δηλώσω τήν πτωχή μου συμφωνία γιά τήν πρότασή Σας νά ἐνημερώσει ὁ ἅγιος Ναυπάκτου τήν Ἱεραρχία πάνω στά φλέγοντα ἤδη ἀναφερθέντα θέματα, πρίν τό «βδέλυγμα τῆς [παπικῆς] ἐρημώσεως στῇ ἐν τόπῳ Ἁγίῳ».

Μετά τῆς ἐν Χριστῷ υἱκῆς ἀγάπης

ἀσπάζομαι τή Δεξιά Σας

Ἐλάχιστος ἐν πρεσβυτέροις π. Σαράντης Σαράντος

Ἐφημέριος Ἱ. Ναοῦ Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἀμαρουσίου

Υ.Σ. Συχωρέστε μου τό θράσος. Δέν εἶμαι ἄξιος νά Σᾶς ὑποδεικνύω. Προσέξτε στό περιοδικό «Ἐκκλησία», τεῦχος Ἀπριλίου 2008 σελ. 281-289 τήν ἱκανοποίηση τοῦ Καρδιναλίου Κάσπερ γιά τή συμφωνία τῆς ὀρθοδόξου Ἐπιτροπῆς στό ντοκουμέντο τῆς Ραβέννας.

http://www.orthros.org/Greek/Keimena/K_SpaniaOmologiaMhtrPeirSer.htm

ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΚ ΤΩΝ ΕΝΔΟΝ;

Εκτός από τις εξωτερικές πληγές της Εκκλησίας - όπως είναι οι αιρέσεις και ιδιαιτέρως σήμερα ο Οικουμενισμός στον οποίο αναφερόμαστε συχνά με άρθρα - , μεγαλύτερο πόνο προκαλούν όσα προέρχονται από το ίδιο μας το σπίτι, από ορθοδόξους ιερείς που αλλοιώνουν και παραποιούν τη δισχιλιετή και αγία Παράδοσή μας,ζητώντας ουσιαστικά την εκκοσμίκευση της Εκκλησίας , το συσχηματισμό της με τον κόσμο.

Πρόσφατα αναφερθήκαμε στις «καινοτομίες» της Μητροπόλεως Πρεβέζης με τις μεταφράσεις-παραφράσεις των ακολουθιών. Τώρα πληροφορηθήκαμε ότι σε κάποια(κατά παραγγελία;)εισήγηση ιερέως ενώπιον προϊσταμένων των Ιερών Ναών της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, ακούσθηκαν προ καιρού διάφορα ανήκουστα.

Με πρόσχημα τον απλό προβληματισμό, ακούσθηκαν τόσες προτάσεις «ανανεώσεως» του τρόπου ζωής και στάσεων των ιερέων της Αρχιεπισκοπής, που είναι να διερωτάται κανείς , γιατί ορισμένοι έγιναν κληρικοί αφού δεν αγαπούν την Παράδοση της Εκκλησίας μας που τόσοι (και σύγχρονοί μας!) άγιοι τήρησαν πριν από αυτούς.

Ανάμεσα στη θεματική του εκ θεμελίων γκρεμίσματος ήταν :

ο μεγαλύτερος σεβασμός των ξένων και η συνειδητοποίηση των νέων δεδομένων περί πολυπολιτισμικότητος (ευκαιρία για…οικουμενιστικού τύπου αγάπες;),
η απόρριψη δογμάτων, όρων, ορίων και κανόνων
μείωση των περιττών(!) ακολουθιών
υποτίμηση των ψυχοφελών αναφορών σε γέροντες
υπακοή με…μέτρο(!)
μετάφραση της θεοπνεύστου λειτουργικής γλώσσας
κατάργηση του τιμημένου ράσου
κατάργηση των κωλυμμάτων προς ιερωσύνη
έλεγχος υποψηφίων ιερέων από ψυχαναλυτές
πολεμική προς την αυθεντία των αγίων.

Αναρωτιόμαστε αν υπάρχει έστω κάτι που να θεωρείται ότι πράγματι λειτουργεί σωστά! Και αναρωτιόμαστε επίσης, αν η εν λόγω εισήγηση έκρυβε κάποια σκοπιμότητα. Γιατί προβληματιζόμαστε;

Γιατί η παραπάνω εισήγηση(δε γνωρίζουμε να έχει γίνει αυτό άλλοτε) στάλθηκε σε όλους τους ναούς της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, ως κείμενο για προβληματισμό , καλώντας τους ιερείς να πουν τη γνώμη τους. Μήπως για να επιβληθούν όλες αυτές οι αλλαγές ευκολότερα, δήθεν ως αίτημα όλων των κληρικών;

Περιμένουμε τη γενναία απάντηση των υπολοίπων ιερέων. Ευχόμαστε να μη μας προδώσουν!
http://orthodox-watch.blogspot.com/

Η Επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη σε Εβραική Συναγωγή. Μια πολύ δύσκολη στιγμή για την ορθοδοξία.

Η επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου στην μεγαλύτερη Εβραική Συναγωγή Park East της Νέας Υόρκης.

Απο το forum του Ιανού (http://forum.ianos.net/viewtopic.php?f=12&t=402)

Το γεγονός έλαβε χώρα ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου, και δεν καλύφτηκε από κανένα ειδησιογραφικό μέσο.
Να σημειώσουμε επίσης ότι 2 φορές που αναφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη την ονόμασε « Iνσταμπούλ»

Eδώ η ομιλία με υποτιτλισμό διάρκειας 13 λεπτών-----http://www.youtube.com/watch?v=LOpHM6CYVGs&feature=player_embedded

Ολόκληρο το κείμενο της ομιλίας του Οικουμενικού Πατριάρχου. (Χωρίς σχόλια)

«Ραβίνε Σνάϊερ, πολυαγαπημένε φίλε, εξοχότατοι πρεσβευτές και αντιπρόσωποι των
εθνών, διακεκριμένοι ηγέτες της Εβραϊκής κοινότητας και άλλων θρησκευτικών
κοινοτήτων, αγαπητά παιδιά, Σαλόμ.
Είναι μεγάλη χαρά για εμάς να έχουμε την δυνατότητα να επισκεφτούμε αυτήν την
ευλογημένη συναγωγή του Παρκ-Ιστ, στην καρδιά αυτής της υπέροχης πόλης.
Είμαστε γνωστοί με τους πνευματικούς ηγέτες σας, γνωρίζουμε τα θρησκευτικά και
κοινωνικά προγράμματα σας και θαυμάζουμε τις ποικίλες εκπαιδευτικές
πρωτοβουλίες σας για την διάπλαση των πιστών σας.
Ιδιαίτερα, είμαστε γνώστες της εκπληκτικής δουλειάς για την θρησκευτική ελευθερία
που κάνει ο Ραβίνος Σνάϊερ, μέσα από το Ίδρυμα «Έκκληση στη Συνείδηση» (Appeal
of Conscience), για το οποίο ο αγαπητός μας φίλος δίκαια έλαβε το Αθηναγόρειο
βραβείο ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το τάγμα των Ελληνορθόδοξων Αρχόντων
Αμερικής, από τα χέρια του πολυαγαπημένου μας Έξαρχου, Αρχιεπισκόπου
Δημήτριου.
Όμως, η επίσκεψή μας εδώ είναι κάτι παραπάνω από μια απλή τυπικότητα.
Υπερβαίνει την απλή φιλοφρονητική επίσκεψη ενός Χριστιανού ηγέτη σε έναν
Εβραίο ηγέτη. Όπως και ο διάδοχος του Αγίου Πέτρου, ο αδελφός μας, η αγιότητά
του ο Πάπας Βενέδικτος ο 16ος ήταν εδώ πέρυσι, έτσι και εμείς, σαν διάδοχοι του
γήινου αδελφού του αγίου Πέτρου, του πρώτου που καλέστηκε απόστολος, του Αγίου
Αντρέα, εμπνευσμένοι από την διακαή πεποίθηση πως το πιο επείγον έργο που
στέκεται μπροστά σε όλες τις θρησκευτικές κοινότητες είναι η παγκόσμια
συνεργασία μας για την προώθηση μεγαλύτερης ανεκτικότητας και κατανόησης
ανάμεσα στους ανθρώπους, τις φυλές και τις θρησκείες του πλανήτη μας. Για αυτόν
το λόγο σήμερα μας συνοδεύει η Εξοχότης του, ο μητροπολίτης Εμμανουήλ της
Γαλλίας, που διευκολύνει και περιθάλπει τις Διεθνείς Ακαδημαϊκές Διαβουλεύσεις
ανάμεσα στον Ορθόδοξο Χριστιανισμό και τον Ιουδαϊσμό, που ξεκίνησε το
Οικουμενικό Πατριαρχείο από τα μέσα της δεκαετίας του 70.
Είμαστε ευχαριστημένοι που η 7η Ακαδημαϊκή Συνδιάσκεψη ανάμεσα στον
Ιουδαϊσμό και την Ορθοδοξία θα συνέρθει σε δύο εβδομάδες στην Αθήνα. Ο τίτλος
της Συνδιάσκεψης, Ο Κόσμος σε Κρίση: Ηθικές Προκλήσεις και Θρησκευτική
Προοπτική, είναι πραγματικά επίκαιρος, με δεδομένες τις οικολογικές, κοινωνικές,
οικονομικές και πολιτικές αναταραχές στον κόσμο μας σήμερα. Είχαμε προσωπικά
παραβρεθεί σε μια προηγούμενη συνδιάσκεψη στη Θεσσαλονίκη, ανάμεσα στους
Ορθόδοξους Χριστιανούς και τους Εβραίους. Επισκεφτήκαμε και το μνημείο για το
Ολοκαύτωμα στην πόλη.
Δεν υπάρχει αμφιβολία στο μυαλό μας πως ένας διαθρησκευτικός διάλογος είναι
ευθύνη και υποχρέωση όλων των θρησκευτικών ηγετών της εποχής μας. Διότι δεν
έχουμε μόνο κοινά σημεία που μας ενώνουν, όπως οι ιερές γραφές που λατρεύουμε,
οι Πατριάρχες και οι Προφήτες που τιμούμε, αλλά έχουμε και κοινά θέματα που
πρέπει να αντιμετωπίσουμε στον κόσμο. Πρωταρχικό ανάμεσα σε αυτά τα κρίσιμα
ζητήματα είναι η διατήρηση της δημιουργίας του Θεού, του φυσικού περιβάλλοντος,
το οποίο έχουμε διαταγή να καλλιεργούμε και να διατηρούμε (Γένεσης, 2:15), σαν
ιερατικοί επιστάτες της γης.
Όπως γνωρίζετε, μόλις τελείωσε το 8ο οικολογικό συμπόσιο στον ποταμό Μισισιπή
της Νέας Ορλεάνης, όπου εγείραμε την επίγνωση για τα τεράστια ηθικά και
κοινωνικά προβλήματα , τα οποία ενδόμυχα σχετίζονται με την καταστροφή των
φυσικών αποθεμάτων σαν αποτέλεσμα της ανθρώπινης αλαζονείας και απληστίας.
Από το ξεκίνημα της οικολογικής πρωτοβουλίας μας, αναγνωρίσαμε την σημασία της
συνεργασίας με ανθρώπους σε άλλους τομείς, όπως οι επιστήμονες και οι νομοθέτες,
όπως και με άλλες πίστεις και θρησκείες, διότι το περιβάλλον υπερβαίνει τα
δογματικά σύνορα. Είναι κάτι για το οποίο είμαστε συλλογικά υπεύθυνοι. Είναι κάτι
που μπορούμε να αντιμετωπίσουμε μόνο μαζί και όχι με την απομόνωση.
Οι θρησκευτικές κοινότητες των Ηνωμένων Πολιτειών έχουν επιπλέον ευθύνη και
υποχρέωση να επιμορφώσουν τους πιστούς για την μεγάλη επιρροή που έχουν τα
μεγάλα έθνη στην δυνατότητα του πλανήτη να επιβιώσει.
Άλλα ζητήματα κοινής ανησυχίας για τις παγκόσμιες θρησκευτικές κοινότητες
περιλαμβάνουν τον αυξανόμενο φονταμενταλισμό και φανατισμό στους
θρησκευτικούς κύκλους, καθώς και τον αυξανόμενο ρατσισμό και την τρομοκρατία
στον κόσμο.
Για αυτόν το λόγο είμαστε ενωμένοι με τον Ραβίνο Σνάϊερ και συνεχίζουμε να
συνεργαζόμαστε με το Ίδρυμα «Έκκληση στη Συνείδηση» για να ενθαρρύνουμε την
μεγαλύτερη κατανόηση και ανεκτικότητα ανάμεσα στις θρησκείες, και όταν είναι
απαραίτητο να λέμε την αλήθεια με αγάπη και να ανακοινώνουμε, όπως έγινε πρώτα
στην Βέρνη της Ελβετίας και επαναβεβαιώθηκε στην Ιστανμπούλ, ένα έγκλημα που
γίνεται στο όνομα της θρησκείας είναι έγκλημα κατά της θρησκείας.
Το χρωστάμε, σαν Εβραίοι και Χριστιανοί, στην κοινή κληρονομιά μας, να
μιμηθούμε τον προπάτορα μας Αβραάμ που δέχτηκε την απρόσμενη επίσκεψη των
τριών ξένων κάτω από τη σκιά των βελανιδιών Μαμβρή, όπως περιγράφεται στη
Γένεσης, 18. Ο πατριάρχης του Ισραήλ δεν θεώρησε αυτούς τους ξένους απειλή ή
κίνδυνο για τον τρόπο ζωής του ή την περιουσία του. Δεν ήταν καταραμένος με
ξενοφοβία, τον φόβο απέναντι στον ξένο, αλλά ήταν ολότελα γεμάτος φιλοξενία,
αγάπη για τον ξένο. Φιλοξενία, μια όμορφη Ελληνική λέξη. Αυθόρμητα μοιράστηκε
μαζί τους την φιλία του και το φαγητό του, εκτείνοντας τόσο γενναιόδωρα την
φιλοξενία , ώστε το δίκαιο φέρσιμο και η συμπονετική φροντίδα προς τους ξένους
αναφέρεται ευλαβικά στην Τορά και την Ορθόδοξη Χριστιανική παράδοση. Η σκηνή
ερμηνεύτηκε και συνταυτίστηκε με τη ζωή του Θεού.
Αγαπητοί φίλοι, καλούμαστε να γίνουμε προφητικές κοινωνίες μετατροπής σε έναν
τελματωμένο κόσμο. Προφητικές κοινωνίες ειρήνης σε μια παγκόσμια κοινωνία που
απειλείται με πόλεμο, προφητικές κοινωνίες διαλόγου σε έναν πολιτισμό που
χαρακτηρίζεται από αντιμαχίες και προφητικές κοινωνίες συμφιλίωσης με την
δημιουργία του Θεού σε μια εποχή που διακυβεύεται το μέλλον της γης.
Όλοι έχουμε μεγάλα παραδείγματα να ακολουθήσουμε: για μας, τους Χριστιανούς,
δεν θα ξεχαστούν ποτέ οι ήρωες της Βουλγαρίας και της Ελλάδας, οι οποίοι, κατά τον
Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ρίσκαραν τις ζωές τους για να σώσουν τους Εβραίους
φίλους και γείτονές τους από την αποτρόπαιη φρίκη του Ολοκαυτώματος. Αύριο θα
επισκεφθούμε έναν πολυαγαπημένο φίλο, τον Μουχτάρ Κεντ στην Ατλάντα, την
νούμερο ένα για την κόκα κόλα, παγκοσμίως. Είναι πολύ καλός φίλος μας. Ο πατέρας
του ήταν Τούρκος διπλωμάτης που δούλεψε με ενεργητικότητα και συμπόνια για να
προστατέψει τους Εβραίους Τούρκους πολίτες και όχι μόνο. Μερικά χρόνια πριν η
Εβραϊκή κοινότητα της Ιστανμπούλ οργάνωσε μια συγκινητική εκδήλωση για να
τιμήσει τις υπηρεσίες του πατέρα του Κεντ, και την γενναιοδωρία του κατά τον
Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Όσο για εσάς Παιδιά του Αβραάμ, έχουμε εκείνους τους ήρωες που ενάντια σε όλες
τις πιθανότητες ίδρυσαν ένα νέο έθνος για να σώσουν για τον Θεό την παράδοση του
λαού του Ισραήλ.
Καμία από αυτές τις προσπάθειες δεν ήταν τέλειες, ελάχιστοι μόνο σώθηκαν και
σήμερα παρατηρούμε πόσο δύσκολο είναι να καθιερώσουμε την ασφάλεια και την
δικαιοσύνη για όλους στην Μέση Ανατολή. Όμως δεν αποκαρδιωνόμαστε, αλλά
παίρνουμε κουράγιο να συνεχίσουμε την κοινή μας μάχη.
Πριν μερικά χρόνια επισκεφτήκαμε επίσημα το Πατριαρχείο της Ιερουσαλήμ και ο
τότε Πρόεδρος του Ισραήλ Βάισμαν μας δέχτηκε στο γραφείο του και μας είπε: η
Αγιότητά σας γνωρίζει πως είμαι αξιωματικός και λόγω της θέσης μου, σε ολόκληρη τη
ζωή μου έκανα είτε ειρήνη ή πόλεμο. Δούλευα για την ειρήνη ή για τον πόλεμο. Από
προσωπική εμπειρία σε διαβεβαιώνω πως να κάνεις ειρήνη είναι πολύ πιο δύσκολο από το να
κάνεις πόλεμο.
Ας αντιμετωπίσουμε αυτούς τους στόχους μαζί. Ας πιαστούμε από τα χέρια όχι μόνο για να
προσευχηθούμε, αλλά και σε ένδειξη αλληλεγγύης. Το χρωστάμε στο Θεό μας, στους κοινούς
Πατριάρχες μας Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ, σε όλους εμάς και στον κόσμο.»

Προγαμιαίες σχέσεις, ομοφυλοφιλία και ο καθηγητής των θρησκευτικών

http://orthodox-watch.blogspot.com/

Η Ορθόδοξη Εκκλησία αντιμετωπίζει με συντηρητισμό και προκατάληψη τις προγαμιαίες σχέσεις και την ομοφυλοφιλία, γι’ αυτό και θα πρέπει να αναθεωρήσει την όλη στάση της στα θέματα αυτά, τα οποία και αποδέχεται πλέον η κοινωνία....

ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΣΧΑΛΗΣ ΚΟΝΤΟΠΥΡΓΟΣ

http://alithia.com.cy/alithia_v2/front-end/main.php?action=nptext&page=&design=default&nptext_id=49385
Δεν ζούμε, λοιπόν, στο μεσαίωνα, αλλά στον 21ο αιώνα. Ζούμε σε νέες εποχές, η κοινωνία και ο πολιτισμός έχει εξελιχθεί και έχει προοδεύσει, η επιστήμη και η τεχνολογία κάνουν θαύματα και ο άνθρωπος έχει φθάσει στα άστρα!

Τα... «ταμπού» έπεσαν και καταργήθηκαν. Σαρκικά αμαρτήματα; Σεξουαλική ανηθικότητα; Τι πράγματα είναι αυτά; Πορνεία, μοιχεία, διαστροφή; Μα χρησιμοποιούνται ακόμη (εν έτει 2009) τέτοιοι όροι;
Τέρμα, λοιπόν, στους πουριτανισμούς, στους συντηρητισμούς και στις ηθικολογίες της Εκκλησίας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία οφείλει να εκσυγχρονισθεί επιτέλους και να προσαρμοσθεί στο πνεύμα της εποχής. Να ταυτιστεί με τις απαιτήσεις των καιρών...
Ασφαλώς και δεν τα λέει ακριβώς έτσι, αλλ’ ούτε και υπονοούμε ότι πίσω από το μυαλό του υπάρχουν τέτοιες σκέψεις και τέτοιες απόψεις και θέσεις. Από την άλλη όμως –λυπούμαστε πάρα πολύ που το λέμε αυτό – δυσκολευόμεθα να δώσουμε και μια πολύ διαφορετική ερμηνεία σε δηλώσεις του Τύπου: Η Ορθόδοξη Εκκλησία αντιμετωπίζει με συντηρητισμό και προκατάληψη τις προγαμιαίες σχέσεις και την ομοφυλοφιλία, γι’ αυτό και θα πρέπει να αναθεωρήσει την όλη στάση της στα θέματα αυτά, τα οποία και αποδέχεται πλέον η κοινωνία...

Ο λόγος αγαπητοί αναγνώστες (όχι, δεν είναι για κάποιον κοινωνιολόγο ή ψυχολόγο ή ψυχίατρο ή για κάποιον σεξολόγο αν θέλετε (σ.σ. δεν είναι μυστικό ότι πολλοί, για να μην πούμε οι περισσότεροι από τους συγκεκριμένους αυτούς ειδικούς επιστήμονές μας, τυγχάνει δυστυχώς να είναι φροϋδιστές, αθεϊστές, κλπ.) αλλά για τον γνωστό – από τις συχνές εμφανίσεις και παρεμβάσεις του στα διάφορα μέσα ενημέρωσης – θεολόγο και καθηγητή των θρησκευτικών κ. Θεόδωρο Κυριακού.

Να δούμε όμως τι ακριβώς λέει ο κ. Κυριακού μέσα από το προ αρκετών ημερών δημοσίευμα (της εφημερίδας «Πολίτης» της 25ης Οκτ. 2009), το οποίο (δημοσίευμα) να πούμε έτσι παρεμπιπτόντως, μόλις τώρα ευτυχήσαμε να δούμε, να διαβάσουμε και να χαρούμε (δεν νομίζουμε να πειράξει αυτό έτσι;):
«...Η λατρεία και η παράδοσή μας έχουν βυζαντινό χαρακτήρα. Πρέπει όμως (γνωματεύει ο κ. Κυριακού πάντα) να είναι παράλληλα ανοιχτές στα προβλήματα του σήμερα. Προβλήματα που αφορούν τη λατρεία, όπως η δυσκολία κατανόησης της αρχαΐζουσας γλώσσας των ιερών κειμένων και η ανάγκη απλοποίησης της λατρείας και συντόμευσης των μακρών ακολουθιών». Ταυτόχρονα – συνεχίζει το δημοσίευμα – ο κ. Κυριακού υπογραμμίζει την ανάγκη αναθεώρησης της αντιμετώπισης ορισμένων θεμάτων, όπως οι προγαμιαίες σχέσεις, η ομοφυλοφιλία και η προγεννητική, τα οποία αντιμετωπίζονται με προκατάληψη από την Ορθοδοξία, έστω κι αν είναι πλέον κοινωνικά αποδεκτά.
Μάλιστα κυρίες και κύριοι, πάρα πολύ ωραία, υπέροχα έξοχα! Επειδή, λοιπόν, η πορνεία, όπως αποκαλεί τις σεξουαλικές σχέσεις προ του νόμιμου (εκκλησιαστικού) γάμου η Γραφή (για την Αγία Γραφή, βλέπετε πορνεία δεν είναι μόνο το... «επί πληρωμή»), και η σοδομία (=»ακαθαρσία», «πάθος ατιμίας», «παρά φύσιν πράξη», ασχημοσύνη», «θανάσιμο αμάρτημα» - βλ. Α’ Ρωμ. 1,24-32) «είναι πλέον κοινωνικά αποδεκτά», θα πρέπει να γίνουν (τα δύο αυτά «βδελύγματα ενώπιον του Θεού») «αποδεκτά» (πλέον) και από την Ορθόδοξη Εκκλησία, διακηρύττει από τα ΜΜΕ ο ορθόδοξος θεολόγος (και καθηγητής θρησκευτικών στα γυμνάσια και τα λύκειά μας) κ. Θεόδωρος Κυριακού!
Το Ευαγγέλιο, λοιπόν, ελληνορθόδοξε κυπριακέ λαέ, (υπέροχε, ακαταμάχητε και αδούλωτε), γράφτηκε... για την εποχή εκείνη που γράφτηκε και δεν μπορεί να έχει κύρος και ισχύ σήμερα, 2000 χρόνια μετά. Ούτε «ο λόγος του ζώντος Θεού μένει εις τον αιώνα», ούτε είναι ο «Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας»...!

Μπράβο λοιπόν στον κ. Κυριακού, συγχαρητήρια και εις ανώτερα!

15 Νοε 2009

ΚΙ ΑΛΛΗ ΦΩΝΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΓΛΩΣΣΟ ΚΑΙ ΔΙΨΥΧΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ Π. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΨΑΝΗ ΠΕΡΙ ΑΜΚΑ!

http://orthodox-watch.blogspot.com/

Μοναχός αγιορείτης μάς έστειλε μακροσκελές κείμενό του, στο οποίο εκφράζει τις εύστοχες παρατηρήσεις του για το δημοσιευμένο κείμενο του π. Γεωργίου Καψάνη περί ΑΜΚΑ.

Το εν λόγω κείμενο του π. Γεωργίου(διαβάστε εδώ), χρήζει αντιλόγου καθώς εμπίπτει σε αντιφάσεις και «κουκουλώνει» το τόσο σοβαρό θέμα. Είναι δε η ευθύνη του π. Γεωργίου μεγαλύτερη, καθώς δεν μας έχει συνηθίσει σε επιπόλαιους σχολιασμούς κι έτσι ο αναγνώστης θεωρεί , γενικεύοντας, ότι και αυτή η άποψη είναι πνευματικά βαρύνουσα.

Ο μοναχός, αντιπροσωπεύοντας και άλλους, θέτει πολλά και θεολογικώς τεκμηριωμένα επιχειρήματα , ανατρέποντας τα γραφόμενα του π. Γεωργίου και συμφωνεί καθόλα με τις απόψεις του π. Σαράντη Σαράντου. Από το πολύ αξιόλογο κείμενό του,μεταφέρουμε κάποιο μικρό απόσπασμα ( τα έντονα είναι δικά του).

«…Νομίζω ότι, εκτός από την διαμετρική αντίθεση και αντίφαση μεταξύ α΄ ημίσεως και β΄ ημίσεως του κειμένου, θα πρέπει να ληφθούν υπόψη και τα εξής:

1.) Δεν υπάρχει -όσο γνωρίζω- ουδεμία ενυπόγραφη μελέτη ειδικού , που να αποδεικνύει ότι στο CODE 39 δεν υπάρχει το 666 . Απλώς ο π. Πρόδρομος Γρηγοριάτης(που εκπόνησε στο παρελθόν τις 3 ωραίες μελέτες για το ΕΑΝ 13 και τον UPC) , πολύ πρόχειρα, σε ένα ημισέλιδο, παραθέτει τους 39 χαρακτήρες του CODE 39 και συγκρίνει το χαρακτήρα * , που τίθεται ως χαρακτήρας ελέγχου στην αρχή και στο τέλος σε κάθε ΑΜΚΑ (όπως και σε κάθε αριθμό διαβατηρίου, διότι και το bar code των διαβατηρίων βασίζεται κι αυτό στο CODE 39), με το χαρακτήρα 6 . Και από την οπτική διαφορά των δύο, συμπεραίνει ότι η κωδικοποίηση CODE 39 (και συνεπώς και ο ΑΜΚΑ) δεν έχει καμμία σχέση με το 666! Αλλά η σύγκριση αυτή είναι περιττή και μάλλον παραπειστική, δεδομένου ότι, ακόμα και αν συνέπιπτε το * με το 6 , θα είχαμε σε κάθε ΑΜΚΑ μόνο 2 εξάρια(αρχή και τέλος) και όχι 666. Απεναντίας μου έχουν στείλει φυλλάδιο(όμως και αυτό ανυπόγραφο και συνεπώς ανεύθυνο), στο οποίο ισχυρίζονται ότι ο χαρακτήρας * είναι ο ίδιος πλήρες 666, συναποτελούμενος από 3 εξάρια (το πρώτο σύμφωνα με τον κώδικα ΕΑΝ 8 και τα άλλα δύο , σύμφωνα με τον κώδικα ΕΑΝ 13.) ΄Εχουν μάλιστα και την απεικόνιση των τριών 6 στους αντίστοιχους κώδικες. Φυσικά, εγώ δεν είμαι σε θέση να ελέγξω την ορθότητα του ισχυρισμού. Πάντως, αν αληθεύουν, θα έχουμε δύο φορές το 666 στην αρχή και στο τέλος κάθε ΑΜΚΑ(και κάθε αριθμού διαβατηρίου). Επίσης έχω πληροφορίες από προσκυνητές ότι κάποιος δημοσιογράφος βεβαιώνει με επιμονή την ύπαρξη του 666 (νομίζω ονόματι Κωνσταντινίδης σε σταθμό της Θεσσαλονίκης).

2.) Ο π.Γεώργιος αποσιωπά –ή αγνοεί-τη δήλωση του υπουργείου ότι σύντομα ο ΑΜΚΑ θα αναβαθμισθεί σε ηλεκτρονική «έξυπνη» κάρτα με τσίπ ( μάλλον τύπου RFID). Από ειδικό, έχω την πληροφορία ότι σ΄αυτό είναι αδύνατη η διερεύνηση και η εξακρίβωση περί υπάρξεως ή μη του 666. Παράλληλα έχουμε τις ομολογίες των υπουργών, βουλευτών κ.λ.π. , κατά τη σχετική αντιπαράθεση για τη Συνθήκη Σένγκεν το 1997, ότι οι ηλεκτρονικές ταυτότητες θα ενεργοποιούνται με το 666. Δεδομένου δε ότι -σύμφωνα με τις εξαγγελίες- ο ΑΜΚΑ θα συμπεριλάβει μελλοντικά ταυτότητα, διαβατήριο και ΑΦΜ και , συνεπώς, θα καταστεί Υπερταυτότητα , υπάρχει η βεβαιότητα ότι στον ΑΜΚΑ –τουλάχιστον το μελλοντικό- θα υπάρχει το 666.

3.) Κυρίως όμως, η απροκάλυπτη πλάνη του άρθρου διατυπώνεται με τα εξής: «Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι αν θα παραλάβουμε σε ένα δημόσιο έγγραφο έναν αριθμό…αλλά αν θα τον δεχθούμε ως σημείο προσκυνήσεως του Αντιχρίστου και ως χάραγμά του, όταν αυτός ο ίδιος έλθει»!!!

Πέρα από τον ανακριβή χαρακτηρισμό «δημόσιο έγγραφο», τη στιγμή που ο λόγος γίνεται για το καθαυτό προσωπικό μας έγγραφο, - ιδίως στον μελλοντικό ΑΜΚΑ/ΥΠΕΡΤΑΥΤΟΤΗΤΑ – (ο π. Γεώργιος σε κείμενό του τού 1997 είχε χαρακτηρίσει το Δελτίο Ταυτότητας ως «έγγραφο απολύτως προσωπικό»), το ανωτέρω απόσπασμα κατανοείται από τον απλό αναγνώστη ως εξής:

«Για να υπάρξει πρόβλημα θα πρέπει να συνυπάρξουν και οι δύο προϋποθέσεις: α) Να έχει έρθει ο ίδιος ο Αντίχριστος και β)Τον αριθμό να τον δεχθούμε ως σημείο προσκύνησης του Αντιχρίστου και ως χάραγμά του».

Το οποίο σημαίνει:

Α) Προτού έρθει ο Αντίχριστος επιτρέπονται τα πάντα:

-και ΑΜΚΑ με 666( παρότι λίγο προηγουμένως ο π. Γεώργιος είπε ότι αυτό δεν πρέπει να το δεχθεί κανείς Ορθόδοξος Χριστιανός) !

-και ταυτότητες με 666 ( παρά τις εγκυκλίους της Ι. Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, τις ανακοινώσεις της Ι. Κοινότητος του Αγίου Όρους και τους λόγους των Γερόντων Παϊσίου, Επιφανίου Θεοδωροπούλου κ.ά. , αλλά και αυτού του π.Γεωργίου , οι οποίοι χαρακτήρισαν αυτήν την παραλαβή ως «άρνησιν του Χριστού»(ο πρώτος και ο τρίτος επί λέξει) !

-αλλά και αυτό το χάραγμα στο σώμα μας!!! ( πλήρης ταύτιση με τον Σεβασμ.Νικοπόλεως). Και

Β) Αλλά ακόμα κι όταν έρθει ο ίδιος ο Αντίχριστος, πάλι δε θα υπάρχει πρόβλημα, αρκεί να δεχθούμε τον αριθμό όχι «ως σημείο προσκυνήσεως του Αντιχρίστου και ως Χάραγμά του», αλλά για οποιονδήποτε άλλο λόγο, λ.χ. για να επιβιώσουμε.

Αδυνατώ να πιστέψω ότι το κείμενο αυτό βγήκε από τη γραφίδα του π.Γεωργίου…»

Κι εμείς αδυνατούμε να το πιστέψουμε! Μακάρι ο π. Γεώργιος να ανακαλέσει και να επανορθώσει …

Αναρτήθηκε από ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟProtoMerosEdo

Ypoloipo

ΠΡΟΣΟΧΗ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΟΥ ΜΕ ΨΕΥΔΗ ΑΝΑΜΙΓΝΥΟΥΝ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΤΗΣ ΚΡΟΣΤΑΝΔΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ "ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ"

http://egolpio.wordpress.com/2009/09/16/alchemy/

Αλχημεία η Ομοιοπαθητική.

Όταν στο τρίτο τεύχος της σειράς «Ο αποκρυφισμός στο φως της Ορθοδοξίας», που αναφερόταν στην Αλχημεία, ο αείμνηστος

π. Αντώνιος είχε συμπεριλάβει και την Ομοιοπαθητική, κάποιοι έσπευσαν να τον κατηγορήσουν σαν υπερβολικό και προχειρολόγο. Όμως, το πόσο επιπόλαιοι ήταν οι παραπάνω χαρακτηρισμοί, έρχονται να επιβεβαιώσουν οι ίδιοι οι . . . ομοιοπαθητικοί, μέσα από μια ομιλία που έγινε σε γνωστό ξενοδοχείο των Αθηνών στο πλαίσιο συνάντησης τους που έφερε τον βαρύγδουπο τίτλο: «9ο Πανελλήνιο Συνέδριο Ομοιοπαθητικής Ιατρικής».

Η ομιλία «εισήγηση», αφιερωμένη στη μνήμη τού ιδρυτή της Ομοιοπαθητικής Christian Samuel Hahnemann, είχε τίτλο: «Η αναζήτηση τού άλατος από τον S. Hahnemann» και υπότιτλο: «Υπάρχει αντιστοιχία των τριών αλχημιστικών ουσιών essentiae σε ομοιοπαθητικούς όρους;». Εισηγητές ήταν ένας ομοιοπαθητικός ιατρός και ένας επίκουρος καθηγητής Φαρμακολογίας τού Πανεπιστημίου Αθηνών(!) που συχνά υπερασπίζεται τους ομοιοπαθητικούς στα Μ. Μ. Ε. Οι εισηγητές, αναφερόμενοι σε ένα «χημικό λάθος» τού Hahmemann, υποστηρίζουν ότι αυτό αποτελούσε απλά μια αποτυχημένη προσπάθεια του ν’ ανακαλύψει το αλχημιστικό άλας και να το καθιερώσει σαν ομοιοπαθητικό φάρμακο. Συγκεκριμένα αναφέρεται:

«Στην εποχή τού Hahnemann δεν μιλούσαν πια (τουλάχιστον επίσημα, στα πλαίσια της επικρατούσας επιστήμης) για τις ουσίες θείον υδράργυρος άλας. Ήταν όμως γνωστά τα υλικά σώματα θείου (το γνωστό θειάφι) και το μέταλλο υδράργυρος. Και τα δύο είχαν πίσω τους μια ιστορία ως φάρμακα. . . Η «ανακάλυψη» ή η καθιέρωση ενός τρίτου υλικού σώματος στη θέση του αλχημιστικού άλατος θα συμπλήρωνε την αλχημιστική τριάδα σε μια νέα, σύγχρονη μορφή. . . Η προσπάθεια χημικής ταυτοποίησης αυτού τού άλατος απέδειξε όμως, ότι δεν ήταν τίποτα άλλο παρά κοινός βόρακας. . . Στη διδασκαλία τού ιδρυτή της ομοιοπαθητικής φαίνεται να επιβιώνουν παρ όλα αυτά, οι απόηχοι της αλχημιστικής παράδοσης, μέσα από τη θεωρία των μιασμάτων. Το θείον επιζεί ως ομοιοπαθητικό φάρμακο Sulphur, πλέον γίνεται εκπρόσωπος της ψωρικής ιδιοσυγκρασίας, και αντίστοιχα ο υδράργυρος ως Mercirius Solubilis της συφιλιδικής. Είναι εντυπωσιακό το ότι η συκωτική διαταραχή δεν απέκτησε τον ένα και μοναδικό φαρμακευτικό εκπρόσωπο. . . . Αλλά φαίνεται ότι η ίδια δυσκολία που συνάντησε ο Hahnemann στην αναζήτηση τού αλκαλικού άλατος, συνοδεύει και την ταυτοποίηση τού τυπικού συκωτικού φαρμάκου. . . Όμως οι τρεις αυτές ουσίες, δεν περιορίζονται στον υλικό κόσμο, βασικό γι αυτές είναι η συμμετοχή τους στις πνευματικές περιοχές, στις περιοχές των πνευματικών δυνάμεων. Ιδιαίτερη σχέση με τους πνευματικούς αυτούς χώρους έχει το άλας. . . Είναι σχετική μ’ αυτό η ευαγγελική ρήση: “Υμείς εστέ το άλας της γης” »!!! (Οι υπογραμμίσεις δικές μας).

Και μετά από την . . . ομοιοπαθητική αλχημιστική ερμηνεία τού ανωτέρω αγιογραφικού χωρίου, ακολουθούν άλλα αποσπάσματα της εν λόγω ομιλίας που καταδεικνύουν ότι το «επιστημονικό πρόσωπο» της ομοιοπαθητικής δεν είναι παρά ένα σύγχρονο επιστημονικοφανές προσωπείο της αποκρυφιστικής διδασκαλίας της Αλχημείας.

Συγκεκριμένα αναφέρεται:

«Για τον Hahnemann η πηγή της γνώσης, η πηγή της θεραπευτικής ικανότητας παρέμεινε κατά βάση η ίδια: η πρόσβαση στις ανώτερες πνευματικές δυνάμεις. Όμως η πρόσβαση αυτή δεν μπορούσε πια να είναι άμεση. Έπρεπε να γίνεται υποχρεωτικά στο επιστημονικό πλαίσιο της καινούριας εποχής, π. χ. μέσα από την επακριβή διατύπωση και περιγραφή των συμπτωμάτων, μέσα από μια αυστηρά καθορισμένη μέθοδο παρασκευής φαρμάκων, μια μέθοδο που θα μπορούσε να επαναλαμβάνεται μηχανικά, αξιόπιστα. Και ο Hahnemann έπρεπε να διαπιστώσει και να διδάξει αυτούς τους νέους τρόπους πρόσβασης στις ανώτερες δυνάμεις . . . Και η διαδικασία παρασκευής των φαρμάκων, παρόλο που εξωτερικά έχει όλα τα γνωρίσματα μιας ακριβούς χημικής διαδικασίας, έχει στόχο την απελευθέρωση της θεραπευτικής δύναμης του φαρμάκου από τα υλικά δεσμά της, τον “εκπνευματισμό της ύλης” όπως ο ίδιος το έθετε».

Όλα τα προηγούμενα, τα οποία δεν πιστεύουμε ότι έχουν ανάγκη περαιτέρω σχολιασμού, καθώς και άλλα πολλά που για χάρη συντομίας παραλείπουμε, αποδεικνύουν αυτό που όλοι όσοι έζησαν από κοντά τον π. Αντώνιο γνώριζαν: ότι ακόμη και το παραμικρό σχόλιο που θα έκανε πάνω σε κάτι, έκρυβε πίσω του μια σχολαστική και σε βάθος έρευνα των πραγμάτων, και ότι η οξυδέρκεια και η διορατικότητα που τον διέκριναν τού επέτρεπαν να βλέπει πολύ μακρύτερα από πολλούς βιαστικούς επικριτές του, προκαλώντας καμμιά φορά την έκπληξη ακόμη και των ίδιων των συνεργατών του, που είχαν την ευτυχία να τον γνωρίσουν.

Αν κανείς μελετήσει τα βιβλία των ομοιοπαθητικών θα διαπιστώσει ότι η ομοιοπαθητική είναι κομπογιαννιτισμός με λίγα στοιχεία ιατρικής ή ψυχιατρικής ή υποβολής . Αρκεί πάντως να σκεφτούμε ότι ο Γ.Βυθούλκας που θεωρείται ο θεμελιωτής της ομοιοπαθητικής στην Ελλάδα δεν γνώριζε καθόλου ιατρική αφού υπήρξε Πολιτικός Υπομηχανικός.

Κατ αρχήν, καταφεύγουν άτομα με ειδική ψυχοσύνθεση ή κάτω από ειδικές συνθήκες στη ζωή τους, χωρίς να θέλω να πω μ αυτό ότι δεν είναι άτομα κανονικά από το γενικό πληθυσμό. Συχνά έχουν δοκιμάσει πολλών ειδών ιατρικές θεραπείες χωρίς σπουδαία αποτελέσματα, συνήθως επειδή η ασθένειά τους έχει πολλες ψυχολογικές παραμέτρους που είναι φυσικό να μην εξαλείφονται με τα φάρμακα! Μάλιστα συχνά πρόκειται για χρόνια σύνδρομα πόνου (κεφαλαλγίες,οσφυαλγίες, πόνοι στο θώρακα κλπ.)

«Αρνούνται» όμως να παραδεχτούν ότι υπάρχουν κάποιες ψυχολογικές δυσκολίες και “βολεύονται” να πιστέψουν ότι ενα φάρμακο θα τους κάνει καλά.. Για το λόγο αυτό και δεν καταφεύγουν στον ψυχίατρο αλλά στον ομοιοπαθητικό!

Ακόμη μπορεί να είναι άτομα που αγαπούν να ασχολούνται με την πρόληψη δυσάρεστων καταστάσεων στην υγεία τους και θεωρούν ότι πρέπει να ασχοληθούν έστω και προληπτικά με κάποιου είδους θεραπεία, όπως ομοιοπαθητική! Είναι οι ανασφαλείς εκείνοι που για διαφόρους λόγους μπορεί να πάνε και στον παθολόγο τους προληπτικά και να ζητήσουν βιταμίνες ή δυναμωτικά. Αν εκείνος τους πεί ίσως ότι είναι «εν τάξει» και δεν ασχοληθεί ιδιιαίτερα μαζί τους, τότε ίσως αυτοί συνεχίσουν το ψάξιμο της υγείας προς την κατεύθυνση μιιάς εναλλακτικής λύσης… Είναι προφανές ότι υπάρχουν βαθύτεροι ψυχολογικοί λόγοι γι αυτό.

η μαγικη λυση στο προβλημα δηλαδη η “απωθηση” του προβληματοσ

Ερχονται καμιά φορά πελάτες που ενώ τους εξηγώ ότι η ψυχολογική θεραπεία συνίσταται σε αλλαγές του τρόπου σκέψης και συμπεριφοράς που θα προκύψουν από μια ψυχοθεραπευτική συνεργασία μας, εκείνοι αρνούνται και ζητούν κάποιο φάρμακο που με “μαγικό” τρόπο θα τους θεραπεύσει. Μάλιστα καμιά φορά, μπορεί να υποκύψει κανείς στον πειρασμό να χορηγήσει & φάρμακο και τότε βλέπουμε θεαματικά αποτελέσματα, τουλάχιστον στην αρχή! [φαινόμενο placebo].

Προσωπικά δεν το κάνω ποτέ αυτό και το θεωρώ αντιδεοντολογικό (για να μη πω ανήθικο) να μην ξέρει ο ασθενής τι ακριβώς θεραπεία παίρνει, όσο κι αν κάποιοι ασθενείς πραγματικά αδιαφορούν γι αυτό!

Θυμάμαι πριν από χρόνια που είχα μια συζήτηση με εναν ψυχίατρο από τους παλιούς, όταν η ψυχιατρική ήταν ακόμη στα σπάργανα και μου σχολίαζε μια περίπτωσή του στο ιατρείο, όπου χορηγούσε ενέσιμα φυσιολογικό ορό (νεράκι απεσταγμένο δηλ. σαν της ομοιοπαθητικής) σε κάποιες πελάτισές του, με θεαματικά αποτελέσματα κάθε φορά. Με την περιοδική αυτή θεραπεία κάθε μήνα ή και αραιότερα, ήταν ικανοποιημένοι και οι ασθενείς και ο γιατρός!

Όπως γίνεται τώρα με την ομοιοπαθητική. Γίνεσαι καλά και σου λένε έλα πάλι σε 2-3 μήνες προληπτικά ή για συντήρηση! Είναι κρίμα όμως που το επίπεδο της ιατρικής κρατιέται ακόμη τόσο χαμηλά από μερικούς επειδή δεν μπαίνουν στον κόπο να διερευνήσουν τις βαθύτερες ανάγκες του ανθρώπου και να τις θεραπεύσουν ριζικά. Δυστυχώς όμως η ψυχιατρική στην Ελλάδα σύρθηκε σαν τον Εκτορα από το άρμα της Νευρολογίας τόσα χρόνια και τώρα δειλά – δειλά ανανήπτει.

Με παρόμοιο τρόπο δρά συνήθως και το ομοιοπαθητικό “φάρμακο” (ίσως θυμούνται οι παλαιότεροι, πριν αρκετά χρόνια, το ιαματικό νερό του Καματερού που θεράπευε ακόμη και καρκίνους! Εβγαιναν μάλιστα οι θεραπευμ.ενοι και δίναν και συνεντεύξεις!) Στην αρχή οι ασθενείς ενθουσιάζονται και βλέπουν αποτελέσματα ακόμη και πριν προλάβει να πάει το φάρμακο στο στομάχι. Μετά όμως από ένα χρονικό διάστημα, άπό ημερών μέχρι ετών ξαναγυρνάνε στα ίδια...

Κατά βάθος μερικοί το ξέρουν, αλλα θέλουν να πιστεψουν στη θεραπεία με το “μαγικό” φάρμακο, “απωθώντας” άλλα προβλήματα και ψυχολογικά που έχουν.

Πιο εύκολο είναι να καταπιείς μια κάψουλα παρά να μιλήσεις για τραυματικές εμπειρίες πρόσφατες ή και παιδικές. Το πρώτο θα σε κάνει εναν ικανοποιημένο πελάτη της Εναλλακτικής θεραπευτικής, το δεύτερο ίσως σε βοηθήσει να καταλάβεις γιατί αποφεύγεις ορισμένα πράγματα στη ζωή σου και ανακυκλώνεσαι πάντα γύρω από τη μιζέρια σου…

Έτσι ο ομοιοπαθητικός γίνεται άθελά του και ψυχίατρος και υποτίθεται ότι θεραπεύει “πάσαν νόσον” (φοβίες, κατάθλιψη, νευρώσεις ακόμη και σχιζοφρένεια) έστω και αν δεν ειδικεύτηκε σε καμιά ειδικότητα της ιατρικής! Αυτό είναι αρκετά παράδοξο αν το καλοσκεφτεί κανείς !

Του π. Αντ. Στυλιανάκη

Η ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ

ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗ

ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ

Δεν αποτελεί ιατρική ειδικότητα

http://www.orthodoxnet.gr/modules.php?op=modload&name=News&file=article&sid=50#2

Όταν κανείς ομιλεί για την Oμοιοπαθητική πρέπει κατ? αρχήν να γνωρίζει ότι δεν αναφέρεται σε κάποια ιατρική ειδικότητα όπως είναι η χειρουργική, η μαιευτική κ.λ.π., αφού όπως οι ίδιοι οι ομοιοπαθητικοί ομολογούν, «? σε καμιά χώρα, τουλάχιστον του ανεπτυγμένου κόσμου, δεν υφίσταται η Oμοιοπαθητική σαν επίσημη κρατική πανεπιστημιακή ειδικότητα»¹. H Oμοιοπαθητική είναι ένα ολιστικό θεραπευτικό σύστημα που βασίζεται, όπως θα δούμε, στην ολιστική θεώρηση του κόσμου και του ανθρώπου.

O ιδρυτής της Σαμουήλ Xάνεμαν, γερμανός γιατρός, στο βασικό σύγγραμμά του «Όργανον της Θεραπευτικής Tέχνης», υποστηρίζει την εξής θέση: «Mεγάλη ποικιλία δύναμης βρίσκεται κρυμμένη σ? αυτά τα ίδια τα φυτά, των οποίων τα εξωτερικά χαρακτηριστικά γνωρίζουμε από καιρό, αλλά των οποίων τις ψυχές - εσωτερικότητες όπως ήταν, και οποιοδήποτε θείο στοιχείο έχουν αυτά, δεν έχουμε αντιληφθεί ακόμα»². Aυτή την ύπαρξη «θείου στοιχείου» σε όλη την κτίση αναλύει και ένας συνεχιστής του Xάνεμαν, ο James Tyler Kent, που γράφει ότι «? η ίδια η ενέργεια δεν είναι ενέργεια αλλά μιά δυναμική ουσία? υπάρχει ένας υπέρτατος Θεός, που είναι ουσιώδης και είναι μία ουσία. Tα πάντα προέρχονται, απορρέουν από Aυτόν, όλα από το ανώτερο μέχρι και το τελευταίο υλικό σώμα με αυτόν τον τρόπο συνδέονται. Aν βέβαια υπάρχει διαχωρισμός και όχι συνεχής ?εισροή? απ? το πρώτο στο τελευταίο, τα τελευταία θα πάψουν να υπάρχουν»³. Eδώ ο Kent δεν μιλάει για τον Θεό και τη Δημιουργία όπως τον βλέπει η Oρθοδοξία, δηλαδή για ένα Θεό δημιουργό που έχει διαφορετική ουσία από τα κτίσματά του, μιάς και ο ίδιος είναι άκτιστος, αλλά για έναν «ουσιώδη» απρόσωπο Θεό που είναι ένα με τα κτίσματά του, αφού η δική του θεία ουσία είναι ίδια με αυτή των κτισμάτων του. Eπίσης δεν διακρίνει τη Θεία Eνέργεια από τη Θεία Oυσία, διάκριση την οποία κάνει η Oρθοδοξία, που διδάσκει ότι μόνο στη Θεία Eνέργεια μπορούμε να μετέχουμε ενώ στη Θεία Oυσία όχι.

«Oι ασθένειες οφείλονται σε διαταραχή στη ροή της θεϊκής ουσίας μέσα στον άνθρωπο»

Mε βάση αυτή την κοσμοθεωρία του απόλυτου πανθεϊστικού μονισμού που εκφράζεται με το γνωστό δόγμα του αποκρυφισμού «Έν το πάν» (όλα είναι ένα), ερμηνεύει η Oμοιοπαθητική και το φαινόμενο της ασθένειας: H ζωή υπάρχει, όσο ο «υπέρτατος Θεός», που «είναι μία ουσία», ρέει συνεχώς προς τα όντα. Aν παύσει να εισρέει, τότε «θά πάψουν να υπάρχουν». H διατάραξη λοιπόν της ροής αυτής της θεϊκής ουσίας δημιουργεί την ασθένεια. Γράφει ο Kent: «H ουσία αυτή υπόκειται σε αλλαγές. Δηλαδή μπορεί να ρέει με τάξη ή αταξία, μπορεί να είναι άρρωστη ή φυσιολογική»⁴. Aυτή η θεία ουσία ή ενέργεια που υπάρχει στον άνθρωπο και στην οποία επιδρά το ομοιοπαθητικό φάρμακο είναι αυτό που η Oμοιοπαθητική ονομάζει «ζωτική ενέργεια» του ανθρώπου. H ζωτική ενέργεια κατά τον ομοιοπαθητικό γιατρό Σπύρο Διαμαντίδη δεν είναι άλλη από την ενέργεια «Ki ή Chi» των κινέζων, ή την «οργόνη» του Wilhelm Reich (Pάϊχ)⁵. O Aμερικανός συνάδελφός του Michael Winer (Γουΐνερ) την ταυτίζει με την ινδουιστική «πράνα ή κουνταλίνι»⁶. O ιατρός Σπύρος Γαρζώνης επίσης την ταυτίζει με την «? βιοπλασματική ενέργεια, που εκφράζεται στο φαινόμενο Kirlian, με «τήν οργόνη» του Pάϊχ και με « ?τήν μορφή της ζωϊκής ενέργειας που ονομάστηκε Mεσμερισμός, προς τιμήν της ανακαλύψεως του Mesmer στον δέκατο έβδομο αιώνα»⁷. Eδώ ας σημειωθεί ότι ο Aντώνιος Mέσμερ θεωρείται «πατέρας της παραψυχολογίας?»⁸. Tέλος ο Γεώργιος Bυθούλκας⁹ την ενέργεια αυτή την αποκαλεί «συμπαντική ενέργεια» και γράφει ότι είναι η ίδια που αποκαλείται: «?Πράνα από τους Iνδουϊστές, Θεραπευτική Δύναμη της Φύσης από τον Iπποκράτη, Magnale από τον Παράκελσο, Alcahest από τον Bάν Xέλμοντ, Aστρικό Φως από τους Kαββαλιστές, Azorth από τους Aλχημιστές, Spiritus από τον Fludd, Oντική Δύναμη από τον Pάϊχενμπαχ, Zωϊκός Mαγνητισμός από τον Mέσμερ, Aιθερική Eνέργεια ή Bιοενέργεια ή Aπλή Oυσία από τους μυστικιστές και τους μεταφυσικούς όπως ο Σουέντεμποργκ, Zωτική Eνέργεια ή Zωτική Δύναμη ή Zωτικό Σώμα από τη βιταλιστική σχολή, Oργόνη από τον Pάϊχ, Bιόπλασμα από τους Pώσους ερευνητές, κ.λ.π.»¹⁰. Στο ίδιο βιβλίο μάλιστα αναφέρεται και η έκσταση στην οποία πέφτουν οι γιόγκι σάν ένας τρόπος για να έλθει κανείς σε έπαφή με αυτή την «συμπαντική ενέργεια»,¹¹ ενώ στην ελληνική έκδοση του βιβλίου με τίτλο «H νέα, διάσταση στην Iατρική» τονίζεται ότι τέτοιες καταστάσεις είναι εξαιρετικά ζωογόνες»¹².

H ταύτιση της «ζωτικής ενέργειας» με όλα τα παραπάνω δεν είναι τυχαία, αλλά πηγάζει από την ολιστική θεώρηση του κόσμου (απόλυτος πανθεϊστικός μονισμός), που διαποτίζει, εκτός από την Oμοιοπαθητική, και όλες τις ασυμβίβαστες με την Oρθοδοξία θρησκευτικές δοξασίες των χωρών της Aνατολής. H ασθένεια, δηλ. οι αλλαγές στη ροή της ενέργειας του ανθρώπου, μπορούν, όπως λέει ο Kent «σέ μία μεγάλη έκταση ?νά παρατηρηθούν ή να προξενηθούν από τον ίδιο τον άνθρωπο. O άνθρωπος μπορεί να την κάνει να εισρέει άτακτα»¹³. Aλλά και η θεραπεία επιτυγχάνεται μέσα από τον ίδιο τον άνθρωπο, φτάνει, κατά τον Διαμαντίδη ? «νά κινητοποιηθεί η ψυχική λογική του»¹⁴.

Tο ομοιοπαθητικό «φάρμακο»

Σ? αυτό βοηθούν δύο παράγοντες: η «αυτογνωσία» (μέσω νοητικών τεχνικών) και το ομοιοπαθητικό φάρμακο. O Winer γράφει: «Όταν ο ασθενής μάθει ότι οι διαταραχές της υγείας του αντικατοπτρίζονται και στη συνειδητότητά του, μπορεί καθώς προχωρεί η αγωγή του να συνεχίσει να παρακολουθεί την εσωτερική του κατάσταση και να μάθει μ? αυτόν τον τρόπο να έρχεται σε επαφή με τη θεραπευτική ενέργεια της ζωτικής δύναμης, όπως ακριβώς οι γιόγκι μαθαίνουν να ελέγχουν τις «ακούσιες» διαδικασίες στο σώμα τους»¹⁵. Mέσα στις τεχνικές που συστήνει ο ίδιος για να γίνει αυτό είναι και ο διαλογισμός¹⁶. Aλλά και σε άλλα σημεία των κειμένων που γράφτηκαν από ομοιοπαθητικούς, βλέπουμε ότι το ομοιοπαθητικό φάρμακο είναι απλώς ένας ακόμη τρόπος για να πετύχει κανείς αυτά που προσφέρουν οι τεχνικές αυτοεξέλιξης των ανατολικών θρησκειών.

O θεραπευτής κινητοποιεί τη «θεραπευτική δύναμη της ζωής»

Έτσι παραδείγματος χάριν διαβάζουμε: «Tο ομοιοπαθητικό γιατρικό υπάρχει παντού τριγύρω μας, έξω και μέσα μας. Eίναι το κάθε ενεργειακό δυναμικό πεδίο που είτε χορηγείται σε κάψουλα από το θεραπευτή, είτε παράγεται ή αξιοποιείται από το υποσυνείδητο του νού, έρχεται να συμπληρώσει θεραπευτικά τις ανάλογες περιοχές του ζωτικού πεδιακού μας περιβάλλοντος»¹⁷. Kαι αλλού διαβάζουμε: «O θεραπευτής θα πρέπει να κατανοήσει πως αποτελεί απλά έναν αγωγό που μέσα από τη σύνδεσή του με τον άρρωστο κινητοποιεί τη θεραπευτική δύναμη της ζωής? Kάτι τέτοιο βέβαια προϋποθέτει τη βίωση του θεραπευτή, μέσα από διάφορες τεχνικές παραδοσιακές και νέες, όλων εκείνων των φυσικών φαινομένων που αποτελούν αδιάσειστη εκδήλωση μιάς πραγματικότητας πέρα από τα φαινόμενα. Aυτό που ο Σαμάνος θεραπευτής είχε ενδεχόμενα πετύχει από τον τρόπο με τον οποίο μεγάλωσε και ήρθε σε επαφή με τις φυσικές δυνάμεις ώστε να έχει την ικανότητα να περνάει κατά βούληση σε μιά ασυνήθιστη κατάσταση συνείδησης προκειμένου να θεραπεύσει τον άρρωστο― αυτό που ο Kινέζος θεραπευτής όπως αναφέρεται μάθαινε από παιδί νιώθοντας την κίνηση της ζωής πίσω από τις μορφές?― αυτό που ίσως λέγεται ότι οι Aσκληπιάδες ιατροί νιώθανε κατά τη θεραπευτική τελετουργία του Aσκληπιού που βασιζότανε στα όνειρα του ύπνου μέσα στο ναό― ο σύγχρονος Δυτικός θεραπευτής φαίνεται ότι το αγνοεί. Eνεργειακές τεχνικές όπως η Oμοιοπαθητική, ο Bελονισμός, ?, οι Pαϊχικές τεχνικές, ?, το Tai - Chi, ο διαλογισμός, η Yoga, ?, η Bιοενεργητική, δίνουν πιά τή βεβαίωση πως φαινόμενα όπως ο μαγνητισμός, η ακτινοβολία, η διαίσθηση του θεραπευτή, είναι γεγονότα το ίδιο αντικειμενικά με τη βίωση των συναισθημάτων του και διανοητικών λειτουργιών του. Λέει χαρακτηριστικά ο Γ. Bυθούλκας: «Για να γνωρίσει λοιπόν ο θεραπευτής και να μπορέσει να τοποθετηθεί σωστά σ? αυτούς τους χώρους, θα πρέπει να τους βιώσει και να υποβληθεί ο ίδιος σε μιά ψυχοπνευματική παιδεία, ώστε μέσα από τις προσωπικές του εμπειρίες να αποκτήσει έναν ισόρροπο ψυχοδιανοητικό εξοπλισμό. Θα πρέπει δηλ. ο ίδιος πρώτα απ? όλα να γίνει όσο το δυνατόν περισσότερο υγιής. Mέσα από την άσκηση διαφόρων τεχνικών θα βιώσει όλο εκείνο το φάσμα των συναισθημάτων που κλιμακώνονται από τη γαλήνη μέχρι την έκσταση»¹⁸. Kατά τον Γιώργο Bυθούλκα, εκτός από την Oμοιοπαθητική και το Bελονισμό, «μιά άλλη θεραπευτική μέθοδος που μπορεί να επηρεάσει άμεσα το δυναμικό επίπεδο είναι η «δι? επιθέσεως των χειρών» από ένα υψηλής πνευματικής στάθμης άτομο?., που στην πραγματικότητα είναι κανάλι παγκόσμιων ενεργειών?»¹⁹. Στο ίδιο βιβλίο αναφέρονται σαν «πνευματικοί γίγαντες», «ο Ramana Maharishi και ο Ramakrishna»²⁰.

Aκόμη ο Σπύρος Διαμαντίδης αναφέρει τις βελόνες του βελονισμού «?σάν αγωγούς που συνδέουν την ενέργεια του σώματος με την παγκόσμια ενέργεια?» ²¹. Tέλος, ο Kent γράφει ότι: «Aυτό που βλέπουμε γύρω μας είναι ο κόσμος των αποτελεσμάτων, ενώ ο κόσμος της αιτίας παραμένει αόρατος. O άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να συλλάβει τα εσώτατα και είναι σπουδαίο, ότι μπορεί να γνωρίσει και να δεί από μέσα του όλα τα πράγματα, που περιλαμβάνει ο φυσικός κόσμος, αντί να αρχίσει από το φυσικό κόσμο και να προσπαθήσει, να κατανοήσει τα του άυλου κόσμου»²². Eδώ ο Kent πιστεύει πως η αιτία και το αποτέλεσμα της ύπαρξης του κόσμου μπορεί να γίνουν γνωστά στον άνθρωπο μέσα από εσωτεριστικές (αποκρυφιστικές) διαδικασίες, αφού τα πάντα βρίσκονται μέσα σ? εμάς τους ίδιους.
Aυτό έρχεται σε αντίθεση με τή διδασκαλία της Eκκλησίας μας, σύμφωνα με την οποία η γνώση του άυλου κόσμου, και της αιτίας ύπαρξης του φυσικού κόσμου, είναι αποτέλεσμα θείας αποκάλυψης και όχι «εσωτερικής αναζήτησης».

Aπό όλα τα προηγούμενα γίνεται σαφές μέσα σε ποιό χώρο κινείται η ομοιοπαθητική θεραπεία.

Πού οφείλεται η δράση του ομοιοπαθητικού «φαρμάκου»

Όσον αφορά στο ομοιοπαθητικό φάρμακο, όλο το «μυστικό» βρίσκεται στην τεχνική παρασκευής του φαρμάκου, τη γνωστή ως «δυναμοποίηση» (= διαδοχικές αραιώσεις και κρούσεις της φαρμακευτικής ουσίας μέχρι σημείου, πολλές φορές, να μήν απομένει ούτε ένα μόριό της μέσα στο διάλυμα του φαρμάκου)²³. O Kent γράφει: «?δυναμοποιούμε τα φάρμακά μας για να μπορούμε να φτάσουμε μέχρι την απλή ουσία», δηλαδή θεία ουσία όπως έχει εξηγήσει παραπάνω²⁴. Kατά την Oμοιοπαθητική λοιπόν η δράση του φαρμάκου της οφείλεται στις απόκρυφες θείες ιδιότητες της ύλης που αποκαλύπτονται με τη δυναμοποίηση και που είναι καθαρά πνευματιστικής (αποκρυφιστικής) φύσεως, όπως διατυπώνεται με σαφήνεια και από τον ίδιο τον Hahnemann, ο οποίος γράφει: «H φαρμακευτική δύναμη δεν βρίσκεται στα υλικά μόρια αυτών των σε μεγάλο βαθμό δυναμοποιημένων φαρμάκων, ούτε ακόμη στη φυσική ή μαθηματική τους επιφάνεια (μέ τα οποία θέλει κανείς να ερμηνεύει υλικά, μάταια όμως, τις ανώτερες δυνάμεις των δυναμοποιημένων φαρμάκων), αλλά ? αποκαλύπτεται κι απελευθερώνεται από τη φαρμακευτική ύλη? Eίναι μάλιστα τόσο δραστικότερη, όσο πιό ελεύθερη και πιό άυλη έγινε με τη δυναμοποίηση»²⁵. Aλλού γράφει: «? το τρίψιμο της φαρμακευτικής ύλης και η δόνηση του διαλύματός της (δυναμοποίηση) αναπτύσσει τις λανθάνουσες ιατρικές δυνάμεις της και αποκαλύπτει όλο και περισσότερο ή, ορθότερα, εκπνευματίζει την ύλη, αν μπορεί να πεί κανείς έτσι»²⁶. Tέλος, γράφει: « ? μ? αυτό τον τρόπο δυναμοποιήσεων η ύλη (ανάπτυξη της αληθινής εσωτερικής φαρμακευτικής της φύσης) διαλύεται ολοσχερώς στη δική της ατομική πνευματοειδή φύση και γι? αυτό, στη φυσική της κατάσταση, μπορεί να θεωρηθεί ότι αποτελείται πραγματικά, μόνο απ? αυτή την ανεξέλικτη πνευματοειδή ουσία»²⁷.

Aλχημιστής ο Hahnemann

Aυτά όλα δεν είναι άσχετα με την αλχημιστική ιδιότητα του Hahnemann για τον οποίο ο ομοιοπαθητικός γιώργος Bυθούλκας αναφέρει ότι: «? ήταν ένας χημικός με άριστα προσόντα και, επίσης, είχε μεγάλη επίγνωση της αλχημείας»²⁸.

Eίναι σαφές ότι ο όρος «αλχημεία» αναφέρεται εδώ με τη μεταφυσική του έννοια, γι? αυτό άλλωστε και διαχωρίζεται από την ιδιότητα του Hahnemann ως χημικού. ¶λλωστε ο Winer μας λέγει για τα φάρμακα της Oμοιοπαθητικής ότι: «Στα νοητικά συμπτώματα βρίσκουμε μιά επιβεβαίωση των αλχημιστικών και αρχετυπικών εικόνων»²⁹.

«O Kομφούκιος ανώτερος από το Xριστό. O Xριστός ένθερμος συναισθηματίας»

Για τον Hahnemann μαθαίνουμε ακόμη από το περιοδικό «Oμοιοπαθητική Iατρική», ότι στην φιλοσοφική του αναζήτηση προχώρησε «? σε ακόμη πνευματικότερους κόσμους έως και αποκρυφιστικούς», ενώ για τη θρησκευτική του στάση διαβάζουμε: «ο Hahnemann ήταν θεϊστής», πίστευε σε μιά «Φυσική Θρησκεία». Aυτό εξάλλου διαφαίνεται μέσα από τη στάση του Hahnemann απέναντι στον Kομφούκιο, του οποίου τη διδασκαλία θεωρούσε ανώτερη από αυτή του Xριστού, τον οποίο αντιμετώπιζε ως ένα «ένθερμο συναισθηματία». Πίστευε ότι «υπάρχει ένας παραλληλισμός της δράσης του Yπέρτατου όντος και της δράσης των φαρμάκων ?ήταν αφοσιωμένος λάτρης της πνευματικής θρησκείας (γι? αυτό εξάλλου κατέτεινε στο να δίνει στους ασθενείς να οσμίζονται τις υψηλές δυναμοποιήσεις για να θεραπευτούν)?

Mασώνος ο Hahnemann

Eίναι επίσης σαφές ότι η είσοδός του σε τεκτονική στοά σε νεαρότατη ηλικία επηρέασε σημαντικά τις φιλοσοφικές και θρησκευτικές του αντιλήψεις»³⁰. H σχέση του Hahnemann με τον πνευματισμό φαίνεται και στο πιό γνωστό σύγγραμμά του, το «Όργανον», όπου αφιερώνει αρκετά κεφάλαια για να εξυμνήσει τον πατέρα του πνευματισμού ¶ντον Mέσμερ, του οποίου τη θεωρία για το «ζωϊκό μαγνητισμό» πίστευε και εφάρμοζε κι ο ίδιος στην πράξη!³¹

Στον αποκρυφισμό οι ρίζες της Oμοιοπαθητικής

Aντιλαμβανόμαστε απ? όλα αυτά βέβαια ότι η Oμοιοπαθητική έχει τις ρίζες της στον αποκρυφισμό και τον πνευματισμό που σαφώς απορρίπτονται από την Eκκλησία μας. ¶λλωστε και ο ομοιοπαθητικός Mιχάλης Λέφας στο περιοδικό «Διαβάζω» αναφέρει ότι ο βασικός θεραπευτικός νόμος της ομοιοπαθητικής, ο «νόμος των ομοίων», «δέν είναι σωστό να αποδίδεται πρωταρχικά στον Hahnemann», αφού «ο νόμος αυτός εμπεριέχετο στην τέχνη της μαγείας»,³² ενώ στο περιοδικό «Oμοιοπαθητική Iατρική» ο Kώστας Zερβάνος αναφέρει μερικά παραδείγματα ομοιοπαθητικής μαγείας που συμπίπτουν με την ομοιοπαθητική και καταλήγει: «Yπάρχουν και άλλα παραδείγματα λαϊκής ομοιοπαθητικής που στηρίζεται στις αρχές της ομοιοπαθητικής μαγείας?»³³. Aντιλαμβάνεται κανείς ότι οι αρχές της ομοιοπαθητικής μαγείας δεν συμβιβάζονται σε καμιά περίπτωση με την ορθόδοξη πίστη και ζωή.

Ένα άλλο σημαντικό σημείο της θεωρίας της Oμοιοπαθητικής είναι η θεωρία των «μιασμάτων», με την οποία οι ομοιοπαθητικοί προσπαθούν να ερμηνεύσουν τή δημιουργία των διαφόρων ασθενειών. Γι? αυτό το θέμα ο Bυθούλκας αναφέρει απόσπασμα του Kent που λέει ότι: «O άνθρωπος? πλάσθηκε ελεύθερος, πλάσθηκε με τή δυνατότητα να σκέπτεται και να πράττει είτε το καλό είτε το κακό. Για να γίνει λοιπόν επιρρεπής στο ψωρικό μίασμα θάπρεπε να υπάρχει πρωτύτερα στον ανθρώπινο νού μία κατάσταση που θα παρουσίαζε πρόσφορο έδαφος για την προσέλκυση της αρρώστιας, θάπρεπε να υπάρχει η επιθυμία για το λανθασμένο και το κακό. Έτσι ο άνθρωπος με το να σκέπτεται και να επιθυμεί το κακό προετοιμάζει το σώμα να δεχτεί την ασθένεια»³⁴. Aλλού ο Kent αναφέρει: «?η ψυχική και σωματική κατάσταση του ανθρώπου, είναι μία κατάσταση ευαισθησίας (επιδεκτικότητας) στην αρρώστεια με το να θέλει κανείς το κακό? H ανθρώπινη φυλή που ζει σήμερα πάνω στη γή, είναι μόλις καλύτερη από ένα ψυχικά λεπρό? ο καθένας μας είναι ψωρικός? Ένα καινούργιο μόλυσμα έρχεται με κάθε παιδί»³⁵. Eδώ συγχέεται βέβαια το πνευματικό με το φυσικό κακό, πράγμα που έρχεται σε αντίθεση με τη ορθόδοξη παράδοση, κατά την οποία μία σωματική ασθένεια δεν είναι απαραιτήτως αποτέλεσμα μιάς αμαρτωλής σκέψης ή πράξης του ασθενούς. Γιατί, τί θα μπορούσαμε να πούμε για τον Iώβ ή για τόσους αγίους της Eκκλησίας μας που, παρά το ύψος της πνευματικής τους τελειότητος, εταλαιπωρούντο κατ? οικονομίαν Θεού, από πλήθος ασθενειών, επιβεβαιώνοντας τον αποστολικό λόγο «?η γάρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται?» (B΄ κορ. 12, 9);

Σωτηριολογικό σύστημα η Oμοιοπαθητική

Kατά την Oμοιοπαθητική τα μιάσματα, ψωρικό, συφιλιδικό και συκοτικό (πού δεν έχουν σχέση με τις αντίστοιχες ασθένειες της κλασσικής ιατρικής) κληρονομούνται, και έτσι το φυσικό και πνευματικό κακό διαιωνίζεται. O Winer δεν διστάζει να πεί ότι: «?η ψώρα είναι μιά συμβολική εκδήλωση του Προπατορικού Aμαρτήματος?»³⁶ ενώ, όπως λέει ο Διαμαντίδης, «δέν υπάρχει τίποτε στον κόσμο που να μπορεί να τροποποιήσει και να βελτιώσει ένα μίασμα εκτός από το ιδιοσυγκρασιακό - ομοιοπαθητικό φάρμακο»³⁷. Έτσι αποκαλύπτεται ότι η Oμοιοπαθητική στο βάθος της είναι όχι απλώς θεραπευτικό αλλά και «σωτηριολογικό σύστημα» για τον άνθρωπο, στο βαθμό που καθίσταται η μόνη ικανή να αντιστρέψει τις συνέπειες, πνευματικές και σωματικές, του προπατορικού αμαρτήματος! O Winer παραθέτει μερικά σχόλια του ομοιοπαθητικού Schwartz, παρμένα από το βιβλίο του Bυθούλκα που αναφέρονται σ? αυτόν τον «βαθύτερο» τρόπο δράσης της Oμοιοπαθητικής ως εξής: «? η Oμοιοπαθητική έχει σχέση όχι μόνο με την σωματική αλλά και με την πνευματική ανάπτυξη του ανθρώπου - το ομοιοπαθητικό φάρμακο πραγματικά σώζει ψυχές με αυτό τον τρόπο. Bοηθά στην καταστροφή του κακού ? H Oμοιοπαθητική βοηθά να ανοίξουν τα ανώτερα κέντρα για να εισρεύσει από εκεί η πνευματική και ουράνια ενέργεια»³⁸. Eπίσης ο Winer θέτοντας την ερώτηση, αν η ομοιοπαθητική είναι ένα τελεολογικό σύστημα για την εξιλέωση του ατόμου από το προπατορικό αμάρτημα, δίνει την απάντηση ότι η Oμοιοπαθητική «μπορεί να είναι ένα μέσο που θα βοηθήσει» τους ανθρώπους «νά διώξουν τα στρώματα της άγνοιας, της τυφλότητας και του εγωϊσμού?» και ότι: «Στην τελική ανάλυση μιά τέλεια και ηθική ζωή μπορεί να είναι ο τελικός στόχος όλων των θεραπειών»³⁹. Bλέπουμε πάλι εδώ την ομοιοπαθητική θεραπεία να επεκτείνεται και στην θεραπεία πνευματικών παθών, όπως είναι ο εγωϊσμός, θεραπεία που για τον ορθόδοξο χριστιανό επιτυγχάνεται διά της μυστηριακής ζωής της Eκκλησίας και όχι βέβαια μέσω του ομοιοπαθητικού φαρμάκου.

Mύηση του ομοιοπαθητικού γιατρού

H Oμοιοπαθητική λοιπόν ταυτίζει τον θεραπευτικό με τον πνευματικό νόμο, η παράβαση του οποίου προκαλεί τη νόσο. Γι? αυτό και ο μεγάλος ομοιοπαθητικός Pierre Schmidt, σε συνέδριο της Διεθνούς Ένωσης Oμοιοπαθητικής, λέει για τον ομοιοπαθητικό γιατρό ότι εκτός από το φάρμακο πρέπει να δώσει στον ασθενή ακριβείς οδηγίες «?ως προς την υγιεινή, ηθικής και ψυχικής φύσεως, ώστε να μήν ξαναπέσει στα ίδια σφάλματα που είχε κάνει πρίν, παραβιάζοντας το νόμο και έτσι προκαλώντας τη νόσο του, ή σ? αυτά που είχαν διαπραχθεί από τους προγόνους του ?οραματιζόμαστε έναν εξαγνισμό του ανθρώπινου γένους? ο ομοιοπαθητικός γιατρός που αξίζει το όνομα αυτό, πρέπει να είναι ένας συνθετικός σοφός και συγχρόνως ένας πνευματικά μυημένος. Λοιπόν, τί μας έχουν διδάξει η σοφία των αιώνων και η θρησκεία όλων των ανθρώπων; Ότι ο περιορισμός των επιθυμιών?, η υποκατάσταση ή η μετουσίωση των παθών, ο διαλογισμός?, είναι οι πιό σίγουροι τρόποι για να λάβει κανείς τη χαρά της ανάπτυξης και της τέλειας υγείας? Xρειάζεται εκπαίδευση του ασθενούς, ώστε να αντιληφθεί την αναγκαιότητα της ευθυγράμμισής του με τις ιερές εντολές του νόμου? Mπορείτε να πείτε ότι ο γιατρός δεν χρειάζεται να δίνει μαθήματα? Bιολογικής Mεταφυσικής στον ασθενή που ζητάει βοήθεια, αλλά εδώ έγκειται η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον αλλοπαθητικό που θεραπεύει το υλικό σώμα, αυτό που απορρίπτεται με το θάνατο και στον ομοιοπαθητικό που τρέφει αυτό που ζει και υποφέρει, αυτό το κάτι που καμιά επιστήμη δεν έχει ακόμη προσδιορίσει, τον ίδιο το ζώντα άνθρωπο. Aνανεώστε τους εαυτούς σας, αναζωογονήστε τους ασθενείς σας, αποδεσμεύστε τον άνθρωπο από το χρόνιο μίασμα, απελευθερώστε τον με την Oμοιοπαθητική, με τη καθαρή Oμοιοπαθητική, από αυτήν την καταστροφή που αποκαλούμε ψώρα, κάντε τον κατάλληλο για την «Kλίμακα του Θεού»⁴⁰.

Λήψη ιστορικού = εξομολόγηση

Eίναι σαφές λοιπόν ότι η Oμοιοπαθητική προσπαθεί να «λυτρώσει» τον άνθρωπο και ως πρωταρχικό στόχο της έχει την ψυχή του αρρώστου και όχι το σώμα του. ¶λλωστε η ομοιοπαθητική θεραπεία προχωρεί από «?τήν ψυχή προς το νού και το σώμα»⁴¹. O Bυθούλκας αναφέρεται στη λήψη του ομοιοπαθητικού ιστορικού με τον όρο «εξομολόγηση»⁴², ενώ δεν διστάζει να πεί ότι την Oμοιοπαθητική κυρίως την ενδιαφέρουν αυτά που «στή χριστιανική αντίληψη θεωρούνται σαν βαθιά, σκοτεινά αμαρτήματα?»⁴³.

«Kάρμα» και Oμοιοπαθητική

Aξιοσημείωτη είναι και η αναφορά που κάνει στον ινδουϊστικό νόμο του «κάρμα» σε σχέση με την ομοιοπαθητική θεραπεία⁴⁴.

Έτσι, εκτός απ? την ολιστική θεώρηση του κόσμου, τα πνευματιστικά, αλχημιστικά και μαγικά στοιχεία που περιέχει, η Oμοιοπαθητική δίνει το ομοιοπαθητικό φάρμακο, που αντιπροσωπεύει το «θείο στοιχείο», για ν? αποκαταστήσει τη ροή της θείας ουσίας του ανθρώπου και ο ομοιοπαθητικός γιατρός αναλαμβάνει το ρόλο του μεσάζοντος που οδηγεί τον άνθρωπο στην απολύτρωση από το προπατορικό αμάρτημα καθώς και από το φυσικό και πνευματικό κακό. Eμείς όμως γνωρίζουμε ως χριστιανοί ότι η Eκκλησία είναι εκείνη που μπορεί να λυτρώσει τον άνθρωπο από το προπατορικό αμάρτημα και το πνευματικό κακό και να αποκαταστήσει τη σχέση Θεού και ανθρώπου, μέσα όμως από την μέθεξη των ακτίστων ενεργειών του Θεού από τον άνθρωπο⁴⁵ και όχι μέσα από μιά ψευδή ταύτιση της ουσίας τους.

Πρίν κλείσουμε το μεγάλο αυτό θέμα, το οποίο σίγουρα δεν εξαντλείται στο πλαίσιο μιάς σύντομης μελέτης, η οποία κυρίως φιλοδοξεί να θέσει το ζήτημα και να δώσει αφορμές για προβληματισμό, θα θέλαμε να αναφερθούμε πολύ σύντομα σε τρείς ακόμη πλευρές του:

α) στα αίτια διαδόσεως μεθόδων όπως η Oμοιοπαθητική,
β) στο πώς ερμηνεύεται η δράση του ομοιοπαθητικού «φαρμάκου» στις περιπτώσεις που βλέπουμε να υπάρχει θεραπευτικό αποτέλεσμα καί
γ) στο εάν είναι πράγματι ακίνδυνο το ομοιοπαθητικό «φάρμακο», όπως ισχυρίζονται οι υποστηρικτές του.

Eπ? αυτών παρατηρούμε τα εξής:

α) Aίτια διαδόσεως των λεγομένων εναλλακτικών θεραπειών.

Δεν είναι άμοιροι της ευθύνης για την εξάπλωση των «εναλλακτικών θεραπειών» κάποιοι κακοί εκπρόσωποι της κλασσικής Iατρικής. Mε την πολυφαρμακία,⁴⁶ και την απρόσωπη αντιμετώπιση του ασθενούς από το γιατρό σε πολλές περιπτώσεις. Aυτές όμως οι καταστάσεις, που σίγουρα πρέπει να διορθωθούν, οφείλονται κυρίως στη μή σωστή άσκηση της ιατρικής. Πολλοί κλασσικοί γιατροί δεν έχουν την υπομονή να πάρουν ένα εκτενές ιστορικό, το οποίον αποτελεί τη βασικότερη προϋπόθεση για την ορθή διάγνωση. Eξ άλλου η σωστή ψυχική επικοινωνία γιατρού - αρρώστου ασκεί αφ? εαυτής θεραπευτικό αποτέλεσμα, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις των χρονίων ψυχοσωματικών ασθενειών.

Πάντως η εξάπλωση των λεγομένων εναλλακτικών θεραπειών (Oμοιοπαθητική κ.ά.) δεν είναι άσχετη και προς την εν γένει διάδοση των αιρέσεων της Nέας Eποχής και προς το πνεύμα της πλάνης και της συγχύσεως που καλλιεργείται στην εποχή μας.

β) Eρμηνεία της δράσεως του ομοιοπαθητικού «φαρμάκου».

Στις περιπτώσεις που το «ομοιοπαθητικό φάρμακο» έχει αποτελέσματα, αυτά θα πρέπει να αποδοθούν κυρίως στη δράση του εικονικού φαρμάκου (Placebo)⁴⁷.

Δεν είναι σωστό αυτό που λένε μερικοί ότι αυτό που μας ενδιαφέρει είναι μόνο το θεραπευτικό αποτέλεσμα. Mήν ξεχνούμε ότι και στο χώρο της μαγείας έχουμε «θεραπείες»⁴⁸, όπως και στο χώρο των λεγομένων χαρισματικών προτεσταντών κ.ά. «Θεραπείες» έχουμε και με την εξωφρενική ουροθεραπεία⁴⁹.

Oι θεραπείες όμως αυτές είναι συνήθως προσωρινές. H αρρώστεια μετά χτυπά κάπου αλλού. Eξ άλλου, από την Aγία Γραφή και από την Oρθόδοξη παράδοσή μας, γνωρίζουμε ότι ο πονηρός μπορεί να θεραπεύσει το σώμα, για να κερδίσει την ψυχή του ανθρώπου. Δεν θα πρέπει λοιπόν να αποκλείσουμε και το δαιμονικό στοιχείο στις «θεραπείες», ιδιαίτερα όταν αυτές ασκούνται σε συσχετισμό με πρακτικές ανατολικής προελεύσεως.

Πάντως οι εναλλακτικές θεραπείες «πιάνουν» κυρίως σε περιπτώσεις ασθενειών ψυχοσωματικής αιτιολογίας, ενώ στα οξέα περιστατικά «σηκώνουν τα χέρια ψηλά»― δεν έχουν πρόταση για την αντιμετώπισή τους.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο μακαριστός π. Aντώνιος Aλεβιζόπουλος ―μέχρι της κοιμήσεώς του Γραμματεύς της Συνοδικής Eπιτροπής επί των Aιρέσεων και συντονιστής της αντιαιρετικής προσπαθείας σε διορθόδοξο επίπεδο, πραγματική αυθεντία στα ζητήματα των αιρέσεων―- πραγματεύεται το θέμα «Oμοιοπαθητική» εντάσσοντάς το στο ευρύτερο κεφάλαιο που επιγράφεται «Aλχημεία».⁵⁰

Πράγματι οι λεγόμενες Eναλλακτικές Θεραπείες δεν είναι άλλο από την επάνοδο του αρχαίου γιατρού-μάγου στη ζωή των συγχρόνων κοινωνιών.⁵¹

γ) Eίναι ακίνδυνα το ομοιοπαθητικά «φαρμάκα»;

Tο ομοιοπαθητικό φάρμακο στις συνήθεις αραιώσεις που δίνεται, δεν περιέχει πρακτικώς σχεδόν ούτε μόριο της αρχικής ουσίας⁵². Oπότε δεν είναι δυνατόν να έχει παρενέργειες, αφού είναι κατά το κοινώς λεγόμενον «νεράκι κοπανιστό».

Έχουμε όμως και την περίπτωση των λεγομένων «νοσωδών ομοιοπαθητικών φαρμάκων» (nosodes), που παρασκευάζονται από καρκινωματώδεις ιστούς, υγρό φυματιωδών σπηλαίων, συφιλιδικά εκκρίματα, εκκρίματα γονοκοκκικής ουρηθρίτιδος κ.λπ.⁵³ Tα «φάρμακα» αυτά είναι δυνητικώς επικίνδυνα για την υγεία αυτών που τα χρησιμοποιούν και αντιβαίνουν στην ιατρική ηθική και δεοντολογία.

Eκεί όμως όπου τα περί ακινδυνότητος του ομοιοπαθητικού «φαρμάκου» δεν ισχύουν καθόλου, είναι η περίπτωση κατά την οποία ασθενείς που πάσχουν από σοβαρές αρρώστειες εγκαταλείπουν τη θεραπεία που έκαναν στο πλαίσιο της κλασσικής ιατρικής για να ακολουθήσουν κάποια «εναλλακτική θεραπευτική μέθοδο» (Oμοιοπαθητική κ.ά.). Σε πολλές περιπτώσεις η πορεία της ασθενείας των ανθρώπων αυτών, όταν πλέον διαπιστώσουν το λάθος τους και επιστρέψουν στην κλασσική θεραπεία που εφήρμοζαν, έχει γίνει πλέον μή αναστρέψιμη και η ευθύνη γι? αυτό βαρύνει τις «εναλλακτικές θεραπείες».⁵⁴

ΣΧΟΛΙΟ ΑΠΟ ΤΟ

"ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ "

Η παρούσα αναδημοσίευση ήταν αναγκαία διότι εξ ενός σχολίου κάποιου αναγνώστη, άθελά μας προκαλέσαμε στον στον κόσμο που μας διαβάζει και μας εμπιστεύεται μια παροδική "σύγχυση" γύρω απο αυτό το θέμα .Φυσικά όταν καταλάβαμε περί τίνος επρόκειτο αμέσως τρέξαμε να επανορθώσουμε .Για την πλάνη της ομοιοπαθητικής και τους "ορθόδοξους" υποστηρικτές της θα συνεχίσουμε και αν χρειαστεί θα αποκαλύψουμε ποιούς εννοούμε και ποιοί κρύβονται πίσω τους.

Δεν θα "ρίξουμε νερό στο κρασί μας" μόνο και μόνο για να γίνουμε αρεστοί σε μερικούς που ντύθηκαν το πανωφόρι του αγωνιστή Ορθοδόξου και με αυτό προωθούν τα ψεύδη και τις κακοδοξίες της "Νέας Εποχής", την οποία για αντιπερισπασμό ή για να ρίξουν "στάχτη στα μάτια", δήθεν καταγγέλλουν

ΠΡΟΣΟΧΗ! Τα επιχειρήματα ότι δήθεν ο τάδε Άγιος ή ο τάδε γέροντας συνέστηναν ή υποστήριζαν την ομοιοπαθητική είναι φευδεπίγραφα και οι παραπομπές σε Ρωσικά κυρίως κείμενα τα οποία έχουμε ήδη μεταφράσει είναι παραπλανητικές και αναξιόπιστες .

Αν κάποιος απο τους Αγίους μας είχε προτείνει σε κάποιον να χρησιμοποιήσει για την θεραπεία του ένα βότανο ή ένα αφέψημα αυτό τον καθιστά και οπαδό της ομοιοπαθητικής;

Κάποτε ο Όσιος Γέρων Πορφύριος είχε συστήσει σε συγγενικό μου πρόσωπο να πίνει τον ζωμό απο ένα φυτό για να αντιμετωπίσει κάποιο νεφρολογικό πρόβλημα.Μήπως ο Άγιος αυτός Γέροντας ήταν ομοιοπαθητικός "θεραπευτής";

Ακόμα και η επιστήμη της φαρμακολογίας βασίζεται στην παρασκευή των φαρμάκων απο διάφορα φυτά χωρίς να αναγνωρίζει ούτε κατ΄ελάχιστο την ομοιοπαθητική.

Το κόλπο της "Νέας Εποχής" είναι αυτό που ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης μας προέτρεπε να αποφεύγουμε δηλαδή "την μίξη των αμίκτων".Δυστυχώς ακόμα και τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη τον έκαναν "ομοιοπαθητικό" οι κύκλοι των "ορθοδόξων" ομοιοπαθητικών.
Προσέξτε διότι το βασικό τους τέχνασμα είναι να χρησιμοποιούν αποσπάσματα απο κείμενα ή λόγους Αγίων της Εκκλησίας μας,τα οποία φυσικά έχουν επιλέξει ειδικά ώστε σε συνδυασμό με τον "κατάλληλο" σχολιασμό ή την παρερμηνεία, να παρασύρουν τον απλό αναγνώστη που δεν θα ασχοληθεί επισταμένως ή δεν θα μπεί στον κόπο να τους προκαλέσει σε μια περαιτέρω ανάλυση και τεκμηρίωση .Άλλο ένα πονηρό και ενδεικτικό των προθέσεών τους τέχνασμα είναι η παραπληροφόρηση.Έτσι π.χ με δυό κουβέντες λένε ότι "ο Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης ευλόγησε δήθεν την ομοιοπαθητική παρευρισκόμενος στα εγκαίνια κάποιου ομοιπαθητικού νοσοκομείου" .Ας μας δώσουν ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΑ στοιχεία και όχι φήμες ή παραπλανητικές ειδήσεις μη ορθοδόξων εντύπων εκείνης της εποχής.Αν για παράδειγμα επικαλεσθούμε εφημερίδες όπως το"ΕΘΝΟΣ" , την "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ" κ.α

ως πηγές για την αξιολόγηση του μακαριστού π.Αντωνίου Αλεβιζόπουλου και υιοθετήσουμε αυτά που εκ των υστέρων απεδείχθησαν χαλκευμένα ψεύδη,τότε θα καταλήξουμε στο εσφαλμένο συμπέρασμα ότι αυτός ο αγωνιστής της Ορθοδοξίας ήταν συνεργάτης των Ναζί (πράγμα που και λογω ηλικίας ήταν αδύνατο).
Φαντασθείτε να θεωρήσουμε ως ωφέλιμη θεολογική πηγή την άθλια ανάμιξη των "αμίκτων" που επιχειρεί τα τελευταία χρόνια ο περιβόητος Λιακόπουλος μέσω των βιβλίων του στα οποία δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει ακόμα και τον Όσιο Γέροντα Παϊσιο .

Άλλο ένα παράδειγμα διαστροφής της αληθείας μέσω της επιλεκτικής παράθεσης αποσπασμάτων και του "ειδικού" σχολιασμού τους,είναι και σύμπασα η αντίχριστη επιχειρηματολογία των Ελλήνων νεο-ειδωλολατρών και νεο-παγανιστών.Πόσα αισχρά έχουν γραφεί για τα Θεόπνευστα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης;Ποιός όμως έχει διαβάσει τις εμπεριστατωμένες αναιρέσεις αυτών των αισχίστων ψευδολογιών;
Επειδή ως λαός είμαστε πιστοί μεν αλλά ακατήχητοι ,είναι απαραίτητο ειδικά σήμερα να μήν "καταπίνουμε αμάσητη" την τροφή που μας προσφέρουν ως "πνευματική" οι κάθε είδους "περίεργοι" εξωεκκλησιαστικοί ή ενδοεκκλησιαστικοί κύκλοι.

Ας αφουγκραστούμε τον ελαφρύ αναστεναγμό της ψυχής μας, η οποία μετά το Άγιο Βάπτισμα δυσανασχετεί όταν πλησιάζει το κακό.Να παρακαλούμε λοιπόν τον Πανάγιο Θεό να μας δυναμώσει αυτή την "εσωτερική" ακοή και να μας προστατεύει απο τις πλάνες του πονηρού που δυστυχώς επληθύνθησαν στις μέρες μας .

ΠΡΟΣΟΧΗ ΛΟΙΠΟΝ ΔΙΟΤΙ ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΝΗΡΟΙ. "ΟΤΙ ΛΑΜΠΕΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΧΡΥΣΟΣ"

ProtoMerosEdo

Ypoloipo

ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΙ, ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΣΜΟ ΠΑΡΑ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΝ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥΣ, ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;

http://orthodox-watch.blogspot.com/

Μέσα σ΄αυτήν την αθεϊστική λαίλαπα, ας δείξουμε με θάρρος την ορθόδοξη ταυτότητά μας. Θέλουν να μας βγάλουν το σταυρό; Ας τον φοράμε όλοι πάνω μας κι ας μη μείνει κανένα σπίτι χωρίς εσταυρωμένο! Εδώ κάποιοι δίνουν το αίμα τους για το σταυρό, εμείς τι κάνουμε για το Χριστό μας;

Μετά τη φασιστική απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, άρχισαν η μία μετά την άλλη οι διάφορες αθεϊστικές ομάδες να μάχονται εναντίον κάθε ιερού και όσιου στην Ορθόδοξη Ελλάδα μας και να συναγωνίζονται σε μένος κατά των αυτονόητων δικαιωμάτων των Ορθόδοξων Ελλήνων. Τη σκυτάλη , μετά το παρατηρητήριο του Ελσίνκι , πήρε φυσικά ο Σύριζα, αλλά και ο «Συνήγορος του Πολίτη» (ποιου αλήθεια πολίτη, πάντως σίγουρα όχι του ΄Ελληνα που έχει πρώτιστα χρέος να προστατέψει !!) που δεν ντράπηκε να ζητήσει να γίνει προαιρετική η πρωινή προσευχή και ο εκκλησιασμός στα σχολεία με το πρόσχημα δήθεν της προστασίας των δικαιωμάτων των αλλόθρησκων μαθητών.

Μέσα σ΄αυτήν την αθεϊστική λαίλαπα, ας δείξουμε με θάρρος την ορθόδοξη ταυτότητά μας. Θέλουν να μας βγάλουν το σταυρό; Ας τον φοράμε όλοι πάνω μας κι ας μη μείνει κανένα σπίτι χωρίς εσταυρωμένο! Εδώ κάποιοι δίνουν το αίμα τους για το σταυρό, εμείς τι κάνουμε για το Χριστό μας;

Και ας μην πούμε ότι σήμερα είναι άλλοι καιροί και δεν υπάρχουν αγωνιστές και μάρτυρες! Για ενίσχυσή μας, ας διαβάσουμε το βίο ενός σύγχρονου μάρτυρα.

Ευγένιος Ροντιόνωφ, 19χρονος νεομάρτυς των ημερών μας. Αποκεφαλίστηκε το 1996 τη μέρα που γινόταν 19 ετών διότι δεν δέχτηκε να βγάλει τον Σταυρό από τον λαιμό του!

Νεομάρτυρας Ευγένιος Ραντιόνωφ:

Μαρτύρησε στις 23 Μαΐου 1996

Τα παρακάτω σύντομο συναξάρι αποτελεί ένα ευλαβικό
αφιέρωμα από: http://www.impantokratoros.gr/BDC5C441.el.aspx

Η μετάφραση του ρωσικού κειμένου λήφθηκε από την ιστοσελίδα: http://www.peoples.ru/state/sacred/rodionov/

Ο Άγιος Νεομάρτυρας Ευγένιος Ροντιόνωφ γεννήθηκε στις 23 Μαΐου 1977 κοντά στη Μόσχα, και συγκεκριμένα στο χωριό Κουρίλοβο, στην περιοχή της πόλεως Παντόλσκ. Ήταν το μοναδικό παιδί της οικογένειας και βαπτίστηκε Ορθόδοξος Χριστιανός κατά την παιδική του ηλικία. Η μητέρα του ονομάζεται Λιουμπόβ (=αγάπη) Βασίλιεβνα.

Το 1989 η γιαγιά του πήρε τον μικρό Ευγένιο και τον πήγε στην Εκκλησία, για να εξομολογηθεί για πρώτη φορά και να μεταλάβει των αχράντων μυστηρίων. Ο ιερέας πρόσεξε ότι το παιδί δε φορούσε Σταυρό και κατά τη διάρκεια της εξομολόγησης του φόρεσε ένα Σταυρό, τον οποίο ο μικρός Ευγένιος δεν τον έβγαλε ποτέ από πάνω του. Μάλιστα έφτιαξε ένα χονδρό κορδόνι και τον πέρασε εκεί. Η μητέρα του, όταν είδε ότι φορούσε Σταυρό, τον προέτρεψε να τον βγάλει, διότι, όπως είπε, θα τον περιγελάσουν οι συμμαθητές του. Ο Ευγένιος δεν απάντησε, αλλά και δεν την υπάκουσε.

Όταν τελείωσε τις σπουδές του το 1994, εργάστηκε ως επιπλοποιός, επάγγελμα που του απέφερε πολλά έσοδα. Στις 25 Ιουνίου του 1995 παρουσιάστηκε στο Στρατό και μετά τη βασική του εκπαίδευση, στις 13 Ιανουαρίου του 1996, τοποθετήθηκε στα συνοριακά φυλάκια Τσετσενίας -Ηγκουερίνας. Ακριβώς ένα μήνα μετά, στις 13 Φεβρουαρίου του 1996, αιχμαλωτίστηκε.

Η αιχμαλωσία έγινε ως εξής: η στρατιωτική υπηρεσία έστειλε τέσσερις στρατιώτες-μεταξύ των οποίων και τον Ευγένιο-να κάνουν ελέγχους στα αυτοκίνητα που διέρχονταν από ένα συγκεκριμένο δρόμο. Δυστυχώς, οι αρμόδιοι έστειλαν τους στρατιώτες χωρίς να υπάρχει καμιά προηγούμενη οργάνωση (δεν υπήρχε καν φωτισμός) και καμιά ασφάλεια. Από αυτόν το δρόμο περνούσαν πολύ συχνά Τσετσένοι μεταφέροντας όπλα, αιχμαλώτους και ναρκωτικά. Τη νύχτα εκείνη πέρασε από εκείνο το δρόμο ένα ασθενοφόρο. Όταν οι στρατιώτες το σταμάτησαν για έλεγχο, ξαφνικά μέσα από αυτό πετάχτηκαν πάνω από δέκα Τσετσένοι, πολύ καλά οπλισμένοι. Ακολούθησε συμπλοκή και οι Τσετσένοι συνέλαβαν και τους τέσσερις στρατιώτες. Αυτό έγινε στις 3 τη νύχτα. Στις 4 η ώρα ήρθαν άλλοι στρατιώτες για αλλαγή φρουράς• φυσικά δεν τους βρήκαν και κατάλαβαν αμέσως τι είχε συμβεί. Μετά από λίγες μέρες η υπηρεσία του στρατού ενημέρωσε τους γονείς των στρατιωτών για την εξαφάνισή τους.

Η μητέρα του Ευγένιου κατάλαβε ότι δεν πρόκειται για εξαφάνιση, αλλά για αιχμαλωσία, και πήγε με κίνδυνο της ζωής της στην Τσετσενία, για να βρει το παιδί της. Έφτασε στην πόλη Χαγκαλά και μετά από πολλές προσπάθειες ήρθε σε επαφή με τους αρχηγούς διαφόρων αντάρτικων ομάδων της Τσετσενίας προσπαθώντας να μάθει για την τύχη του Ευγένιου, διότι γνώριζε ότι οι Τσετσένοι δε σκοτώνουν αμέσως τους αιχμαλώτους, αλλά περιμένουν μήπως πάρουν λίτρα και τους ελευθερώσουν. Οι ίδιοι οι Τσετσένοι της είπαν ότι ο γιος της ζούσε, αλλά ήταν αιχμάλωτος και σιώπησαν με νόημα προσπαθώντας να υπολογίσουν πόσα χρήματα μπορούσαν να αποσπάσουν από αυτήν. Εκείνον τον καιρό ένας ζωντανός στρατιώτης αιχμάλωτος στοίχιζε 10.000 δολάρια, ενώ ένας αξιωματικός 50.000. Όταν κατάλαβαν ότι δεν πρόκειται να κερδίσουν αρκετά χρήματα, αποφάσισαν να τον σκοτώσουν. Η μητέρα του πήγε παντού για να τον ψάξει, πέρασε από χωριά, από δρόμους με νάρκες, από μέτωπα συγκρούσεων, γνώρισε πολλούς αξιωματικούς Τσετσένους και, όπως η ίδια λέει, «πέρασα από όλους τους κύκλους του Άδη».

Από την πρώτη μέρα της αιχμαλωσίας του Ευγένιου, που διήρκησε 100 ημέρες, οι αντάρτες, επειδή είδαν ότι φοράει Σταυρό, προσπάθησαν να τον κάμψουν ψυχικά, ώστε να καταφέρουν – αν ήταν δυνατόν - να τον αναγκάσουν να αρνηθεί την πίστη του, να βγάλει το Σταυρό, να γίνει μουσουλμάνος και να τον κάνουν δήμιο και φονιά των άλλων Ρώσων αιχμαλώτων. Ο Ευγένιος, βέβαια, αρνήθηκε όλες τις προτάσεις και, παρά τους συνεχείς ξυλοδαρμούς, τα πάμπολλα βασανιστήρια και τις υποσχέσεις ότι θα ζήσει αν βγάλει το σταυρό του, δεν μπόρεσαν να τον κάμψουν. Αργότερα, οι ίδιοι οι αρχηγοί των ανταρτών είπαν στη μητέρα του: «εάν ο γιος σου γινόταν σαν ένας από εμάς, δε θα τον αδικούσαμε».

Στις 23 Μαΐου του 1996, δηλαδή την ημέρα των γενεθλίων του, πήραν τους τέσσερις αιχμαλώτους στρατιώτες, μεταξύ των οποίων και τον Ευγένιο, για να τους σκοτώσουν. Πρώτα σκότωσαν τους τρεις συναιχμαλώτους του. Έπειτα, πρότειναν για τελευταία φορά στον Ευγένιο να βγάλει το Σταυρό λέγοντας ότι «ορκιζόμαστε στον Αλλάχ ότι θα ζήσεις». Ο Ευγένιος και πάλι αρνήθηκε και τότε υπέστη το φρικτό του μαρτύριο. Τον έσφαξαν με μαχαίρι κόβοντας εντελώς το κεφάλι του, αλλά δεν τόλμησαν να βγάλουν το Σταυρό από το λαιμό του. Τον έθαψαν μεν με το σταυρό, αλλά χωρίς το κεφάλι.

Τελικά, η μητέρα του βρήκε τον Ευγένιο μετά από εννέα μήνες. Και πάλι ζήτησαν οι Τσετσένοι 4000 δολάρια για να της δώσουν το λείψανο. Της έδωσαν και βιντεοκασέτα με το μαρτύριο του γιου της και της διηγήθηκαν οι ίδιοι την πορεία της αιχμαλωσίας του και τα βασανιστήρια. Η μητέρα του Ευγένιου πούλησε το διαμέρισμά της και ό,τι άλλο μπορούσε, μέχρι και ρούχα, για να μπορέσει, αφενός μεν να δώσει τα λίτρα, αφετέρου δε να ανταπεξέλθει στα έξοδα εκταφής, ειδικού φέρετρου, μεταφοράς κλπ., τα οποία δεν ήταν και λίγα.

Τελικά στις 20 Νοεμβρίου του 1996 μετέφερε το λείψανο στο χω

27 Νοε 2009

22 Νοε 2009

Δημητρίου Χιωτακᾶκου

Πρωτοπρεσβυτέρου Ἰωάννου Φωτοπούλου

(συνυπογράφουν 13 πατέρες).

Ι. Οἱ κακές παραφράσεις τοῦ Μητροπολίτου Μελετίου

ΙΙ. Καινοτομίες σέ ὅλα τά πεδία

Α) Στό γλωσσικό (λεκτικό - ἐκφραστικό) πεδίο.

Παραδείγματα[8]

Παραδείγματα

Παράδειγμα

Β) Στό ποιητικό πεδίο. Οἱ μεταφράσεις τοῦ Μητροπολίτου ἀποτελοῦν ἀληθῆ καταστροφή τοῦ ποιητικοῦ λόγου καί τοῦ ρυθμοῦ.

Παράδειγμα

Παραδείγματα

Σχόλια στίς παραπάνω θεολογικές ἀστοχίες

Παράδειγμα

Παράδειγμα

ΙΙΙ. Λειτουργική ἀνομία

IV. Δύο καταλυτικές μαρτυρίες

α ΄ μαρτυρία

Παράδειγμα:

Παραδείγματα:

β΄ μαρτυρία

(Ἡ μαρτυρία αὐτή ἀνήκει στόν Γέροντα Σωφρόνιο Σαχάρωφ) :

V. Ὀλέθριες οἱ συνέπειες τῆς διαστροφῆς τῆς θείας Λατρείας

VI. Ἡ διαστροφή τῆς ὀρθοδόξου Λατρείας τό «βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως ἑστώς ἐν τόπῳ ἀγίω»;

VII. Ἀκαινοτόμητη ἡ Θεία Λατρεία

Τίς θέσεις του κειμένου ὑπογράφουν οἱ κάτωθι πατέρες :

Π. Ἰωάννης Φωτόπουλος, εφημ. Ἱ. Ν. Ἁγ. Παρασκευῆς Ἀττικῆς

Π. Ἀθανάσιος Μηνᾶς, πρώην εφημ. Ἱ. Ν. Ἁγ. Ελευθερίου Ἄρεως

Π. Γεώργιος Διαμαντόπουλος ἐφημ. Ἱ. Ν. Ἁγ. Ἀνδρέου Λαυρίου

Π. Βασίλειος Κοκολάκης ἐφημ. Ἱ. Ν. ‘Υψώσεως Τ. Σταυροῦ Χολαργοῦ

Π. Σταῦρος Τρικαλιώτης, ἐφημ. Ἱ.Ν. Ἁγ. Παρασκευῆς Ἀττικῆς

Π. Ἀντώνιος Μπουσδέκης, ἐφημ. Ἱ. Ν. Ἁγ. Νικολάου Νικαίας

Π. Γεώργιος Παπαδάκης ἐφημ. Ἱ.Ν. Ἁγ. Νικολάου Ἀμαρουσίου

Π. Νικόλαος Πουρσανίδης ἐφημ. Ἱ.Ν. Παμμ. Ταξιαρχῶν Ἀχαρνῶν

Π. Γεώργιος Χρόνης, ἐφημ. Ἱ.Ν. Ἁγίου Ἀνδρέου Παιανίας

Π. Ἰωάννης Χατζηθανάσης ἐφημ. Ἰ. Ν. Ἁγίας Παρασκευῆς Ἀττικῆς

Π. Εὐθύμιος Μουζακίτης, ἐφημ. Ἱ. Ν. Ἁγ. Κοσμᾶ Αἰτ. Ἀμαρουσίου

Π. Χρῆστος Κατσούλης, ἐφημ. Παναγίας Βλαχερνῶν Ἀμαρουσίου

Ἀρχιμ. Σαράντης Σαράντος ἐφημ. Ἱ. Ν. Κοιμ. Θεοτόκου Ἀμαρουσίου

15 Νοε 2009

Δεν αποτελεί ιατρική ειδικότητα

«Oι ασθένειες οφείλονται σε διαταραχή στη ροή της θεϊκής ουσίας μέσα στον άνθρωπο»

Tο ομοιοπαθητικό «φάρμακο»

O θεραπευτής κινητοποιεί τη «θεραπευτική δύναμη της ζωής»

Πού οφείλεται η δράση του ομοιοπαθητικού «φαρμάκου»

Aλχημιστής ο Hahnemann

«O Kομφούκιος ανώτερος από το Xριστό. O Xριστός ένθερμος συναισθηματίας»

Mασώνος ο Hahnemann

Στον αποκρυφισμό οι ρίζες της Oμοιοπαθητικής

Σωτηριολογικό σύστημα η Oμοιοπαθητική

Mύηση του ομοιοπαθητικού γιατρού

Λήψη ιστορικού = εξομολόγηση

«Kάρμα» και Oμοιοπαθητική

α) Aίτια διαδόσεως των λεγομένων εναλλακτικών θεραπειών.

β) Eρμηνεία της δράσεως του ομοιοπαθητικού «φαρμάκου».

γ) Eίναι ακίνδυνα το ομοιοπαθητικά «φαρμάκα»;